πνοές τέχνης - Μαρία Βιλλιώτη

   Καιρό έχουμε να τα πούμε. Λίγο τα ταξίδια στη συμπρωτεύουσα, λίγο οι δουλειές και τα τρεξίματα, βάλε και μια κακοκεφιά χωρίς λόγο, έτσι για να μας βρίσκεται... Όχι πως δεν υπάρχουν λόγοι... ουυυυυ, αν θέλεις σου αραδιάζω καμιά χιλιάδα... χαχα... εννοώ όχι κάτι σοβαρό. Λίγο το'να, λίγο τ'άλλο, κάτι τα γενικά, κάτι των τριγύρω... πολύ θέλει ο άνθρωπος, έπεσα κι εγώ. Δεν έχω σκοπό, βέβαια, να μείνω πολύ εδώ κάτω... ήδη χοροπηδάω και προσπαθώ να σκαρφαλώσω.    Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε σας, αλλά έχω ν'ακούσω καλό νέο από τότε που υπήρχαν καλά νέα... θυμάστε; Τότε, τον καιρό εκείνο... Κοίτα ποιος μιλάει, θα λέτε τώρα, η Μις Αισιοδοξία, που τόσο καιρό μας έχει πρήξει να χαμογελάμε κι όλα είναι ωραία... μπλα μπλα... Οκ... πάσο... break κάνω. Θα σας τα ξαναπώ σύντομα, ίσως και μέχρι το τέλος τούτης της ανάρτησης... Λάλησε η ζωγράφος από την πολλή ξυλομπογιά. Ήρθε το ξύσμα και βούλωσε τα πάντα... χαχαχα.  Τι να κάνω που ό,τι και να γίνετε, ο κόσμος να καίγεται γύρ...

  Στην εκπνοή του χρόνου (έχω γίνει πλέον γραφική), έτοιμη και η δική μου συμμετοχή για τη γιορτή της προσφοράς και της αγάπης, στην Ναύπακτο! Ένα έργο pastel, με την ευχή να πιάσει τόπο στην όλη προσπάθεια.  ''Τουλίπες'' 40 εκ.x30 εκ. Soft pastels σε χαρτί   Στον άδικο κι άνισο αγώνα που έχουν να δώσουν παιδιά και γονείς, ας λείπει η αγωνία για τα χρήματα. Όχι πως με αυτές μας τις δράσεις λύνουμε το πρόβλημα. Δυστυχώς αυτοί που πραγματικά μπορούν να δώσουν ουσιαστικές λύσεις, κωφεύουν. Αν βοηθάμε όμως, έστω και στο ελάχιστο, για μας είναι αρκετό και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε με τον τρόπο που το αρχίσαμε, προσπαθώντας κάθε φορά για το καλύτερο.    Κάποιοι μας ρωτούν γιατί κάνουμε τόση φασαρία και δεν δίνουμε ο καθένας ένα ποσό στον εκάστοτε σύλλογο, ίδρυμα κλπ αφού έτσι κι αλλιώς και σε χρόνο μας κοστίζει και σε χρήματα, τις περισσότερες φορές, η όλη διαδικασία. Υπάρχουν πολλά που μπορεί ν'απαντήσει κανείς σ'αυτό το ερώτημα. Δεν σ...

  Επιστροφή στην έδρα μου κι ενώ η κούραση είναι μεγάλη, η χαρά κι ο ενθουσιασμός την κερδίζουν με μεγάλη διαφορά. Γι' αυτό θέλω να  μοιραστώ τις εικόνες και τα συναισθήματα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, μαζί σας.    Το Σάββατο, λοιπόν, το βράδυ, έγιναν τα εγκαίνια της δεύτερης ατομικής μου έκθεσης... πρώτης όμως στην Θεσσαλονίκη! Δεν θα σας κουράσω για το τι προηγήθηκε, την προετοιμασία, τις διαδικασίες, το άγχος, κλπ... θα υπάρχουν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.    Όλα αυτά έσβησαν μόλις άνοιξε η πόρτα και μπήκαν στο χώρο φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι... άνθρωποι που με τίμησαν και μου έδωσαν χαρά περίσσια. Ο χώρος που έγινε η έκθεση, αγκάλιασε αμέσως τα έργα μου, τα΄κανε μέρος του. Όταν τελειώσαμε το στήσιμο, ήταν σαν να βρίσκονταν από πάντα εκεί!    Κάθε άνοιγμα της πόρτας κι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά... βλέμματα αληθινά. Φίλες που έχουμε γνωριστεί από δω μέσα (την ξέρετε την παλιοπαρέα του βορρά... χαχα), κορίτσια που γνώρισα ως μ...

  Πείτε μου αν μπορεί να μπει τίποτα, πάνω από το βλέμμα ενός παιδιού, πάνω από την αγωνία του, τον πόνο του, αλλά και πάνω από το γέλιο του, τη χαρά του, την ανιδιοτελή αγάπη του! Από την άλλη, ποιος μπορεί να κοιτάξει έναν άνθρωπο που φεύγει, κατάματα, έναν που κάποτε ήταν παιδί, μα τώρα βρίσκεται στο τέλος του δρόμου του; Να δει την αγωνία του, τον φόβο, τον δικό του πόνο και την πικρία;     Έχω πει κι άλλη φορά, πως ο πολιτισμός μια χώρας, η παιδεία ενός ανθρώπου, φαίνεται από το πως συμπεριφέρεται στα παιδιά και στην τρίτη ηλικία. Κι ενώ στις πολιτισμένες, υποτίθεται, χώρες τα παιδιά είναι ''το παν'', τι θα φάνε, σε ποιο σχολείο θα φοιτήσουν, τι θα φορέσουν, πως θα'ναι η ψυχολογία τους... κλπ, το ίδιο δεν μπορώ να πω πως συμβαίνει και για τους ανθρώπους που βρίσκονται στην δύση της ζωής τους.    Αντίθετα σε χώρες και σε πολιτισμούς λιγότερο εξελιγμένους, εκεί θα βρούμε κουλτούρες στις οποίες οι ηλικιωμένοι του τόπου, της φυλής, έχουν περίοπτη θέσ...

  Δυο βδομάδες πριν την έκθεση στην Θεσσαλονίκη και οι δουλειές και τα τρεξίματα δεν τελειώνουν. Βάλε και κάτι ιώσεις και δυο αναποδιές... ο χρόνος για ξεκούραση μειώνεται συνεχώς. Κάθε φορά λέω, ''άντε να περάσει κι αυτό και χαλαρώνουμε''... αχαχαχα... πιο αστείο απ'αυτό δεν υπάρχει λέμε. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Ειδικά όταν το τρέξιμο είναι για καλό. Εκθέσεις, σεμινάρια, μαθήματα, παραγγελίες... ευχάριστα όλα και καλοδεχούμενα...Από την άλλη, όμως, ο ''καλλιτέχνης'' δεν μπορεί να λειτουργεί πάντα υπό πίεση.    Τον τελευταίο καιρό μου λείπει αυτό... να μπω στο εργαστήρι και να ασχοληθώ με ό,τι μου αρέσει, χωρίς βιάση, χωρίς διακοπή για οτιδήποτε... μμμ... αυτό θέλω κι αυτό θα επιδιώξω όσο μπορώ από δω και πέρα. Το κακό με μένα είναι πως σκέφτομαι... αυτό μ'έχει τσακίσει τον τελευταίο καιρό...χαχα... Εκεί που κάθομαι ήσυχη, τσουπ, ξεπετιέται μια ιδέα και αρχίζει το πανηγύρι. Θα το κόψω κι αυτό που θα πάει, εδώ κόψαμε άλλα κι άλλα (τσιγάρα, ποτά...

  Το'χα υποσχεθεί εδώ και καιρό... δεν θα αθετούσα τον λόγο μου, πόσο μάλιστα που ευκαιρία γυρεύω να πάρω τον ανήφορο. Βλέπεις εκεί πάνω έχω πια φίλους... πολλούς και καλούς. Έχω και μια δημιουργική ομάδα που σιγά σιγά αρχίζει ν'αγαπά τα μολύβια. Είναι κι εκείνα τα ''Χρώματα και Παραμύθια'' που μόλις πατήσεις το πόδι σου μέσα, θες να δημιουργήσεις!    Εκεί, λοιπόν, στο ίδιο χώρο που κάθε φορά ζωγραφίζουμε και περνάμε τέλεια, εκεί διάλεξα να παρουσιάσω ένα μικρό δείγμα της δουλειά μου, για τους φίλους που δεν είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στην έκθεση της Αθήνας.    Κάποια από τα παλιά αλλά και μερικά νέα έργα, που πρώτη φορά θα παρουσιαστούν,  θα στολίσουν τους τοίχους του παραμυθόκοσμου της Ανθούλας  κι εύχομαι να σταθούν αντάξια της φιλοξενίας.    Δουλεύοντας για την έκθεση της Αγγλίας, προέκυψε και τούτος εδώ ο μικρός πίνακας που ευτυχώς και να επιλεγεί, προλαβαίνει να πάει  μια βόλτα ως τη συμπρωτεύουσα. Στάθηκα κι εγ...

  Σήμερα θα μοιραστώ τον πόνο μου μαζί σας. Ναι! Θα κλαίω και θα γκρινιάζω και θα χτυπιέμαι... Εντάξει είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων, αλλά είναι κάποιες φορές που και οι δυνατοί λυγίζουν, που και τα σίδερα κάμπτονται. Γιατί έχουμε κι εμείς καρδιά βρε αδερφέ... τι καλλιτέχνες θα'μασταν!    Είναι κάτι για το οποίο νομίζω πως δεν σας έχω μιλήσει ποτέ ξεκάθαρα... που το φέρνω από δω, το φέρνω από κει... αλλά δεν το ξεστομίζω. Κάποιοι ξέρουν... ίσως και να ζουν ζωντανά το δράμα μου. Γιατί δεν είναι έτσι όπως τα βλέπεις φίλε μου τα πράγματα πίσω από τη βιτρίνα. Έχει πόνο και δάκρυ και ιδρώτα (αίμα δεν έχει μόνο... αν είχε κι απ'αυτό αλίμονο!). Αχ πως να σας το πω... είναι μια δοκιμασία που περνάω συχνά... κάθε φορά...   Εσείς θα νομίζετε πως κάθομαι στο εργαστηριάκι μου και πιάνω τα μολυβάκια μου και ζωγραφίζω και περνάω ζάχαρη... εμ δεν είναι πάντα έτσι. Γιατί δεν κάθομαι και στ' αυγά μου, θέλω να πειραματίζομαι. Εκεί είναι...