Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Οι τελευταίες ''στάλες'' του 2011!

  Χρόνια πολλά σε όλους!!! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές που μου στέλνετε και τα καλά σας λόγια!!! Η επιθυμία μου και η προσπάθειά μου να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας είναι μεγάλη. 
  Όλες αυτές τις ημέρες τις αφιερώσαμε στο μικρό μας τερατάκι. Δεν αφήσαμε τρενάκι για τρενάκι...από Πειραιά μέχρι Μεταμόρφωση! Αδυναμία στα τρενάκια βλέπετε και όλα αυτά τα Χριστουγεννιάτικα χωριουδάκια που στήθηκαν στην Αθήνα ήταν ο παράδεισος του!
 Σήμερα, λοιπόν, μετά από αρκετές ημέρες απουσίας ξαναμπήκα στο εργαστήριο. Αυτός ο πίνακας πρέπει να είναι μαγικός τελικά. Ενώ είχα ξεκινήσει να ζωγραφίζω άρχισε μια δυνατή καταιγίδα που μου έκανε συντροφιά αρκετή ώρα. Τέλειος συνδυασμός ήχου και εικόνας! Έτσι εκεί αριστερά άρχισαν να φαίνονται κάποιες πινακίδες και φώτα από μαγαζιά ή είναι αυτοκίνητα που περνούν...δύσκολο να ξεχωρίσεις με τόσο νερό που πέφτει και κυλάει στο τζάμι. Στη μέση του δρόμου, πάντως, σίγουρα είναι άνθρωποι... δυο φιγούρες αλλά που να δεις αν είναι γυναίκες ή άντρες! Δεξιά μάλλον είναι γυναίκα...τι σημασία έχει. Πίσω από το νερό όλα χάνουν το περίγραμμά τους και δείχνουν να ενώνονται χωρίς να υπάρχουν σαφή σχήματα! 
  Πόσο υποκειμενικός είναι ο κόσμος μας! Πραγματικό για μας, είναι αυτό που βλέπουμε κάθε φορά. Πόσες αλήθειες υπάρχουν τελικά, αφού ο κάθε ένας μας βλέπει πίσω από το δικό του παράθυρο...






  Από αύριο αφήνω και πάλι τα μολύβια μου για να πιάσω τις κουτάλες και τα μαγειρέματα!!! Οπότε νεότερα από την άλλη εβδομάδα! Έχουμε εορταστικό διήμερο περιμένοντας τον Άη Βασίλη. Και τι θα μας φέρει; Ένα τρενάκι φυσικά...τι άλλο! Καλά να περάσετε όλοι και με το καλό να υποδεχθούμε το 2012 που δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά αλλά σίγουρα θα έχει κι αυτή τα όμορφα της και τα καλά της!!!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Βροχή παντού...μέρος δεύτερο!

  Καλύτερες μέρες για να φτιάξω αυτόν τον πίνακα δεν θα μπορούσα να βρω!!! Είτε κοιτώ τον πίνακα, είτε έξω από το παράθυρό μου, το ίδιο σκηνικό (περίπου δηλαδή γιατί αντί για Λονδίνο βλέπω Μοσχάτο...εντάξει αλλά η παραμόρφωση λόγω της βροχής τα κάνει όλα ίδια!!!). Ευχαριστώ πολύ όλους για την ενθάρρυνση και την εμπιστοσύνη σας! 
  Δεύτερο στάδιο και κάτι αρχίζει να φαίνεται στο κέντρο του πίνακα...το νερό παραμορφώνει τα πάντα, ανθρώπινες φιγούρες πρέπει να είναι!




  Να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα γιατί μάλλον θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα. Να περάσετε όμορφα μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάτε και όσοι έχετε παιδάκια δώστε τους όμορφες αναμνήσεις να'χουν να θυμούνται στην πορεία της ζωής τους.
  Κανένα δεν θα θυμάται με νοσταλγία το τεράστιο κουτί με το πανάκριβο επώνυμο διαφημιζόμενο παιχνίδι που δεν παίξατε ποτέ τελικά μαζί του γιατί έπρεπε να δουλεύετε υπερωρίες για να του το αγοράσετε! Η σκηνή όμως με την οικογένεια χαρούμενη μαζεμένη στο σπίτι που μυρίζει φρεσκοψημένα γλυκά και η βόλτα στους γιορτινούς δρόμους κρατώντας το χέρι σας θα το συντροφεύει για πάντα!!!

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Πίνακας...στάλα-στάλα!

  Σήμερα αποφάσισα να βάλω σε μια δοκιμασία τον εαυτό μου. Έχω ξεκινήσει έναν πίνακα λίγο ''πρόκληση'' για μένα. Πρόκειται για ένα βροχερό αστικό τοπίο (Λονδίνο ας πούμε) το οποίο το κοιτάζουμε μέσα από ένα παράθυρο! Αυτό που θέλω να δώσω στον πίνακα είναι η αίσθηση του νερού που κυλάει στο τζάμι και παραμορφώνει τις εικόνες! Σκέφτηκα λοιπόν να το παρακολουθήσουμε μαζί βήμα-βήμα.
   Δεν ξέρω εάν το αποτέλεσμα θα είναι πετυχημένο αλλά έτσι κι αλλιώς η προσπάθεια είναι που μετράει. Το υλικό που θα χρησιμοποιήσω, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Θα ζωγραφίσω με χρωματιστά μολύβια πάνω σε pastelbord (είναι σταθερή επιφάνεια με τραχιά υφή) , οπότε τα υλικά δεν θα με βοηθήσουν στο να δώσω την αίσθηση του νερού αφού είναι εντελώς ματ! 
  Τι ζόρι κι αυτό θα μου πείτε Χριστουγεννιάτικα βρε κορίτσι μου! Τι να κάνω...όταν του καλλιτέχνη του έρχεται μην τον σταματάτε! Εάν το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό ο πίνακας αυτός πιθανόν να συμμετέχει σε μια έκθεση τον Φεβρουάριο στην οποία δήλωσα μεν συμμετοχή, αλλά δεν ξέρω ακόμη με ποιο έργο και για την οποία θα σας ενημερώσω σύντομα.
   Η αρχή έγινε και η πρώτη φάση του πίνακα είναι αυτή:



Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Μια αγκαλιά γεμάτη χρώματα!!!

  Την περασμένη Τετάρτη, όπως σας είχα προαναγγείλει, έγινε η παράδοση μέρους των  έργων που είχαν συγκεντρωθεί στην έκθεση  του Οκτωβρίου από την ομάδα εθελοντών ''Ζωγράφοι σε δράση για τα Παιδιά'', στο ''Ζάννειο'' ίδρυμα στην Εκάλη. 
  Να σας πω δυο λόγια για το ίδρυμα  όπως κι εμείς τα ακούσαμε από το διευθυντή του τον κ. Μενέλαο Τσαούση (είναι εντυπωσιακό πόσο τον αγαπούν τα παιδιά!). Το ''Ζάννειο'' ξεκίνησε ως ορφανοτροφείο (δωρεά της Ελένης Ζαννή) στα τέλη του 19ου αιώνα και μετά τον πόλεμο του '40 βρέθηκε να φιλοξενεί πάνω από 400 παιδιά. Το 1970 μεταφέρθηκε στην Εκάλη στο χώρο όπου λειτουργούσαν οι κατασκηνώσεις. Ήταν ίδρυμα αρρένων μέχρι και σήμερα που σιγά σιγά τα ιδρύματα αρχίζουν να γίνονται μεικτά (καιρός ήταν!). Πλέον δεν λειτουργεί ως ορφανοτροφείο (η προσπάθεια είναι  τα παιδιά να δίνονται σε οικογένειες κι έτσι τα ορφανοτροφεία σταδιακά έκλεισαν) αλλά φιλοξενεί παιδιά ηλικίας 6 έως 18 ετών που έχουν οικογένειες οι οποίες όμως αντιμετωπίζουν διάφορα οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα. Τα παιδιά έχουν επαφή με τις οικογένειές τους  και τις επισκέπτονται τακτικά, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια να υποστηριχθεί και η ίδια η οικογένεια ώστε να ξεπεράσει τα τυχόν προβλήματα που αντιμετωπίζει.   
  Όλα αυτά φυσικά έχουν πολλές παραμέτρους και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή κι έχει τις ιδιαιτερότητές της. Είναι πολύ μεγάλο το θέμα για να το αναπτύξουμε εδώ. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τρόπους να δώσουμε χαρά και ζεστασιά σ'αυτά τα παιδιά που δεν είχαν την τύχη των περισσοτέρων και βρέθηκαν από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τη σκληρή πλευρά της ζωής. Δεν χρειάζονται πάντα χρήματα (πολύτιμα κι αυτά γιατί τα λειτουργικά έξοδα είναι πολλά), υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι να κάνουμε αυτά τα παιδιά να χαμογελάσουν. Εμείς διαλέξαμε πινέλα, μολύβια, χρώματα και ξεκινήσαμε. 
  Ήταν η πρώτη μου επαφή με έναν τέτοιο χώρο και ομολογώ πως, έχοντας στο μυαλό μου όσα συνειρμικά έρχονται στο νου ακούγοντας τη λέξη ''ίδρυμα'', ήμουν λίγο αγχωμένη. Τετάρτη μεσημέρι ξεκίνησε το ταξίδι (από τη θάλασσα βρέθηκα στο βουνό!) για να φτάσουμε στην ώρα μας. Ο προορισμός τόσο κόντρα...Εκάλη...έχει μια ειρωνεία ο συσχετισμός...Επιστρατεύτηκαν τα ΙΧ μελών και φίλων, φόρτωσε η Ειρήνη μας τους πίνακες κι άρχισε η ανάβαση. Εμένα με  φορτώθηκε η ''ποδηλάτισσα'' η Βικούλα. Ναι, πήγαμε με το ποδήλατο στην Εκάλη διότι έχουμε και μια φυσική κατάσταση μαραθωνοδρόμου!!! Η Βίκυ οδηγούσε κι εγώ πάνω στο τιμόνι τραγουδούσα!!! Και τώρα εσείς θα θέλετε να δείτε και φωτογραφίες απ'αυτό!!! Θα σας απογοητεύσω γιατί τελικά σας είπα ψέματα. Πήγαμε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι με το αυτοκίνητο! Πλάκα θα 'χε όμως! Ήρθε μαζί μας και μια παραμυθού η Εύα η Πετροπούλου που γράφει καταπληκτικά παραμύθια. Την αρχή την έκανε εκείνη με τα παιδιά διαβάζοντάς τους παραμύθι κι έτσι έσπασε ο πάγος γρήγορα και τα πρώτα διστακτικά χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στα προσωπάκια. 
  Στη συνέχεια καθίσαμε μαζί με τα παιδιά και ζωγραφίσαμε ό,τι μας ζητούσαν. Δεν ήταν όλα πρόθυμα από την αρχή αλλά σιγά σιγά ανοίχτηκαν. Αυτό που τα ξετρέλανε ήταν το face painting που τους έκανε η Ελένη (η Αστερόσκονη) με την Ιωάννα. Έγινε ουρά και παραλίγο να μείνουν νηστικά για να προλάβουν όλα . Ο Γιώργος, η Βίκυ, η Κατερίνα, η Μαρία ζωγράφιζαν ασταμάτητα με τα παιδιά, η Σοφία έβγαζε φωτογραφίες, η Ειρήνη έλαμπε από τη χαρά της κι όλοι γίναμε μια παρέα! Θα θέλαμε περισσότερη ώρα για να κάνουμε πολλά πράγματα με τα παιδιά αλλά ο χρόνος τρέχει γρήγορα όταν περνάς καλά κι έτσι φύγαμε με την σκέψη να ξαναγυρίσουμε μόλις οι περιστάσεις το επιτρέψουν.
   Πόσο γεμάτος είσαι μετά από μια τέτοια εμπειρία, δε περιγράφεται! Αυτή είναι η πραγματική χαρά της ζωής...να δίνεις χωρίς ανταλλάγματα, με μόνη αποζημίωση ένα χαμόγελο!!!






Τα έργα μας έτοιμα για την παράδοση!!!



Τα χαρούμενα σχέδια και χρώματα απαραίτητα για έναν παιδικό πινακάκι!



Ήρθαν έργα από όλη την Ελλάδα! Αυτό το τρενάκι μας ήρθε από τη Βέροια!



Ο πίνακας της Νίκης από το ''ονειροποιείο''! Μου είχε ξεφύγει στην έκθεση οπότε οφείλω να επανορθώσω! Πανέμορφος!!! Φιλιά στη Βυτίνα! 



Η μαγισσούλα μας από τη Ρόδο!!!



Η φαντασία περισσεύει! Εκπληκτικός πίνακας!!!


Ε,δε γινόταν να μη ποζάρουμε!



Η Βίκυ αφηγείται το παραμύθι στα παιδιά! 



Η Μαρία κάνει κολάζ!



 Η Κατερίνα ζωγραφίζει Χριστουγεννιάτικες εικόνες!



 Ο Γιώργος (έχουμε κι άλλους άντρες αλλά δεν μπόρεσαν να 'ρθουν, μη διστάσετε νομίζοντας πως θα μπλέξετε μόνο με γυναίκες!) ζωγραφίζει εικόνες από παραμύθια!



Παλεύω να φτιάξω ένα παιδάκι αλλά οι ξυλομπογιές δεν με βοηθούν! Την άλλη φορά θα κρατώ δικές μου...χι,χι...



 Μια κουκλίτσα που μόλις τέλειωσε το face painting! Πανευτυχής!!!



 Η Αστερόσκονη μας εν δράσει!



 Ε καλά, ο τύπος πολύ προχωρημένος!!!



 Έτοιμο και το αυτοκίνητο που παράγγειλε ένας μικρός κύριος!!! Τα τέλη τα πλήρωσες νεαρέ; Το βλέπω λίγο ακριβό!



 Γράφτηκαν οι σχετικές αφιερώσεις και οι ζωγραφιές δόθηκαν στα παιδιά.

  Δεν σταματάμε εδώ. Υπάρχει η σκέψη να γίνουν και κάποιες τοιχογραφίες στο χώρο. Οι άνθρωποι εκεί είναι πολύ φιλόξενοι και ενθουσιάστηκαν με την ιδέα! 
  Αν σας άρεσε όλο αυτό ελάτε να ενωθούμε. Δεν υπάρχουν κανόνες ούτε υποχρεώσεις. Όσο κι όταν μπορεί ο καθένας προσφέρει. Δεν είναι απαραίτητο να ζωγραφίζετε, υπάρχουν πολλά που μπορείτε να προσφέρετε και πάνω απ'όλα χρειαζόμαστε την καλή σας διάθεση και την αγάπη σας.


Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα στις καρδιές μας...

  Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες πως κανένας δεν έχει διάθεση να ασχοληθεί με τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, αντίθετα το γιορτινό κλίμα ολοένα και απλώνεται! Δεν νομίζω πως πρόκειται για στρουθοκαμηλισμό (όλοι έχουμε καταλάβει τι γίνεται, όλους μας έχει αγγίξει η κρίση αρκετά, όλοι γνωρίζουμε που οδηγούμαστε), απλά είναι η ανάγκη μας να νιώσουμε λίγη χαρά και ξενοιασιά, κάνοντας για λίγο πως δεν βλέπουμε, πως δεν ακούμε. 
  Βέβαια η προσαρμογή είναι εντυπωσιακή! Έτσι είναι από τη φύση του ο άνθρωπος, προσαρμόζεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες που βρίσκεται κάθε φορά. Άλλα πράγματα αρχίζουν να έχουν αξία πια και άλλους τρόπους βρίσκουμε όλοι για να περάσουμε καλά. Αυτό για μένα θα είναι και το όφελος αυτής της δοκιμασίας που περνάμε και θα περνάμε για αρκετά χρόνια ακόμη. Καιρός ήταν ο σύγχρονος Έλληνας να πάψει να αναζητά την ευτυχία στα υλικά και πολύ συχνά πολυτελή αγαθά που πάντα ήταν περισσότερα και ακριβότερα από αυτά που άντεχε η τσέπη του και θα ψάξει να βρει χαρά σε απλά καθημερινά πράγματα που γίνονται χωρίς ή με ελάχιστα χρήματα. 
  Εφέτος είχα πολύ όρεξη πραγματικά να στολίσω το σπίτι μου, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αρχικά για όλα τα παραπάνω, έπειτα γιατί πέρυσι δε στόλισα όχι γιατί κρατώ τα έθιμα περί πένθους (ήταν πρόσφατη η απώλεια του πατέρα μου), αλλά γιατί πραγματικά δεν είχα καμία διάθεση και τρίτον γιατί νοιώθω και πάλι τον ενθουσιασμό των Χριστουγέννων μέσα από τα μάτια του μικρού μου που τώρα φτάνοντας στα τρία άρχισε να καταλαβαίνει  την εορταστική ατμόσφαιρα. Παρόλα τα απρόοπτα και τα εμπόδια που εμφανίστηκαν (επειδή δεν είχαμε τίποτα να μας δυσκολεύει τη ζωή, η καλή μου η μανούλα βρέθηκε με μία λάμα στο ισχίο και σε ακινησία για αρκετό καιρό!), κατάφερα να στολίσω!!! 
  Από τη χαρά μου, λοιπόν, είπα να σας δείξω το σπιτάκι μου και να πάρω και μέρος στο διαγωνισμό της Ρένας http://rena-wwwrena.blogspot.com/ !!! Ο στολισμός περιλαμβάνει δύο θέματα. Το πρώτο είναι το δεντράκι, κλασικό και απαραίτητο σε κάθε Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Η θέση του κάτω από τον αγαπημένο μου πίνακα, γνωστό σε όλους σας από το προφίλ μου,  στη γωνία που κανονικά υπάρχει μια καρέκλα αντίκα:













  Το δεύτερο θέμα μου είναι το χωριό μου. Όχι αυτό που κατάγομαι, αλλά αυτό που στήνω κάθε χρόνο στις γιορτές. Παλαιότερα ούσα νεώτερη (?) και πιο ευέλικτη το τοποθετούσα κάτω από το δέντρο και ήταν πολύ όμορφο. Δύσκολο όμως να παλεύεις κατάχαμα, να περνάς φωτάκια μέσα στα σπιτάκια και να έχεις και την απειλή πως κάποιος θα βάλει τα χεράκια του και θα το καταστρέψει! Έτσι το χωριουδάκι στήθηκε στην κουζίνα. Μου αρέσει αρκετά και σε αυτή τη θέση γιατί έτσι στολίζεται όλο το σπίτι. 
  Κεραμικά σπιτάκια, παιδάκια που παίζουν στους δρόμους, μια άμαξα που περνά από μπροστά, η εκκλησία στο λόφο του χωριού, στολισμένα ελατάκια, ένας χιονάνθρωπος και φυσικά ο Άη Βασίλης, συνθέτουν το σκηνικό μου που με τον κατάλληλο φωτισμό (εδώ είναι τα δύσκολα, φωτίζω όλα τα σπιτάκια), φαίνεται να ζωντανεύει και σε κάνει να θέλεις να περπατήσεις μέσα στο χιόνι και να παίξεις σα μικρό παιδί. Έβγαλα αρκετές φωτογραφίες για να μπορέσω να σας το δείξω. Είναι πολύ διαφορετικό όταν κλείνουμε τα φώτα και αλλιώς όταν ο χώρος φωτίζεται. Πάρτε μια ιδέα και πείτε μου αν σας αρέσει:
















  Την Τετάρτη οι ''Ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά'' θα παραδώσουμε τους πίνακες που συγκεντρώθηκαν από την έκθεση, στο ''Ζάννειο''΄ ίδρυμα στη Δροσιά. Δεν ξέρω αν θα επιτραπούν φωτογραφίες στο χώρο. Αν έχω υλικό θα σας το δείξω. Κάποιους από εσάς ίσως σας δω εκεί. Έχω πάρα πολλά, καλλιτεχνικά και μη, να κάνω αυτό τον καιρό και ο χρόνος λίγος. Σας εύχομαι να περνάτε καλά και να απολαύσετε αυτά τα Χριστούγεννα μαζί με δικούς σας αγαπημένους ανθρώπους.