πνοές τέχνης - Μαρία Βιλλιώτη

   Πολλά τα bazaar αυτές τις μέρες και πολλή δουλειά στα εργαστήρια! Πήραν φωτιά τα εργαλεία, τα υλικά και τα χέρια μαζί! Ένα απέραντο εργοστάσιο έγινε η γειτονιά μας! Σκεφτόμουν πολύ καιρό (ατελείωτα πολύ μάλλον, γιατί παραλίγο να μη προλάβω...), τι θα μπορούσα να κάνω. Κάτι με ζωγραφική σίγουρα... αλλά τι; Ένα κάδρο κουμπαρά μήπως; Ναι...αυτό...ένα κάδρο που στο πίσω μέρος του θα μπορούσαν να μπαίνουν τα χρήματα. Κάτι σαν κρυφό χρηματοκιβώτιο (η σπαζοκεφαλιά του κλέφτη...χαχα)!!!    Το κάδρο βρέθηκε (αρκετά φαρδύ στο πλάι ώστε να λειτουργεί ως κουμπαράς) και μια τρυπούλα στο πίσω μέρος ήταν αρκετή. Ωραία και τώρα πρέπει να ζωγραφίσουμε... μμμ...τι να ζωγραφίσουμε; Άλλη σκέψη τώρα αυτή...Ξέρετε εμείς οι ζωγράφοι περισσότερο σκεφτόμαστε παρά ζωγραφίζουμε... χαχα. Και αφού το μυαλό στύφτηκε έως αποξήρανσης, η ιδέα έλαμψε και φώτισε τα βαθιά σκοτάδια του στοχασμού... Η καρδιά!   Τι πιο συμβολικό γι'αυτό το σκοπό που προορίζεται! Και βέβαια ε...

 Μέρος αγαπημένο, χιλιοτραγουδισμένο, τόπος βασανιστικών αποχαιρετισμών, αλλά και ανταμωμάτων γεμάτων λαχτάρα και προσμονή. Εκεί που τα χέρια χωρίζονται, που οι αγκαλιές αδειάζουν και κόμποι υγροί πνίγουν τα λόγια...Και δίπλα άλλη σκηνή...δάκρυα αλλιώτικα, μαζί με γέλια  κι αγκαλιές που ξανασμίγουν... αντιφάσεις. Τόπος που δεν ησυχάζει ποτέ, που δεν ηρεμεί, εκεί στην άκρη της πόλης, εκεί που τελειώνουν οι δρόμοι, τα σπίτια, τα γνώριμα... κι αρχίζουν τα ταξίδια, μαζί με όνειρα, μαζί με υποσχέσεις...  Λιμάνι ...   Τα λατρεύω τα λιμάνια...ίσως γιατί φέρνουν τη θάλασσα στην πόλη. Και γιατί εκεί ξεκινά ένας άλλος κόσμος, διαφορετικός... δεν ξέρω πως είναι, προσπαθώ να φανταστώ, ξέρω μόνο πως όσοι τον γνωρίζουν τον ερωτεύονται... Δεν είναι καθόλου εύκολος, αντίθετα, σκληρός  και γεμάτος κινδύνους λένε. Έχω ακούσει, όλοι έχουμε ακούσει, ιστορίες πολλές, ζωές ολόκληρες πάνω στα σίδερα, μα ποιος στεριανός μπορεί να τις καταλάβει...   Μιλάω για...

  Σήμερα θα αλλάξω εντελώς και θέμα και κατηγορία! Θα μπω κι εγώ στο κλίμα των ημερών! Θα σας δείξω μια τεχνική (δεν είναι καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία...πολλοί θα γνωρίζεται αρκετά από αυτά που θα πω) με την οποία φτιάχνω εικόνες. Ο λόγος που το κάνω  είναι γιατί μου το ζήτησε η φίλη μας η Ρένα . Δεν είναι αγιογραφία φυσικά, γι'αυτό έχουμε την ίδια. Πριν καιρό είχε κάνει κάποιο διαγωνισμό και είχε στείλει στους νικητές από ένα αντίγραφο μιας δικής της εικόνας, γιατί η Ρένα μας ως γνωστόν, είναι άριστη στην αγιογραφία. Σκοπός ήταν να φτιάξουν με αυτόν τον εκτυπωμένο καμβά μια εικόνα. Επειδή είδαμε λίγες ολοκληρωμένες προσπάθειες κι επειδή της είπα πως ξέρω κάποιον τρόπο...μ'έστρωσε στη δουλειά! Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ. Μόνο που μέχρι τώρα δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει καμβά αλλά εικόνες σε χαρτί...ευκαιρία να δούμε αν βγαίνει κι έτσι. Η εικόνα είναι ''Η Παναγία η Γλυκοφιλούσα''(αν κάνω λάθος Ρένα μου να με διορθώσεις). Πάμε να δούμε βήμα-βήμα την διαδικασία.  ...