πνοές τέχνης - Μαρία Βιλλιώτη

  Πολλά πειράματα κάνω τον τελευταίο καιρό, δοκιμάζοντας τα μολύβια μου σε διαφορετικές επιφάνειες. Εδώ ξεκίνησα να ζωγραφίζω κατευθείαν σ' ένα κομμάτι ξύλο χωρίς καμία προεργασία. Το ξύλο ήταν αρκετά λείο και τα μολύβια δούλεψαν πολύ καλά. Είπα θα το κάνω κι αν δεν βγει θα το συνεχίσω με ακρυλικά.     Όμως δεν χρειάστηκε.    Σκοπός ήταν να φτιαχτεί ένα ρολόι, δώρο σ'έναν πολύ δικό μου άνθρωπο για το καινούριο του σπίτι, με τις ευχές να'ναι πάντα χαρούμενο και γεμάτο αγαπημένα πρόσωπα. Ταξίδεψε κι έφτασε στον προορισμό κι εύχομαι να βρει τη θέση του στο όμορφο σπιτάκι.     Κι επειδή τρέχει η δράση με τα ρολόγια για την Αθήνα, να πω πως μπορεί αυτό να μην είναι γι'αυτόν τον σκοπό, σίγουρα όμως κάτι θα δείτε κι από μένα όταν έρθει η ώρα. Προηγούνται όμως χρονικά, οι κουμπαράδες μας για την Πάτρα κι εκεί θα δώσω προτεραιότητα προς το παρόν.  Εκεί θα χτυπάει η καρδιά μας τον Μάιο!!!      ...

  Τα pastels μαζί με τα λάδια και τις ακουαρέλες, θεωρούνται από τα πλέον κλασσικά υλικά στη ζωγραφική. Η ιστορία τους ξεκινά στα μέσα του 15ου αιώνα, με πρώτα γνωστά έργα αυτά του Leonardo da Vinci.  Σήμερα υπάρχουν πολλά είδη pastels: 1. Soft pastels - Μαλακά παστέλ  Τα πιο συνηθισμένα παστέλ σε ραβδάκια. Περιέχουν περισσότερο χρωστική, αναμειγνύονται εύκολα και δίνουν αποτελέσματα πολύ φωτεινά. Μειονέκτημα, η πολλή σκόνη που αφήνουν, γι'αυτό χρειάζονται σίγουρα κάποιο στερεωτικό (για το ποιο και το πως, είναι άλλο κεφάλαιο και θέλει αρκετή έρευνα). 2. Hard pastels - Ξηρά παστέλ. Αυτά περιέχουν λιγότερη χρωστική και περισσότερο συνδετικό υλικό. Ιδανικά για πιο σκληρές γραμμές, περιγράμματα, γραμμική σκίαση κλπ., με πιο θαμπό αποτέλεσμα. Κι αυτά θέλουν φιξάρισμα. 3. Oil pastels - Παστέλ λαδιού. Έχουν βουτυρώδη υφή, είναι δυσκολότερα στην ανάμειξή τους αλλά δεν χρειάζονται κάποιο σταθεροποιητικό. Απλώνονται εύκολα και μπορούμε να τα αρα...

  Να ευχηθώ πρώτα καλή χρονιά σε όλους! Πολλές ευχές ανταλλάξαμε αυτές τις ημέρες... εγώ θα επιμείνω στην κλασσική... Καλή Υγεία... και θα την εμπλουτίσω λίγο... Σωματική και Ψυχική, γιατί κι αυτή η δεύτερη βλέπω τον τελευταίο καιρό πως κλονίζεται και εκτός που είναι πολύ σημαντική κι από μόνη της, είναι αλληλένδετη και με την πρώτη. Υγεία, λοιπόν κι εσωτερική ισορροπία!!!    Θέλω να σας πω πως στην δική μου ισορροπία εκτός των άλλων (των πιο προσωπικών), ένας παράγοντας που με βοηθά και δρα καταλυτικά, είναι η ζωγραφική. Δεν σας λέω κάτι καινούριο φυσικά, αφού οι περισσότεροι το βιώνεται μέσα από τις ενασχολήσεις σας. Χαίρομαι που ό,τι και να μου συμβαίνει, η όρεξη μου για τη ζωγραφική δεν με εγκαταλείπει κι εύχομαι να'ναι πάντα έτσι.   Το μόνο που μου συμβαίνει είναι να θέλω ν'αλλάζω το μέσο που ζωγραφίζω. Έτσι εδώ και αρκετό καιρό, έχω αφήσει  τα χρωματιστά μου μολύβια να ξεκουράζονται στις θήκες τους κι έχω ξεκινήσει ένα μικρό ταξίδι με άλλα...

  Με την ακουαρέλα δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απλά δεν έτυχε. Για να πω την αλήθεια δεν είχα καν τα απαραίτητα υλικά. Πριν λίγες ημέρες, ως παιδάκι κι εγώ, πήρα τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μου. Ένα από χέρι αγαπημένο κι ένα από το δικό μου... χαχα.    Έτσι με μια κασετίνα μολύβια ακουαρέλες της Conte κι ένα σετ Sennelier ( αγαπημένη, αξίζει να δείτε την ιστορία της εταιρείας και να παρακολουθήσετε και τα βίντεο  στη σελίδα της), εξοπλίστηκα για να μπορέσω να κάνω τις δοκιμές μου.    Τις εγκαινίασα  φτιάχνοντας μια ζωγραφιά-κάρτα κι έτσι να σας ευχηθώ για τις ημέρες που έρχονται: Ακουαρέλα σε χαρτί   Εφέτος η αλλαγή της χρονιάς δεν είναι ένα απλό πέρασμα από τον έναν χρόνο στον άλλον. Εδώ και καιρό δοκιμαζόμαστε όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Δοκιμαζόμαστε σε αντοχές, σε υπομονή, σε ανθρωπιά αλλά περισσότερο δοκιμάζεται η προσαρμοστικότητά μας.    Αναλογιστείτε...

  Θέλω να σας εξομολογηθώ έναν εθισμό μου... Έχω καταφέρει να απαλλαχθώ από κάποιους  βλαβερούς του παρελθόντος κι έχω κρατήσει έναν που προς το παρόν δεν με βλάπτει (ως προς την υγεία μου τουλάχιστον). Έχει να κάνει με τα υλικά ζωγραφικής. Μου αρέσει να δοκιμάζω και να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά κι έχω πεισθεί πως, όπως σ'όλα τα πράγματα, η καλή ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ενός καλού αποτελέσματος.    Καταστήματα ειδών ζωγραφικής στην Ελλάδα δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν πολλά. Το χειρότερο δε είναι, πως κι αυτά είναι υποτυπωδώς ενημερωμένα και τον τελευταίο καιρό ''άδεια''. Μπαίνοντας σ'αυτά τα καταστήματα τους τελευταίους μήνες, αντικρίζεις κενά ράφια. Ένας συνηθισμένος διάλογος πωλητή - πελάτη: -Τι θα θέλατε; -Τι έχετε; -Δεν σας καταλαβαίνω... -Βλέπω υπάρχουν ελλείψεις...θα ήθελα μερικά ακρυλικά αλλά δεν βρίσκω τα χρώματα  που θέλω. -Α γιατί το λέτε αυτό. Ο καλός ζωγράφος μπορεί να δημιου...

  Θα σας πω για ακόμη μια φορά πόσο αγαπώ τα μολύβια! Αυτά τα μικρά ξύλινα ραβδάκια με τις χρωματιστές  μυτούλες, που ''λιώνουν'' πάνω στα χαρτιά (και όχι μόνο σ'αυτά) και δημιουργούν εικόνες και κόσμους μαγικούς.    Πολλοί δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι τα ''χρωματιστά μολύβια'' και με ρωτούν. Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα η μόνη εικόνα που έχουμε γι'αυτά είναι από την παιδική μας ηλικία και τα γνωρίζουμε ως ''ξυλομπογιές''. Πρόκειται για το ίδιο ακριβώς υλικό με τη διαφορά πως υπάρχουν πολλές ποιότητες. Από τις παιδικές ξυλομπογιές, έως τις επαγγελματικές αλλά και από εταιρεία σε εταιρεία, οι διαφορές είναι σημαντικές.   Σε άλλες χώρες, όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Δανία, ο Καναδάς κ.α., υπάρχουν σύνδεσμοι ζωγράφων με χρωματιστά μολύβια. Εγώ ανήκω σ'αυτό της Μ. Βρετανίας ( UKCPS ). Σε παλαιότερες αναρτήσεις σας έχω δώσει διάφορες πληροφορίες σχετικές.   Σήμερα θέλω να σας πω για μια άλλη κατηγορία μολυβιών, άγνωστη κι ...

   Πολλά τα bazaar αυτές τις μέρες και πολλή δουλειά στα εργαστήρια! Πήραν φωτιά τα εργαλεία, τα υλικά και τα χέρια μαζί! Ένα απέραντο εργοστάσιο έγινε η γειτονιά μας! Σκεφτόμουν πολύ καιρό (ατελείωτα πολύ μάλλον, γιατί παραλίγο να μη προλάβω...), τι θα μπορούσα να κάνω. Κάτι με ζωγραφική σίγουρα... αλλά τι; Ένα κάδρο κουμπαρά μήπως; Ναι...αυτό...ένα κάδρο που στο πίσω μέρος του θα μπορούσαν να μπαίνουν τα χρήματα. Κάτι σαν κρυφό χρηματοκιβώτιο (η σπαζοκεφαλιά του κλέφτη...χαχα)!!!    Το κάδρο βρέθηκε (αρκετά φαρδύ στο πλάι ώστε να λειτουργεί ως κουμπαράς) και μια τρυπούλα στο πίσω μέρος ήταν αρκετή. Ωραία και τώρα πρέπει να ζωγραφίσουμε... μμμ...τι να ζωγραφίσουμε; Άλλη σκέψη τώρα αυτή...Ξέρετε εμείς οι ζωγράφοι περισσότερο σκεφτόμαστε παρά ζωγραφίζουμε... χαχα. Και αφού το μυαλό στύφτηκε έως αποξήρανσης, η ιδέα έλαμψε και φώτισε τα βαθιά σκοτάδια του στοχασμού... Η καρδιά!   Τι πιο συμβολικό γι'αυτό το σκοπό που προορίζεται! Και βέβαια ε...