Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά...


 Μέρος αγαπημένο, χιλιοτραγουδισμένο, τόπος βασανιστικών αποχαιρετισμών, αλλά και ανταμωμάτων γεμάτων λαχτάρα και προσμονή. Εκεί που τα χέρια χωρίζονται, που οι αγκαλιές αδειάζουν και κόμποι υγροί πνίγουν τα λόγια...Και δίπλα άλλη σκηνή...δάκρυα αλλιώτικα, μαζί με γέλια  κι αγκαλιές που ξανασμίγουν... αντιφάσεις. Τόπος που δεν ησυχάζει ποτέ, που δεν ηρεμεί, εκεί στην άκρη της πόλης, εκεί που τελειώνουν οι δρόμοι, τα σπίτια, τα γνώριμα... κι αρχίζουν τα ταξίδια, μαζί με όνειρα, μαζί με υποσχέσεις... Λιμάνι...
  Τα λατρεύω τα λιμάνια...ίσως γιατί φέρνουν τη θάλασσα στην πόλη. Και γιατί εκεί ξεκινά ένας άλλος κόσμος, διαφορετικός... δεν ξέρω πως είναι, προσπαθώ να φανταστώ, ξέρω μόνο πως όσοι τον γνωρίζουν τον ερωτεύονται... Δεν είναι καθόλου εύκολος, αντίθετα, σκληρός  και γεμάτος κινδύνους λένε. Έχω ακούσει, όλοι έχουμε ακούσει, ιστορίες πολλές, ζωές ολόκληρες πάνω στα σίδερα, μα ποιος στεριανός μπορεί να τις καταλάβει... 
 Μιλάω για κείνο το σημείο που ενώνει τους δυο κόσμους...της στεριάς με τον θαλασσινό... Κάθε φορά που διαβάζω τους στίχους του Καββαδία ή τους ακούω μαζί με την μουσική την υπέροχη που τους έκανε τραγούδια λατρεμένα, συγκινούμαι σαν να'μουν καπετάνιος ή λοστρόμος, δεν έχει σημασία, που ξεμπάρκαρε...Ποιος ξέρει, αν πίστευα σ'άλλες ζωές θα είχα μιαν απάντηση... 


 Ένας κάβος παλιός...έτσι είναι όλοι οι κάβοι...παλιοί...ποτέ δεν έχω δει καινούριο κάβο...σαν να'ταν από πάντα εκεί...Πόσα σχοινιά να΄χουν δεθεί πάνω του...πόσοι αποκαμωμένοι από τη δουλειά ή τον αποχωρισμό να'χουν καθίσει εκεί; 


  Και στην μια άκρη λίγα σακιά, κατέβηκαν από κάποιο αμπάρι...γεμάτα ρύζι ή σιτάρι και περιμένουν τους βαστάζους να τα σηκώσουν...


...και πιο κει μερικά ξύλινα κιβώτια, θα 'ρθει και γι'αυτά η σειρά τους...


  Πέρα το μάτι απλώνεται στον ορίζοντα και αχνά φαίνεται η άκρη της πόλης...κι από πάνω πετούν γλάροι...λιμάνι χωρίς γλάρους γίνεται; 


  Να και τα πλοία...επιβλητικά, ογκώδη, σε φοβίζουν λίγο αν πας κοντά τους...είναι σαν βουνά σιδερένια


   Όταν ξεμακραίνεις όμως το τοπίο γλυκαίνει...γίνεται πιο χαρούμενο, πιο χρωματιστό...
κι αν απομακρυνθείς κι άλλο θα δεις πως δεν είναι παρά ένα...


...συρτάρι... που στάθηκε αφορμή να μιλήσεις για κάτι που αγαπάς...


΄΄Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
      χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.΄΄
(Mal du Départ Ν.Καββαδίας)


   Μ'αυτό το συρτάρι συντροφιά και ψιθυρίζοντας στίχους αγαπημένους θα ταξιδέψω ( όχι με καράβι που θα ταίριαζε η αλήθεια είναι)...αλλά με τρένο στην όμορφη Θεσσαλονίκη  μας, για την έκθεση ''Παλιά Συρτάρια''.


   Να πω ένα μπράβο στη Ρένα  που έδωσε την ψυχή της σ'αυτό και μπόρεσε από απλή ιδέα να πάρει σάρκα και οστά...ευχαριστούμε για όλα!!!

 Πολύ λογοτεχνικά μου βγήκαν σήμερα...εύχομαι να μη σας βάρυνα...τόσοι τόνοι σίδερο, επηρεάστηκα ως ένα βαθμό... 
  Σας χαιρετώ με ένα  τραγούδι που σιγομουρμουρίζω (δεν είμαι και για παραπάνω!) μέρες τώρα...

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Η... Χαρά μου δεν κρύβεται...

  Αφού σας ευχηθώ χρόνια πολλά να κλείσω το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης εκφράζοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ προς όλους σας για την θετική σας αντίδραση και κατανόηση σε ό,τι έγινε. Να ξαναπώ πως τη ζωγραφική δεν πρέπει να τη φοβόμαστε αλλά να την αγαπάμε και τότε θα βρούμε και τρόπο να τη γνωρίσουμε
  Και για να μη χανόμαστε (ως δίδυμο που μονοπωλήσαμε το διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό) η αναδυόμενη ζωγράφος μου έστειλε κι δύο  βραβεία στα οποία θα ανταποκριθώ ευθύς αμέσως, αφού της στείλω τη αγάπη μου (που δεν κρύβεται επίσης...) κι ένα φιλί  για την προτίμηση...


  Ακόμη ένα κομμάτι του εαυτού μου θα σας αποκαλυφθεί σήμερα!!! Μη τρομάζετε είναι αρκετά χαλαρές οι ερωτησούλες που θα απαντήσω....και συνοδεύουν το πρώτο βραβείο:

1.Αγαπημένο τοπίο/εικόνα/θέα:
 Αυτή της θάλασσας που ενώνεται με τον ουρανό και χάνεται ο ορίζοντας από τα μάτια σου!!! Κι αν ανατέλλει ή δύει κι ο ήλιος ακόμη καλύτερα!!!




2.Αγαπημένο ποτό του χειμώνα ή του καλοκαιριού:
Το ποτό μου από παιδί (αντί γάλατος) είναι bacardi-cola...



  Αλλά επειδή ο καλός ο μύλος κλπ... δεν αρνούμαι ποτέ μια μπυρίτσα, ένα ποτήρι κρασί ή όταν είμαι με σύντεκνους μια παγωμένη ρακή!!! 


Όπως καταλαβαίνετε χρειάζομαι υποστήριξη!!!



3.Αγαπημένο χρώμα:
Εξαρτάται...έχω μια αγάπη στα γήινα...θα διαλέξω το χρώμα του κεχριμπαριού!!!




4.Αγαπημένη μυρωδιά:
Μυρωδιές πολλές...όπως της βρεγμένης γης...ή αυτή του χωριού που μυρίζει ξύλο που καίγεται ή η μυρωδιά του έλατου στο δάσος (πχ Αίνος...απίστευτα αρώματα!)...γενικώς οι μυρωδιές της φύσης.



5.Αγαπημένη βόλτα/ταξίδι/ με όποιο μέσον:
Αγαπημένα είναι όλα τα ταξίδια...αγαπημένη βόλτα...για την Αθήνα...θα πω με μηχανή, νωρίς το πρωί Σ/Κ και συνοδηγό όποιον τολμά...πριν βγουν οι βάρβαροι, στην παραλιακή (την ώρα που χρυσίζει η θάλασσα  από τον ήλιο που ανατέλλει...) κι αν είσαι κι από βραδινό ξενύχτι...άσε τη μηχανή και κάτσε σε κανένα βραχάκι να συνέλθεις πριν συνεχίσεις...





   Σήμερα θα πρωτοτυπήσω και θα δώσω κι εγώ το πρώτο βραβείο (μαζί με τις ερωτησούλες)  σε μερικές φίλες!!! Δεν ξέρω σε πόσες πρέπει...θα διαλέξω τρεις:
 1. Στην Αννούλα μας γιατί είναι μια πολύ καλή ζωγράφος (σε σπουδή όπως λέει η ίδια...) που κατά κύριο λόγο είναι αυτοδίδακτη. Μας εκπλήσσει κάθε φορά με τα έργα της! Εκτός απ'αυτό θέλω να δω και ''τι πίνει''...εκείνη ξέρει γιατί...
 2.Στην Φιλία μας με την παρότρυνση ν'αρχίσει να ζωγραφίζει και να μη φοβάται τίποτα...αφού όπως έχω καταλάβει και της αρέσει και την τρώει τόσο καιρό...αλλά δεν τολμά...
 3. Και στην φίλη μου την Καίτη που επίσης λίγα πράγματα έχει παρακολουθήσει σχετικά αλλά έχει και ταλέντο και πολλή αγάπη στη ζωγραφική και μας παρουσιάζει υπέροχα πράγματα μέσα από το blog της.

  Το δεύτερο (αυτό με το γλυκό) θα δοθεί αποκλειστικά σε μία και μοναδική, στη μικρή μου μπαλαρίνα (που δεν τις αρέσουν,όπως κι εμένα τα βραβεία, αλλά δεν γίνεται να τη γλιτώνει συνέχεια...άσε που δεν έχει και ερωτήσεις...) μαζί με την αγάπη μου και τις ευχές  μου...επίσης κι αυτή ξέρει γιατί...

  Θέλω να ευχαριστήσω και τις φίλες Νίκη (ονειροποιείο)onirokosmoΑχτίδαΡένα ΧριστοδούλουΦανή Παπαγεωργίου , όλες ξεχωριστές κι αγαπημένες, για το βραβείο που μου 'δωσαν:



  Να κλείσω με την προειδοποίηση-απειλή προς Θεσσαλονικείς...έρχομαι!!! Το συρτάρι μου θα είναι έτοιμο (λέμε τώρα...) σύντομα και στα εγκαίνια της έκθεσης θα είμαι παρούσα, καλώς εχόντων των πραγμάτων...Θα είμαι μία ημέρα νωρίτερα εκεί, σας το λέω για να μπορείτε να ετοιμάσετε υποδοχή, τα κανάλια , τα ραδιόφωνα και τα ανάλογα πανό καλωσορίσματος!!! 

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Ε,δεν είμαι κι η Βιλλιώτη!!!

   Θέλω σήμερα να σας μιλήσω γενικότερα για την τέχνη και πιο συγκεκριμένα για τη ζωγραφική. Τι είναι όμορφο, τι δεν είναι, ποιος είναι καλός ζωγράφος, ποιος είναι επαγγελματίας; Καλούμαστε συχνά να σχολιάσουμε,να κρίνουμε, να κριθούμε...Ποιος θα πει αν ένας πίνακας είναι καλός ή κακός; Ποιος θα μας δείξει πως πρέπει να είναι μια ζωγραφιά; Ειδικοί, κριτικοί, φιλότεχνοι...δήθεν...




  Πρόσφατα βρέθηκα ως επισκέπτης στα εγκαίνια μια έκθεσης. Όλοι οι επισκέπτες και ο γκαλερίστας μαζί, χωρούσαμε σ'ένα αυτοκίνητο και μια μοτοσυκλέτα (κυριολεκτικά...5-6 άνθρωποι). Την άλλη μέρα γνωστός κριτικός τέχνης αντί να πει πως μπορούσαμε κάλλιστα να πάμε μια εκδρομή, έγραψε: ''η κοσμοσυρροή στα χθεσινά εγκαίνια, ήταν κάτι το ανεπανάληπτο''!!! Τώρα τι καταλαβαίνετε; Ένα ανακάτεμα στο στομάχι σου'ρχεται...Αυτός είναι ο σύγχρονος κόσμος της τέχνης...δυστυχώς. Βάλε τώρα αυτόν και τους ομοίους του να κρίνουν τον πίνακά σου...


  


Δική μου γνώμη : Όποιος παίρνει ένα χαρτί, ένα ξύλο, έναν μουσαμά, ένα υλικό τέλος πάντων και του βάζει ψυχή... είναι καλλιτέχνης. Τώρα τι μου αρέσει και τι όχι είναι άλλη ιστορία...υποκειμενικό εντελώς. Ναι, άλλος έχει πιο τελειοποιημένη τεχνική, ξέρει πιο καλά να χειρίζεται το χρώμα, τις φόρμες...αλλά την ψυχή για πείτε μου, πως θα την μετρήσουμε; Ζωή σ'ένα έργο δεν δίνουν ούτε οι σπουδές, ούτε οι τεχνικές, ούτε οι διθύραμβοι που γράφονται. Κάθε πίνακας λέει μια ιστορία, μπορεί να τη γνωρίζεις, μπορεί απλά να τη νιώθεις, μπορεί να διαβάζεις μια δική σου, εντελώς διαφορετική ιστορία... ίσως να βλέπεις μόνο γραμμές και χρωματιστά σχήματα...να μη σου λέει τίποτα. Δικό σου θέμα...ο δημιουργός δεν μπορεί να σε πείσει για τίποτα, περισσότερο δε, δεν μπορεί να σε πείσει κανενός είδους κριτικός. Δεν τους απαξιώνω, απλά δεν πιστεύω πως η δουλειά τους είναι να μας πουν τι πρέπει να δούμε και τι όχι. Ας περιοριστούν να αναλύσουν τα τεχνικά (διόλου υποδεέστερα) ,τα ιστορικά, τα γενικότερα στοιχεία.   
 Να μη σας ξανακούσω λοιπόν να λέτε...''δεν είμαι η Βιλλιώτη!!!''χα,χα. Ξέρω πως το λέτε χαριτολογώντας κι εγώ ως αστείο το λαμβάνω... 


  

  Τι θέλω να σας δείξω τόση ώρα και σας παιδεύω; Κάτι ταιριαστό στις μέρες που διανύουμε για να σας ευχηθώ... Μια πασχαλιά! 


Ακουαρέλα σε χαρτί

    
  Δεν γνωρίζω τι θα μπορούσε να γράψει ο εν λόγω κύριος γι'αυτήν την ζωγραφιά... εγώ θα πω: ''ένα μπουκέτο πασχαλιές γεμάτες αγάπη κι αναμνήσεις από αληθινή Ελλάδα''
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Μάθημα:Ελεύθερο σχέδιο Νο2

 Λίγο πριν τις διακοπές του Πάσχα ένα ακόμη μάθημα για το ελεύθερο σχέδιο. Θα ανοίξουμε το κεφάλαιο Προοπτική. Πολλοί θα γνωρίζεται τους κανόνες της στο σχέδιο, όπως και πολλοί θα έχετε ακούσει αλλά δεν θα ξέρετε τι σημαίνει αυτός ο όρος και πως εφαρμόζεται. Θα σας πω απλά όσα νομίζω πως χρειάζονται για να μπορεί κάποιος να ζωγραφίσει χωρίς να εμπλέξω λεπτομέρειες και όρους που μόνο μπέρδεμα και κούραση θα σας φορτώσουν. 
  Η προοπτική είναι ο τρόπος που βλέπουμε τ'αντικείμενα και τις διαστάσεις τους γύρω μας. Αν τα μάτια μας δεν είχαν αυτή τη θέση που έχουν, σίγουρα θα αντιλαμβανόμασταν διαφορετικά τον κόσμο. Ο άνθρωπος έχει δύο μάτια (συνήθως...) και τα δύο μπροστά και σε μικρή απόσταση μεταξύ τους...φανταστείτε να είχε τρία μάτια ή να βρίσκονταν το ένα μπρος και το άλλο πίσω ή στο πλάι!!! Εντελώς διαφορετικές εικόνες θα προσλάμβανε...Αποτέλεσμα είναι να βλέπει την μπροστινή όψη των αντικειμένων και μόνο όταν αυτά είναι γυρισμένα να βλέπει κι ένα μέρος από την πλαϊνή τους πλευρά...πάντα όμως τη μία...ποτέ και τις δύο μαζί. 
  Όταν προσπαθούμε, λοιπόν, να αποτυπώσουμε σε ένα κομμάτι χαρτί ένα θέμα, τότε σχεδιάζουμε όσα  βλέπουμε από μια και μόνο θέση. Δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε και να κινούμαστε. Επιλέγουμε την  ''οπτική γωνία'' που θα δούμε το αντικείμενό μας και δεν μετακινούμαστε (παρά μόνο σε μεγάλη ανάγκη...πχ σεισμός, πυρκαγιά κ.α. ... ας μη μπω σε πιο προσωπικούς λόγους). Κι ενώ στον πραγματικό κόσμο οι διαστάσεις είναι τρεις (και ψάχνουμε και για περισσότερες...), στο χαρτί μας λείπει μία...το βάθος.Έχουμε,λοιπόν, μόνο ύψος και πλάτος. Το βάθος έρχεται η προοπτική να μας δείξει πως θα το αποτυπώσουμε. 
  Πάμε στα πρακτικά. Ο κανόνας είναι ένας και αν τον καταλάβετε δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω: Όλες οι παράλληλες (στην πραγματικότητα) γραμμές όταν τις βλέπουμε από το πλάι παύουν να είναι παράλληλες (όχι στην πραγματικότητα...είναι ψευδαίσθηση) και συγκλίνουν προς το βάθος. Αυτό είναι όλο!
  Ας δούμε πως γίνεται στην πράξη...




  Γραμμή του ορίζοντα ονομάζουμε το ύψος που βρίσκονται τα μάτια μας (εκεί είναι όλα μια ευθεία) σε σχέση με τη σύνθεσή μας. Σημείο φυγής ονομάζουμε το σημείο πάνω στην γραμμή του ορίζοντα όπου θα συναντηθούν νοητά όλες οι λοξές γραμμές μας. Μπορούμε να έχουμε ένα ή και περισσότερα σημεία φυγής. Εδώ  εξετάσουμε την περίπτωση δύο σημείων. 

  Και μερικά ακόμη παραδείγματα:



  Όπως βλέπετε, σας έκανα από ένα παράδειγμα για τις πιο πιθανές θέσεις των ματιών μας σε σχέση με ένα αντικείμενο. Το ύψος των ματιών μας μπορεί να είναι πιο ψηλά από το θέμα μας, να συμπίπτει με το επάνω μέρος του, να περνά ενδιάμεσα του, να συμπίπτει με τη βάση ή να βρίσκεται από κάτω. Όλες μα όλες οι παράλληλες, όπως βλέπουμε, συγκλίνουν προς το βάθος και προς τη γραμμή του ορίζοντά μας.

  Δείτε κι ένα πιο σύνθετο σχήμα, (πχ ένας τοίχος με πόρτες και παράθυρα) και με ένα σημείο φυγής:






  Επειδή όμως, όταν τα αντικείμενα είναι μικρά ή τα κοιτάζουμε από πολύ κοντά, είναι αδύνατον να βρίσκεται στο οπτικό μας πεδίο (και μέσα στην επιφάνεια που ζωγραφίζουμε δηλαδή) το σημείο φυγής, οι κλίσεις, συνήθως, δεν είναι τόσο έντονες. Αντίθετα όταν ζωγραφίζουμε κτήρια, για παράδειγμα και τα κοιτάζουμε κι από μακριά, οι κλήσεις είναι πολύ πιο μεγάλες. Το σημείο που θα ενωθούν οι παράλληλες γραμμές μας, βρίσκεται πολύ έξω από το χαρτί μας, οπότε το υποθέτουμε. Δείτε πως θα είναι οι κλήσεις σε μια πραγματική σύνθεση που είναι επάνω σε ένα τραπεζάκι και σε μικρή σχετική απόσταση από μας:



 Όπως βλέπετε στο παραπάνω σχέδιο τα σημεία φυγής βγαίνουν έξω από το κάδρο μας...και φυσικά όσο μικρότερα αντικείμενα έχουμε και όσο πιο κοντά ερχόμαστε σ'αυτά, τόσο τα σημεία φυγής απομακρύνονται...κατ'επέκταση μειώνεται και η ένταση των κλήσεων...ποτέ όμως δεν θα είναι παράλληλες εφόσον κοιτάζουμε από το πλάι. Σημειώστε, επίσης, πως οι κάθετες γραμμές θα είναι πάντα κάθετες!!!

  Μια εύκολη άσκηση είναι να πάρουμε εικόνες από κτήρια και να προσπαθήσουμε να τις σχεδιάσουμε, βλέποντας, τώρα πια, με άλλο μάτι τις κλήσεις των κτηρίων. Δεν είναι το πιο ευχάριστο μάθημα για ένα ζωγράφο η προοπτική (σας τα έκανα χρωματιστά πάντως να σας ξεγελάσω) , είναι όμως βασικό για να μπορούμε να ζωγραφίζουμε σωστά όποιο στυλ κι αν έχουμε, για να μη δείχνουν όσα ζωγραφίζουμε παραμορφωμένα, πως αιωρούνται, στραβά κι αλλόκοτα όπως καμιά φορά βλέπω σε ζωγραφιές, που κατά τ'άλλα έχουν υπέροχα θέματα και πολύ όμορφη σκίαση. 
 Θα έχει και συνέχεια (που δε φαντάζεστε!!!) αυτό το μάθημα αλλά τα βασικά είναι αυτά. Απορίες και διευκρινήσεις δεκτές αρκεί να είστε καλά παιδιά και να διαβάσετε καλά το μάθημά σας πριν αρχίσετε να ρωτάτε. Και μη νομίζετε πως τα ξέρω όλα...''δια βίου μάθησης'' κι εγώ...όπως το υπουργείο που τ' όνομα ήταν που μας χαλούσε τόσα χρόνια και δεν βρίσκαμε τι φταίει! Τώρα που είναι υπουργός το ''λεξικό'', σωθήκαμε!