Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Perception of reality

  Επιστρέφω μετά από αρκετούς μήνες, η αλήθεια είναι πως τώρα συνειδητοποίησα πόσους, με αφορμή την έκθεση που θα ξεκινήσει την επόμενη εβδομάδα και για την οποία χαίρομαι ιδιαίτερα. Πολλοί οι λόγοι που με κάνουν να νιώθω έτσι και δεν σκοπεύω να σας τους κρύψω.
  Αρχικά να πω πως πέρασαν σχεδόν 4 χρόνια από την προηγούμενή μου ατομική έκθεση στην Αθήνα. Αρκετά για να νιώσω την ανάγκη να δείξω την δουλειά μου και πάλι εδώ στην βάση μου, χωρίς να νιώθω πως κουράζω, πως επαναλαμβάνομαι, πως ''μπουκώνω'' με αυτά που εγώ αγαπώ όσους θα θελήσουν να με τιμήσουν με την παρουσία τους. Πέρασε ο καιρός και νέα έργα δημιουργήθηκαν, με άλλη οπτική γωνία, με άλλη ψυχολογία, με άλλη γνώση... με τα ίδια όμως υλικά, τ'αγαπημένα μου μολύβια που όχι μόνο παραμένουν στην κορυφή των επιλογών μου αλλά όσο περνάει ο καιρός και τα γνωρίζω καλύτερα, τόσο περισσότερο τ'αγαπώ και τα απολαμβάνω.

 


  Ο επόμενος λόγος αλλά ίσως και ο πιο σημαντικός, που χαίρομαι ξεχωριστά, είναι πως σ'αυτήν την έκθεση δεν θα'μαι μόνη μου. Δεν θα'ναι μια κανονική ατομική έκθεση αλλά ένα εικαστικό ''ντουέτο'' που πιστεύω θα δέσει υπέροχα. Την Ειρήνη Γεωργοπούλου και την δουλειά της την γνώριζα χρόνια. Την θαύμαζα και την εκτιμούσα χωρίς να'χουμε ανταλλάξει παρά λίγες κουβέντες κι αυτές όχι από κοντά. Δεν έτυχε να συναντηθούμε ποτέ και να μιλήσουμε, παρόλο που κινούμαστε σε ίδιους δρόμους εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε παράλληλους στο εξωτερικό. 

  Η Ειρήνη ζωγραφίζει σχεδόν αποκλειστικά με παστέλ. Για την ακρίβεια είναι κορυφαία παστελίστα, διεθνώς αναγνωρισμένη και με τίτλους άπειρους. Τα έργα της κόβουν την ανάσα για την ρεαλιστικότητά τους και την ζωντάνια τους και δεν υπερβάλω καθόλου... όποιος τα'χει δει ξέρει τι λέω. Δεν μπορώ να πω κάτι λιγότερο για τη δουλειά της, όσο κι αν η συνεργασία αυτή που προέκυψε θα'πρεπε να μη μου επιτρέπει τις δημόσιες εκφράσεις θαυμασμού....αλλά δεν πειράζει, ξέρετε πως δεν το κάνω για να ευλογήσω τα γένια μου ούτε για λόγους προώθησης. Στο τέλος της ανάρτησης θα σας δώσω όλα τις σχετικές σελίδες για να πάρετε κι εσείς μια ιδέα και να με επιβεβαιώσετε. 

  Ο τρίτος λόγος που ανυπομονώ να 'ρθει η Τετάρτη και να ξεκινήσει η έκθεσή μας είναι ο χώρος τον οποίο επιλέξαμε. Είναι η γκαλερί του Black Duck, ένα από τα καλύτερα καφέ-μπαρ-εστιατόρια της Αθήνας, γνωστό για την ποιότητα και το καλό του γούστο. Στην ξεχωριστή του αίθουσα-γκαλερί έχει φιλοξενήσει αρκετές εκθέσεις αξιόλογων καλλιτεχνών αλλά και σε όλο του τον χώρο τα ζωγραφικά έργα αποτελούν σημαντικό στοιχείο της διακόσμησης, 




  Μια βόλτα, λοιπόν, στην Χρήστου Λαδά την επόμενη Τετάρτη αλλά και μέχρι τις 15 Μαρτίου, νομίζω θα είναι μια ευχάριστη παρένθεση στην δύσκολη καθημερινότητα όλων μας.  Αν μη τι άλλο θα απολαύσετε τον καφέ σας και θα δείτε κι εμένα...χαχα. Οι ώρες που θα βρισκόμαστε και οι δύο στην γκελερί είναι 6μμ - 10μμ όλες τις ημέρες. Έκτακτες εμφανίσεις κατόπιν συνεννόησης. 

Νέα έχω κι άλλα πολλά αλλά θα τ'αφήσω για να επανέλθω σύντομα. 

Περάστε να γνωρίσετε την Ειρήνη εδώ: 


Εκτός από την αφίσα επισυνάπτω και το κείμενο του δελτίου τύπου για να μπείτε περισσότερο στο κλίμα και την ιδέα αυτής της έκθεσης.

Σας περιμένουμε!

Δελτίο Τύπου
Στις 8 Μαρτίου 2017, στον χώρο της γκαλερί του Black Dack, εγκαινιάζεται η έκθεση  ‘’Perception of Reality’’. Δυο καλλιτέχνιδες με κοινό γνώμονα τον σύγχρονο ρεαλισμό, συναντώνται για πρώτη φορά εικαστικά και παρουσιάζουν τα έργα τους σε μια έκθεση που σκοπό έχει να θυμίσει στο φιλότεχνο κοινό της Αθήνας, μέσα από την προσωπική τους δουλειά, ένα ρεύμα διαχρονικό και πάντα επίκαιρο, που τα τελευταία χρόνια έρχεται ξανά δυναμικά στο προσκήνιο, αρχικά στην Αμερική και επεκτείνεται παγκοσμίως.  
   Η Ειρήνη Γεωργοπούλου, Signature member στο Pastel Society of America, μέλος στο International Guild of Realism, και με Master Circle Status στο International Association of Pastel Societies και η Μαρία Βιλλιώτη, Signature Silver member στο UK Colored Pencil Society, μέλος στο International Guild of Realism, στο Colored Pencil Society of America και στο Pencil Art  Society του Καναδά, με πολλές συμμετοχές σε εκθέσεις στο εξωτερικό, βραβεύσεις και δημοσιεύσεις σε χώρες όπως η Αμερική, ο Καναδάς, η Αγγλία και η Κίνα, έχουν μια κοινή πορεία τα τελευταία χρόνια, τόσο στην τεχνοτροπία και την αισθητική έκφραση, όσο και στην παράλληλη χρονικά, εκτός των συνόρων, επιτυχημένη παρουσία τους.
  Τα υλικά τους, γραφίτες, χρωματιστά μολύβια και παστέλ είναι άρρηκτα δεμένα με τα έργα τους καθώς  δεν αποτελούν απλά το μέσο για την δημιουργία αλλά καθοριστικό στοιχείο της αναγνωρισιμότητας τους.
   Κι όσες κι αν διακρίνουμε ομοιότητες,  δεν παύει να είναι ορατή, η διαφορετική τους οπτική γωνία, θεματολογία και εν κατακλείδι, αντίληψη.  Τα εγκαίνια θα γίνουν την Τετάρτη 8 Μαρτίου στις 7μμ και η έκθεση θα διαρκέσει έως και τις 15 Μαρτίου.





Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

The human


  Φαίνεται το ρέμα που με παρέσυρε από την προηγούμενη ανάρτηση, ήταν κομμάτι δυνατό και με πήγε πολύ μακριά! Ούσα, όμως, δεινή κολυμβήτρια, να που τα κατάφερα και ξαναβγήκα στην επιφάνεια... των αναρτήσεων! Τι μεσολάβησε σ'αυτό το διάστημα, δεν θα σας το πω, όχι πως δεν θέλω αλλά και θα μου κουραστείτε να διαβάζετε και δεν θα καταλάβετε...χαχαχα. Όχι δεν υποτιμώ την νοημοσύνη σας αλλά ούτε κι εγώ τα'χω καταλάβει όλα, για να'μαι ειλικρινής. Μπουρδουκλωμένο το καλοκαιράκι του '16... αλησμόνητο! Έδωσε τροφή για πολλές εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις, απολογισμούς, κρίσεις και κριτικές... να'χουμε να πορευόμαστε και τον χειμώνα! 
  Κέντρο όλων των διεργασιών, ''ο άνθρωπος''.  Λογιών λογιών άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που καλούνται να συνυπάρξουν... όχι πάντα αρμονικά κι όχι πάντα πετυχημένα. Τώρα γι'αυτό μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Αλλού θέλω να καταλήξω...

Caran d'ache supracolor pensils on pastelmat

  Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής απ'αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εμείς. Ζουν λίγο απομονωμένοι, πιο κοντά στη φύση και φυσικά μακριά από την τεχνολογία. Κι αν για όλους εμάς αυτό φαίνεται παράξενο, για κείνους είναι ό,τι πιο φυσιολογικό. Προσπαθώ να σκεφτώ πως μπορεί να'ναι η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου και το πρώτο που μου'ρχεται στο νου είναι πως θα είναι μια ζωή απαλλαγμένη από το άγχος. Σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο και απαιτήσεις ανούσιες!   Σκεφτείτε πώς ζουν οι άνθρωποι σε κάποιες απομονωμένες κοινωνίες, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς απαιτήσεις; Εμείς φτιάχνουμε τον κόσμο που ζούμε μέσα. Ποιος λέει πως αυτός που έχουμε φτιάξει είναι ο σωστός; Ποιος ονόμασε το χάλι μας το σημερινό ''εξέλιξη'', ποιος είπε πως ο άνθρωπος που βγήκε από τη σπηλιά κι έφτιαξε την πολυκατοικία είναι περισσότερο ευτυχισμένος; Ποιος μπορεί να πει πως τα παιδιά ενός χωριού στην Κεντρική Αφρική, είναι λιγότερο χαρούμενα από τα δικά μας; Μα υπάρχουν κι όμορφα πράγματα στον σύγχρονο κόσμο θα μου πείτε. Για ποιους; Για πόσους; 
  Μιλάμε για ποιότητα ζωής κι εννοούμε την πολυτέλεια.  Πόσο λάθος!!! Δεν είναι αυτή η ποιότητα της ζωής. Ποιότητα είναι να ξυπνάς το πρωί σιγοσφυρίζοντας, να μπορείς να απολαύσεις την θάλασσα όποτε την θελήσεις ( όχι με τον φραπέ πάνω σε μια αριθμημένη ξαπλώστρα, αληθινά, βουτώντας το χάραμα σε μια ερημική παραλία, για παράδειγμα). Ποιότητα είναι να'χεις χρόνο να παίξεις, να τρέξεις, να γελάσεις και να ονειρευτείς. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όπου η ύλη θα'χε λιγότερη αξία και θα υπήρχε απλά για να εξυπηρετήσει τις μεγαλύτερες αξίες. Όπου η τέχνη και η φιλοσοφία θα'ταν στην κορυφή. Θα μπορούσαμε κάποτε... ή θα μπορέσουμε, στην πιο αισιόδοξη εκδοχή, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν ο άνθρωπος θα'χει καταλάβει, γιατί τώρα παραμένει ηλίθιος και ζει νομίζοντας πως θα'ναι για πάντα εδώ, πανίσχυρος και μόνος ιδιοκτήτης αυτού του κόσμου. Δεν συνειδητοποιούμε πόσο τυχαία βρεθήκαμε σ'αυτή τη γη και πόσο εύκολα μπορούμε να εξαφανιστούμε. 

''The human''
corored pencils art work

  Πριν χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο ή μάλλον η περίληψη ενός βιβλίου, με τίτλο ''η κοιλάδα των ρόδων''. Δεν θα σας πω πως τα γεγονότα που περιγράφει είναι αληθινά ούτε και είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφει για την τέλεια κοινωνία των ανθρώπων. Γι'αυτόν τον κόσμο που θα μπορούσαμε να'χαμε αν καταλαβαίναμε πως μόνο με την καλοσύνη μπορείς να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος. Περιγράφει έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χρήμα ούτε και θρησκείες, που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοβάται για να 'ναι καλός, που η μόρφωση και η ενασχόληση με τις τέχνες είναι το μόνο ζητούμενο και που η τεχνολογία υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους, όχι για να τους σκοτώσει ή να τους υποτάξει. 
  Πολύ παραμύθι; Διαβάστε το άμα πέσει στα χέρια σας... μπορεί να σας αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεστε. Δεν χρειάζεται να βρείτε το πρωτότυπο, νομίζω είναι αρκετά μεγάλο  και ίσως κουραστικό, αρκεί εκείνη η μελέτη-περίληψη που κυκλοφορεί ακόμη νομίζω και που επικεντρώνεται στα πιο ενδιαφέροντα. 
  Την σημερινή μου ανάρτηση συνοδεύει ένα πορτραίτο. Ένα πορτραίτο ενός ανθρώπου απ'αυτούς που ζουν διαφορετικά. Ίσως να μην το επέλεξε, ίσως ν'αναγκάστηκε. Ένας καλλιτέχνης με μια ζωή βιβλίο. Μπορεί μια μέρα να την μάθω και να σας την διηγηθώ.




''Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.'' 
Ν. Καζαντζάκης.