Φάνηκε στο χειροκρότημα...

  Εχθές το βράδυ έγινε η παράσταση των παιδιών του 3ου Γυμνασίου Σαλαμίνας. Πρώτα πρώτα να πω πως  όλα πήγαν καλά και χωρίς τεχνικά προβλήματα τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερό το εαυτό. 

  Το ''Ευριπίδειο"" θέατρο είναι για την Σαλαμίνα ένα πραγματικό στολίδι. Είναι ανοιχτό σαν αρχαίο θέατρο, πέτρινο και σε μια θέση εξαιρετική. Είναι χτισμένο πάνω σε λόφο κι έχει θέα στον κόλπο του νησιού. Με μόνο μειονέκτημα τα λίγο άβολα καθίσματα (φεύγεις με μια μικρή καμπουρίτσα!), τα τελευταία χρόνια δίνει πνοή στα καλοκαίρια του νησιού , αφού εκτός από τις τοπικές εκδηλώσεις σχολείων και άλλων τοπικών φορέων, φιλοξενεί  θεατρικά έργα μεγάλων θιάσων και συναυλίες  γνωστών καλλιτεχνών. Πάρτε μία γεύση από το θεατράκι:

  Από την Σαλαμίνα έφυγα σχεδόν αμέσως μετά  τα μαθητικά χρόνια. Κάθε φορά που επιστρέφω συναντώ μέρη και ανθρώπους έντονα δεμένους με τη ζωή μου κι αυτό βγάζει μια γλυκιά νοσταλγία. Τι διαπίστωσα ,λοιπόν, αυτή τη φορά που ήρθα και σε άμεση επαφή με σχολείο:

  Πρώτον οι περισσότεροι καθηγητές μου είναι ακόμη ενεργοί σε διευθυντικές θέσεις πια κι όπως ακριβώς τους θυμάμαι! Για να χρησιμοποιήσω και μια φράση που αντιπαθώ αλλά πάει γάντι ''δεν υπάρχει ''!!! Είναι απίστευτο πόσο ίδιοι είναι!!! Και δεν έχουν περάσει και λίγα χρόνια...πιστέψτε με! 

 Δεύτερον πολλοί συμμαθητές μου, αλλά και μικρότεροι, είναι πλέον οι ίδιοι καθηγητές και δάσκαλοι και βέβαια γονείς πολλών παιδιών που είναι τώρα μαθητές ( ο δικός μου θέλει χρόνια ακόμη για να πάει νηπιαγωγείο! Κάποιοι βιάστηκαν, κάποιοι αργήσαμε... όπως τα φέρει του καθενός η ζωή...). Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα μου φαίνεται κάπως περίεργο κάθε φορά που συνειδητοποιώ πως δεν είμαι με τα παιδιά αλλά με τους ''μεγάλους''. 

  Κλείνω εδώ με τις προσωπικές εξομολογήσεις για να γυρίσω στο βασικό μας θέμα που είναι η παράσταση. Είχε γίνει πολλή δουλειά πραγματικά και οι ερμηνείες των παιδιών ήταν  εξαιρετικές. Μια Μαντάμ Σουσού ονειρεμένη, ένας Παναγιωτάκης φατσούλα και όλα τα παιδιά πολύ διαβασμένα στους ρόλους τους.  Δεν κατάλαβα πουθενά να χάνουν τα λόγια τους και αν έγινε δεν το έπιασε κανείς. Δεν κόμπλαραν πουθενά και παρόλο που κάποιες φορές τους ξέφυγαν κάποια γελάκια (συμβαίνει και στους καλύτερους ηθοποιούς) δεν τα έχασαν ούτε μια στιγμή. Μοναδικό μειονέκτημα οι πολλές εναλλαγές στα σκηνικά (όχι στα σταθερά, εκεί ήταν μόνο δύο φορές η αλλαγή, αλλά στα μικροέπιπλα που έπρεπε να μπαίνουν και να βγαίνουν στη σκηνή) που δημιουργούσε κενά και τράβηξε λίγο τη διάρκεια του έργου. Ίσως αν ήταν όλα τοποθετημένα και απλά οι ηθοποιοί να άλλαζαν θέσεις να ήταν πιο ξεκούραστο για όλους. Η πρόθεση όμως ήταν να γίνει όσο πιο επαγγελματικά γίνεται και τα παιδιά που είχαν αναλάβει τα σκηνικά έτρεξαν απίστευτα για να είναι όλα γρήγορα και σωστά.

  Ας μη μείνουμε στις λεπτομέρειες γιατί η ουσία είναι αλλού. Το επίπεδο της μαθητικής αυτής παράσταση ήταν πολύ ανεβασμένο και τα συγχαρητήρια ανήκουν στα παιδιά που κουράστηκαν πολύ δίνοντας ώρες ακόμη και από τις διακοπές τους και που δεν ξέχασαν  να ευχαριστήσουν τις δύο καθηγήτριές τους κα Ψαράκη και κα Παπαδά που τους ''ανέχτηκαν όλον αυτόν τον καιρό'' όπως είπαν τα ίδια, χαριτολογώντας , στο τέλος της παράστασης. Όσο για τα σκηνικά μου θα τα δείτε ολόκληρα πια κι ελπίζω να με συγχωρέσετε που σας κούρασα τόσο καιρό με το κρυφτούλι μου. Είπαμε, καμιά φορά μπερδεύομαι με τα παιδιά και ξεχνάω το κουσούρι μου ( ''μεγάάάάλη''...):