πνοές τέχνης - Μαρία Βιλλιώτη

  Τούτη εδώ η ανάρτηση αφορά μια έκθεση, λίγο διαφορετική από τις άλλες που συνήθως σας ανακοινώνω. Η ιδέα καρφώθηκε στο κεφάλι μου από πέρυσι. Μια που μου'ρθε η φώτιση και μια που το ανακοίνωσα στους ενδιαφερομένους. Το λέω αμέσως για να μη το μετανιώσω...χαχα. Έτσι έχω κάνει τα περισσότερα πράγματα στην καλλιτεχνική μου πορεία. Έτσι είχα κάνει και με τον πίνακα της βροχής... ίσως κάποιοι θυμάστε... τον ξεκίνησα χωρίς να ξέρω αν μπορώ να φτιάξω αυτό που ήθελα και με τις πρώτες μολυβιές το δημοσίευσα για να δεσμευτώ πως θα το ολοκληρώσω. Πήρα βέβαια το ρίσκο να μη τα καταφέρω, όχι πως θα με χαλούσε, το άντεχα. Έχω προσέξει πως έχω αντοχές αρκετές και μάλλον το 'χουν δει και οι γύρω μου... αχαχα.    Θα γυρίσω στο θέμα μας γιατί θα το χάσω, ξέφυγα ήδη αρκετά. Άναψε, λοιπόν, η λάμπα πάνω από το κεφάλι μου και τι έδειξε; Έκθεση μαθητών!!! Ουαου... για να ΄μαστε και στην επικαιρότητα (γύρω γύρω την φέρνω αλλά όχι δεν θα εμπλακώ ακόμη... αρκετοί ειδήμονες έχουν εμφανιστεί, ...

  Επιστροφή στην έδρα μου κι ενώ η κούραση είναι μεγάλη, η χαρά κι ο ενθουσιασμός την κερδίζουν με μεγάλη διαφορά. Γι' αυτό θέλω να  μοιραστώ τις εικόνες και τα συναισθήματα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, μαζί σας.    Το Σάββατο, λοιπόν, το βράδυ, έγιναν τα εγκαίνια της δεύτερης ατομικής μου έκθεσης... πρώτης όμως στην Θεσσαλονίκη! Δεν θα σας κουράσω για το τι προηγήθηκε, την προετοιμασία, τις διαδικασίες, το άγχος, κλπ... θα υπάρχουν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.    Όλα αυτά έσβησαν μόλις άνοιξε η πόρτα και μπήκαν στο χώρο φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι... άνθρωποι που με τίμησαν και μου έδωσαν χαρά περίσσια. Ο χώρος που έγινε η έκθεση, αγκάλιασε αμέσως τα έργα μου, τα΄κανε μέρος του. Όταν τελειώσαμε το στήσιμο, ήταν σαν να βρίσκονταν από πάντα εκεί!    Κάθε άνοιγμα της πόρτας κι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά... βλέμματα αληθινά. Φίλες που έχουμε γνωριστεί από δω μέσα (την ξέρετε την παλιοπαρέα του βορρά... χαχα), κορίτσια που γνώρισα ως μ...