Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Το λες κι έκπληξη

  Το σαν τα χιόνια δεν φτάνει για να περιγράψει την επιστροφή μου εδώ μέσα. Ούτε φτάνει ούτε είναι και επίκαιρο. Ήθελα τόσο πολύ να επιστρέψω κάνοντας μια ανάρτηση. Είχα κι έχω τόσα πολλά να σας πω. Μα οι μήνες περνούσαν χωρίς στάλα χρόνου για κάτι τέτοιο. Και διάλεξα την ώρα... Μέσα σε μια τρελή κατάσταση προετοιμασίας, όχι μόνο για διακοπές αλλά και πολλών άλλων δραστηριοτήτων μέσα στον Αύγουστο. 
  Δεν ξέρω γιατί ένιωσα να πιέζομαι τόσο  για τούτη την ανάρτηση. Η φόρτιση των τραγικών γεγονότων στην Αττική; Ίσως. Δεν ξέρω αλλά δεν με χωράει το ΦΒ αυτές τις μέρες. Όχι μόνο δεν με χωράει, με διώχνει κιόλας, μου φέρνει ένα σφίξιμο στο στομάχι κι ένα ανακάτεμα. Αρχικά η φρίκη που αντικρίσαμε όλοι. Εικόνες χειρότερες του πολέμου, έξω από την πόρτα μας! Εφιάλτες που δεν πιστεύαμε πως θα ζούσαμε ποτέ. Κι αμέσως ένα αμυδρό φως, μια Ελλάδα γροθιά συμπαράστασης σ'αυτούς που πόνεσαν και θα πονούν φρικτά για πάντα. Ναι εδώ είμαστε, πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι μας χωρίζει και να γίνουμε ένα. 
  Τι καλά που το ξέρουμε να το κάνουμε εμείς οι Έλληνες αυτό! Και μετά; Μετά το χάος. Δεν πέρασαν δυο μέρες κι άρχισε η κατρακύλα. Ο καθένας να επιρρίπτει ευθύνες όπου τον βόλευε, να εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να προβάλει τις πολιτικές του πεποιθήσεις, για να βγάλει τον απαίσιο ρατσισμό που κρύβει μέσα του... απλά για να πει κάτι, να'χει γνώμη... γι'αυτούς και για άλλους χίλιους λόγους. Ναι όχι όλοι...αλλά πολλοί, πάρα πολλοί... 
  Φυσικά υπάρχουν ευθύνες, φυσικά δεν πρέπει να σιωπήσουμε αλλά λίγος σεβασμός, λίγη σιωπή την ώρα της οδύνης, λίγο σκανάρισμα των ειδήσεων έστω. Τι θέλεις και δεν ακούσαμε, τι δεν διαβάσαμε. Κι έχουμε ακόμη δρόμο. Κουράστηκα ειλικρινά, να το πω όπως μου βγαίνει...μπάφιασα.  Ήρθα εδώ να βρω λίγη ησυχία. Να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη. Αναδιοργάνωση μετά την λαίλαπα του πανίσχυρου μέσου δικτύωσης. Θα επιστρέψω αναπόφευκτα, κανείς δεν γλίτωσε. Ας χαρώ τη στιγμή όμως. Να τα πω όπως παλιά, να γυρίσω λίγο πίσω το χρόνο. Πόσο πολύ ποθητό είναι απ'όλους μας αυτό το πίσω στο χρόνο τούτη τη φορά! 
  Αλλά αυτός κυλάει και δεν λυπάται κανέναν. Προχωράμε κι εμείς θέλουμε δεν θέλουμε. Έρχεται η ζωή και μας τραβάει, μας φέρνει πίσω ακόμη και το χαμόγελο. Ξεχνιόμαστε και τραβάμε μπροστά. Ξεχνιόμαστε αλλά δεν ξεχνάμε. Θα μείνουν οι πληγές να μας θυμίζουν πως τίποτα δεν πρέπει να μείνει ίδιο. Δεν υπάρχει περιθώριο. Πρέπει ν'αλλάξουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Μήπως και γίνει το θαύμα! 
  Μεγάλη η εισαγωγή (που τελικά πρέπει να ήταν και ο βασικός λόγος της εμφάνισής μου εδώ) κι αν δεν εγκαταλείψατε την ανάγνωση, να συνεχίσω σαν να μη πέρασε μια μέρα από το προηγούμενο ποστ, με τα πιο πρόσφατα, γιατί τα προηγούμενα είναι πολλά και δεν χωράνε σ'αυτή την ανάρτηση. Θα προσπαθήσω άλλη φορά, με κάποιον τρόπο, να αναπληρώσω το κενό των τελευταίων 2 χρόνων με μια αναδρομική παρουσίαση των πιο σημαντικών γεγονότων, των επαγγελματικών τουλάχιστον κι αυτό σαν ευχή το λέω γιατί έχω διαψευστεί στο παρελθόν και δεν θέλω να το πάθω και τώρα. Πάμε, λοιπόν, στα τρέχοντα να τα σιγουρέψουμε και για τα υπόλοιπα εν καιρώ. 


  Προ των πυλών μια εκθεσούλα κι ένα σεμινάριο στην λεβεντογέννα (όσο ακόμα βαστά κι αυτό) Κρήτη. Πολλά καλοκαίρια στο νησί και ποτέ δεν έτυχε να παρουσιάσω τη δουλειά μου στον τόπο αυτό που ναι μεν δεν είναι η γενέτειρά μου, αγαπώ όμως σαν δικό μου, απ'άκρη σ'άκρη. 
  Η πρώτη μου επαφή με την Κρήτη ήταν στο νομό Ρεθύμνου. Γνώρισα τα μικρά του χωριουδάκια, αυτά που λείπουν ακόμη κι απ'τους τουριστικούς χάρτες, Τη γνήσια Κρητική ζωή και συμπεριφορά που μόνο εκεί τη βιώνεις ατόφια. Αναμνήσεις και πρόσωπα αγαπημένα, μια οικογένεια χωρίς δεσμούς αίματος αλλά υπαρκτή και δυνατή σαν φυσική. 
  Πέρασαν χρόνια από τότε. Συνέβησαν πολλά.  Η ζωή με 'φερε πιο δυτικά, στα όμορφα Χανιά. Ήρθε και η φυσική οικογένεια κι έκανε την Κρήτη πατρίδα. Νέα πρόσωπα και χωριά ήρθαν να μεγαλώσουν τον χάρτη των βιωμάτων μου. Άλλες αγάπες, αυτές οι μοναδικές και απόλυτες. Δυο ματάκια που καταγράφουν κι αυτά τις δικές τους αναμνήσεις, συντροφεύουν τώρα την δική μου περιπέτεια. 
   Έφτασα και στο Ηράκλειο, σαν επισκέπτης. Μια αγκαλιά κι εκεί απρόσμενη που μετράει πλέον αρκετά χρόνια κι εύχομαι να συνεχίσει για πολλά. 
  Η Κρήτη δεν τελειώνει ποτέ. Όχι πως δεν με πληγώνει συχνά. Δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια βλέπω και τραγικές αλλαγές σ'αυτόν τον τόπο. Ο τουρισμός που τα σαρώνει όλα και η αδιαφορία μαζί με πολλά άλλα κουσούρια μας, αλλοιώνουν συνεχώς το τοπίο. Άλλη συζήτηση όμως αυτή. Ας μείνουμε σήμερα στα καλά. 
  Η έκθεση, λοιπόν, θα γίνει στο χωριό των καλοκαιριών μου. Ένα πολύ όμορφο χωριό με πολλή ιστορία και αρκετές δραστηριότητες, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Σε παλιότερη ανάρτησή μου έχω μιλήσει περισσότερο γι'αυτό. Στον χώρο του πολιτιστικού συλλόγου για λίγες ημέρες, από τις 12 έως τις 18 του μήνα,  μαζί με τα μολυβένια μου έργα. Όποιος βρίσκεται κοντά ή βρεθεί για κάποιο λόγο, θα χαρώ να τον συναντήσω. 
  Λίγο μετά την έκθεση ένα μίνι ταξίδι ως το Ηράκλειο για μια συνάντηση που επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι και την περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία. 



  Η ζωγραφική είναι κομμάτι της ζωής μου, είναι το καταφύγιό μου και συνάμα ορμητήριο. Της οφείλω πολλά. 
  Να'χουμε έναν όμορφο Αύγουστο, έναν κανονικό, συνηθισμένο Αύγουστο που μας θυμίζει μόνο θάλασσες και ξεγνοιασιά. Μακάρι!

Χρωματιστά μολύβια



Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Perception of reality

  Επιστρέφω μετά από αρκετούς μήνες, η αλήθεια είναι πως τώρα συνειδητοποίησα πόσους, με αφορμή την έκθεση που θα ξεκινήσει την επόμενη εβδομάδα και για την οποία χαίρομαι ιδιαίτερα. Πολλοί οι λόγοι που με κάνουν να νιώθω έτσι και δεν σκοπεύω να σας τους κρύψω.
  Αρχικά να πω πως πέρασαν σχεδόν 4 χρόνια από την προηγούμενή μου ατομική έκθεση στην Αθήνα. Αρκετά για να νιώσω την ανάγκη να δείξω την δουλειά μου και πάλι εδώ στην βάση μου, χωρίς να νιώθω πως κουράζω, πως επαναλαμβάνομαι, πως ''μπουκώνω'' με αυτά που εγώ αγαπώ όσους θα θελήσουν να με τιμήσουν με την παρουσία τους. Πέρασε ο καιρός και νέα έργα δημιουργήθηκαν, με άλλη οπτική γωνία, με άλλη ψυχολογία, με άλλη γνώση... με τα ίδια όμως υλικά, τ'αγαπημένα μου μολύβια που όχι μόνο παραμένουν στην κορυφή των επιλογών μου αλλά όσο περνάει ο καιρός και τα γνωρίζω καλύτερα, τόσο περισσότερο τ'αγαπώ και τα απολαμβάνω.

 


  Ο επόμενος λόγος αλλά ίσως και ο πιο σημαντικός, που χαίρομαι ξεχωριστά, είναι πως σ'αυτήν την έκθεση δεν θα'μαι μόνη μου. Δεν θα'ναι μια κανονική ατομική έκθεση αλλά ένα εικαστικό ''ντουέτο'' που πιστεύω θα δέσει υπέροχα. Την Ειρήνη Γεωργοπούλου και την δουλειά της την γνώριζα χρόνια. Την θαύμαζα και την εκτιμούσα χωρίς να'χουμε ανταλλάξει παρά λίγες κουβέντες κι αυτές όχι από κοντά. Δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ και να μιλήσουμε, παρόλο που κινούμαστε σε ίδιους δρόμους εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε παράλληλους στο εξωτερικό. 

  Η Ειρήνη ζωγραφίζει σχεδόν αποκλειστικά με παστέλ. Για την ακρίβεια είναι κορυφαία παστελίστα, διεθνώς αναγνωρισμένη και με τίτλους άπειρους. Τα έργα της κόβουν την ανάσα για την ρεαλιστικότητά τους και την ζωντάνια τους και δεν υπερβάλω καθόλου... όποιος τα'χει δει ξέρει τι λέω. Δεν μπορώ να πω κάτι λιγότερο για τη δουλειά της, όσο κι αν η συνεργασία αυτή που προέκυψε θα'πρεπε να μη μου επιτρέπει τις δημόσιες εκφράσεις θαυμασμού....αλλά δεν πειράζει, ξέρετε πως δεν το κάνω για να ευλογήσω τα γένια μου ούτε για λόγους προώθησης. Στο τέλος της ανάρτησης θα σας δώσω όλα τις σχετικές σελίδες για να πάρετε κι εσείς μια ιδέα και να με επιβεβαιώσετε. 

  Ο τρίτος λόγος που ανυπομονώ να 'ρθει η Τετάρτη και να ξεκινήσει η έκθεσή μας είναι ο χώρος τον οποίο επιλέξαμε. Είναι η γκαλερί του Black Duck, ένα από τα καλύτερα καφέ-μπαρ-εστιατόρια της Αθήνας, γνωστό για την ποιότητα και το καλό του γούστο. Στην ξεχωριστή του αίθουσα-γκαλερί έχει φιλοξενήσει αρκετές εκθέσεις αξιόλογων καλλιτεχνών αλλά και σε όλο του τον χώρο τα ζωγραφικά έργα αποτελούν σημαντικό στοιχείο της διακόσμησης, 




  Μια βόλτα, λοιπόν, στην Χρήστου Λαδά την επόμενη Τετάρτη αλλά και μέχρι τις 15 Μαρτίου, νομίζω θα είναι μια ευχάριστη παρένθεση στην δύσκολη καθημερινότητα όλων μας.  Αν μη τι άλλο θα απολαύσετε τον καφέ σας και θα δείτε κι εμένα...χαχα. Οι ώρες που θα βρισκόμαστε και οι δύο στην γκελερί είναι 6μμ - 10μμ όλες τις ημέρες. Έκτακτες εμφανίσεις κατόπιν συνεννόησης. 

Νέα έχω κι άλλα πολλά αλλά θα τ'αφήσω για να επανέλθω σύντομα. 

Περάστε να γνωρίσετε την Ειρήνη εδώ: 


Εκτός από την αφίσα επισυνάπτω και το κείμενο του δελτίου τύπου για να μπείτε περισσότερο στο κλίμα και την ιδέα αυτής της έκθεσης.

Σας περιμένουμε!

Δελτίο Τύπου
Στις 8 Μαρτίου 2017, στον χώρο της γκαλερί του Black Dack, εγκαινιάζεται η έκθεση  ‘’Perception of Reality’’. Δυο καλλιτέχνιδες με κοινό γνώμονα τον σύγχρονο ρεαλισμό, συναντώνται για πρώτη φορά εικαστικά και παρουσιάζουν τα έργα τους σε μια έκθεση που σκοπό έχει να θυμίσει στο φιλότεχνο κοινό της Αθήνας, μέσα από την προσωπική τους δουλειά, ένα ρεύμα διαχρονικό και πάντα επίκαιρο, που τα τελευταία χρόνια έρχεται ξανά δυναμικά στο προσκήνιο, αρχικά στην Αμερική και επεκτείνεται παγκοσμίως.  
   Η Ειρήνη Γεωργοπούλου, Signature member στο Pastel Society of America, μέλος στο International Guild of Realism, και με Master Circle Status στο International Association of Pastel Societies και η Μαρία Βιλλιώτη, Signature Silver member στο UK Colored Pencil Society, μέλος στο International Guild of Realism, στο Colored Pencil Society of America και στο Pencil Art  Society του Καναδά, με πολλές συμμετοχές σε εκθέσεις στο εξωτερικό, βραβεύσεις και δημοσιεύσεις σε χώρες όπως η Αμερική, ο Καναδάς, η Αγγλία και η Κίνα, έχουν μια κοινή πορεία τα τελευταία χρόνια, τόσο στην τεχνοτροπία και την αισθητική έκφραση, όσο και στην παράλληλη χρονικά, εκτός των συνόρων, επιτυχημένη παρουσία τους.
  Τα υλικά τους, γραφίτες, χρωματιστά μολύβια και παστέλ είναι άρρηκτα δεμένα με τα έργα τους καθώς  δεν αποτελούν απλά το μέσο για την δημιουργία αλλά καθοριστικό στοιχείο της αναγνωρισιμότητας τους.
   Κι όσες κι αν διακρίνουμε ομοιότητες,  δεν παύει να είναι ορατή, η διαφορετική τους οπτική γωνία, θεματολογία και εν κατακλείδι, αντίληψη.  Τα εγκαίνια θα γίνουν την Τετάρτη 8 Μαρτίου στις 7μμ και η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 15 Μαρτίου.