πνοές τέχνης - Μαρία Βιλλιώτη

  Σήμερα θέλω να'χετε όρεξη γιατί η ανάρτηση θα'ναι λίγο μεγαλούτσικη. Να σας ευχηθώ πρώτα πρώτα, χρόνια πολλά και μπαίνω κατευθείαν στο θέμα για να μη μου βαρεθείτε και μου φύγετε στα μισά.    Είναι γνωστό πως εδώ και κάποια χρόνια παίρνω μέρος σε κάποιες εκθέσεις εκτός συνόρων με βασική αυτή του Συνδέσμου των Ζωγράφων με Χρωματιστά Μολύβια της Αγγλίας ( UKCPS ). Η συμμετοχή δεν είναι δεδομένη καθώς τα έργα που καταθέτεις περνούν από επιτροπή και πολλές φορές απορρίπτονται...το'χω πιει αυτό το πικρό ποτήρι once (μου ξεφεύγουν κάποια αγγλικά που και που...είναι από την συναναστροφή με την Ελισσάβετ, συγχωρείστε με).    Φέτος επιλέχθηκαν δυο μου έργα και ήταν για μένα η 5η μου φορά. Αυτό, για τους κανόνες του συνδέσμου, σημαίνει ανάδειξη του συμμετέχοντα σε silver member. Έτσι κονόμησα και τίτλο...όχι ευγενείας αλλά βολευτείτε προς το παρόν και βλέπουμε στην πορεία...ουδείς γνωρίζει που μπορεί να φτάσουν δυο Ελληνίδες στο Λονδίνο. Γιατί δυο...Θα μου πείτε. Γ...

   Με πολλή φόρα μας ήρθε το 2016 και να που κοντεύει το Πάσχα και δεν έχουμε πάρει ανάσα. Δεν ξέρω για σας αλλά για μένα δεν μπορώ να πω πως ήταν από τα πιο εύκολα διαστήματα της ζωής μου. Χωρίς κάτι ιδιαίτερα σοβαρό (ας πούμε)  αλλά με πολλά και διάφορα ''ενοχλητικά'' απ'αυτά που λες ''οκ ας είναι ως εδώ'', κύλησαν οι πρώτοι μήνες του χρόνου κι ενώ είχα τόσα να σας πω, έμεινα άλαλη για πολύ καιρό πάλι.    Ήρθε όμως ένας Απρίλης φωτεινός και χαμογελαστός και κάτι σαν να άλλαξε ξαφνικά. Σαν να φύγανε τα συννεφάκια που είχαν καθίσει όλον αυτόν τον καιρό στον σβέρκο μου (αυτό πάρτε το κυριολεκτικά... μεγάλος μπελάς με βρήκε!) αλλά και στον σβέρκο πολύ δικών μου ανθρώπων (αυτό πάρτε το ψιλομεταφορικά) και αρχίσαμε να παίρνουμε ανάσες.   Μέσα σ'όλη αυτή την αναμπουμπούλα των πρώτων μηνών του έτους έγιναν κι όμορφα πράγματα, με τις δυσκολίες τους...με τις αγωνίες τους... αλλά όμορφα.    Ένα απ'αυτά ήταν μια έκθεση εκεί στις αρχές του Μάρ...

Να ξεκινήσω με μια ευχή για την νέα αυτή χρονιά. Μια ευχή κλεμμένη από μια φίλη-μαθήτρια που την έβαλε στόχο για τον χρόνο που μας ήρθε. Εύχομαι στον καθένα ξεχωριστά να βρει και να βαδίσει το μονοπάτι της ζωής του. Να βγει απ'τον λαβύρινθο των υποχρεώσεων, των ''πρέπει'' και των ''θέλω'' των άλλων και ν'ακολουθήσει αυτά που ευχαριστούν τον ίδιο. Αυτά που ονειρεύτηκε παιδί. Εκεί πίσω, αν δεν φοβηθούμε να γυρίσουμε, θα βρούμε αυτά που πραγματικά αγαπάμε. Οφείλουμε να δώσουμε στον εαυτό μας αυτήν την ευκαιρία. Να βρει ό,τι έχασε στο ποτάμι της ζωής, στον χείμαρρο αυτόν που μας παρασύρει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και φτάνουμε ξαφνικά σε όχθες που ποτέ δεν επιλέξαμε, τσακισμένοι κι ανήμποροι, κατά τα φαινόμενα, να γυρίσουμε πίσω και να βρούμε όσα σκορπίστηκαν απ'την ορμή του ποταμού, τα θέλω μας, τα όνειρά μας.  κι έπιασα μολύβια μετά από καιρό... Πριν λίγες μέρες σε μια επαρχιακή όμορφη πόλη αντίκρισα δυο μάτια με αυτή ακριβώς τη λαχτάρα....

  Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, είναι νομίζω γνωστό, όλο και πυκνώνουν τα flashback. Εννοώ οι αναδρομές στο παρελθόν και ειδικότερα στα παιδικά χρόνια. Αυτό έχω πάθει κι εγώ εδώ και πολύ καιρό... όχι πως με πήραν τα χρόνια αλλά παιδούλα δεν με λες πια.    Αφορμές γι'αυτά τα ταξίδια στο παρελθόν μπορεί να δοθούν από το οτιδήποτε. Πολύ απλά πράγματα κι εκεί που δεν το περιμένω, έρχονται να μου φέρουν μνήμες τόσο μακρινές που τις νόμιζα οριστικά ξεχασμένες. Έλα όμως που από έναν ήχο, μια μυρωδιά, μια στιγμιαία εικόνα, έρχονται και ζωντανεύουν, όχι μόνο γεγονότα και καταστάσεις, πολύ περισσότερο συναισθήματα.  Αυτά τα άτιμα τα συναισθήματα που την ώρα της αναπόλησης, γίνονται τόσο δυνατά σαν να τα βιώνεις εκείνη τη στιγμή.    Τελικά νομίζω πως είμαστε ό,τι βιώσαμε παιδιά.  Ό,τι ακούσαμε και είδαμε, ό,τι γευτήκαμε και ακουμπήσαμε... ό,τι μάθαμε αυτά τα πρώτα μας χρόνια στη ζωή. Θα μου πείτε. μα η υπόλοιπη ζωή μας, οι εμπειρίες μας, οι γνώσεις μας; Αυτ...

  Από που ν'αρχίσω και τι να σας πρωτοπώ... Θα κάνω μια προσπάθεια να σας μεταφέρω λίγα απ'όσα έζησα κι ένιωσα, αυτές τις μέρες, ευτυχώς όχι με την φόρτιση του τέλους. Η έκθεση είναι σε εξέλιξη κι εμένα με περιμένει και πάλι ένα όμορφο ταξίδι. Στο διάλειμμα αυτό της προσωρινής επιστροφής και των υποχρεώσεων της καθημερινότητας, οι εικόνες και τα γεγονότα είναι ακόμη έντονα και με δυσκολία μπαίνουν σε μια σειρά για να γίνουν περιγραφή. Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα, μια σκέψη, ένα όνειρο που έγινε απόφαση σε μια στιγμή... γιατί έτσι γίνεται συνήθως με τα ωραία. Τα συζητάς, τα αναλύεις, τα ζυγίζεις και τελικά φτάνει μια στιγμή για να γίνουν πραγματικότητα.    Και τούτη η ιδέα δεν ήταν καθόλου εύκολο να πραγματοποιηθεί. Πολλά μικρά και μεγάλα εμπόδια έρχονταν και μας την καταπλάκωναν συχνά πυκνά αλλά όταν κοιτάζεις τον στόχο, διάβασα σε ένα βιβλίο απ'αυτά που ''και καλά'' σου μαθαίνουν τη ζωή (όχι δεν μαθαίνεται στα βιβλία η ζωή αλλά να που κάτι μένει κάθε φορ...