Η θαλασσινή πεθερά...

''Συνήθως γελάς! Με τα μάτια σου να λάμπουν..

Όμως διάλεξα αυτή την έκφραση. Είναι οι ώρες που συλλογίζεσαι και θέτεις τους στόχους σου!

Όταν έχεις δώσει το χέρι στα κουμάντα σου παίρνεις αυτή την έκφραση σίγουρη πια πως έχεις νικήσει!

Είκοσι επτά χρονών και ξέρεις από τα δεκατέσσερα τι θα πει δουλειά.. σπουδές παράλληλα και αγώνας.

Δυνατή!

Αυτόνομη!

Άξια!

Με πείρα και λογική που εντυπωσιάζει…

Θυμώνεις και με βρίζεις όταν στο λέω..

Να είσαι γερή καρδούλα μου.. εκεί στις φορτοεκφορτώσεις του γκαζάδικου.. στις φουρτούνες.. και στην αναμονή να σμίξεις με τον αγαπημένο σου.

Με τη φόρμα της δουλειάς σε είδα…

Με το γέλιο σου..

Με το μάλωμα σου… που έχεις δίκιο τις περισσότερες φορές!

Όσο μου λείπει ο γιός μου.. μου λείπεις και εσύ!

Ας ακούγεται υπερβολικό.. είναι η αλήθεια μου!

Σε λατρεύω!

Αν ποτέ δω τα μάτια σου να συννεφιάσουν και φταίει το «καμάρι» μου θα με βρει απέναντι του!''

 Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια...είναι τα λόγια της Αντιγόνης  που απευθύνεται σ'ένα κορίτσι σίγουρα ξεχωριστό. Ένα κορίτσι που με τον αγαπημένο της τους χωρίζουν μίλια αλλά τους ενώνει η θάλασσα και σίγουρα όχι μόνο. 

 Πριν λίγους μήνες είχα την χαρά να τη γνωρίσω, για λίγο, αλλά έφτασε να καταλάβω...''τυχερή η Αντιγόνη, τυχερή κι εκείνη'', σκέφτηκα. Τους το'πα, μου το επιβεβαίωσε το χαμόγελο και η λάμψη στα μάτια τους. 

  Κι όταν πριν λίγο καιρό η τύχη διάλεξε την Αντιγόνη για το πορτραίτο που είχα υποσχεθεί, κι ενώ δέχτηκε με χαρά, όταν ξαναμιλήσαμε μου είπε... '' προτιμώ να φτιάξουμε το κορίτσι μας, είχε πει πως ήθελε ένα πορτραίτο''. Πως να χαλάσω χατίρι! Ναι ήθελα να είναι η Αντιγόνη , κι εσείς θέλατε, αλλά λες όχι στην τόση αγάπη; 

  

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol 50x50

  Και ήρθε η φωτογραφία...έκπληξη...''αυτή θέλω''...μου είπε. Μου αρέσει γιατί είναι αυθόρμητη, γιατί έχει αυτήν την έκφραση που την χαρακτηρίζει... Κι εμένα μου άρεσε που δεν ήταν στημένη. Έχει ενδιαφέρον αλλά είναι και δύσκολο να μπορέσεις να δώσεις το ύφος σε μια προσωπογραφία. Αν τα κατάφερα μόνο εκείνη ξέρει...

  Αντιγόνη μου ήθελα πολύ να ζωγραφίσω τα μάτια σου...αυτά που δεν κρύβουν την αγάπη που έχεις μέσα σου για τόσους, για όλους... Ίσως να γίνει κι αυτό ... Όμως και τούτο το ήθελα. Τι να πω για το κορίτσι αυτό...άφησα να μιλήσεις εσύ. Θα ευχηθώ μόνο να 'στε καλά  και να σμίξετε σύντομα.

Έκθεση με συρτάρια; Πλάκα με κάνεις;

  Όλες αυτές τις ημέρες διαβάζετε πολλά σχετικά με την έκθεση, βλέπετε φωτογραφίες, βίντεο, γραμμένα λόγια χαράς και συγκίνησης. Τι παραπάνω να σας πω εγώ; Το δικό μου ταξίδι...την δική μου εκδοχή ίσως. Για μας που ήρθαμε από μακριά ήταν κάτι σαν πενταήμερη σε λιγότερες ημέρες... Λίγος ύπνος...όλη μέρα με κόσμο...τρέξιμο να τα δούμε όλα, να τα προλάβουμε... 

  Πρώτα να σας πως πως η έκθεση ήταν εκπληκτική...Από κοντά τα συρτάρια ήταν ακόμη πιο όμορφα...έργα τέχνης! Ο κόσμος ενθουσιάστηκε πραγματικά...εντυπωσιάστηκε για την ακρίβεια! Η Ρένα μας αξίζει πολλά κι ένα μπράβο δεν είναι αρκετό. Έκανε το ένα θαύμα πίσω από το άλλο ώστε να γίνει πραγματικότητα κάτι που φάνταζε σαν όνειρο! Μαζί της τα κορίτσια του βορρά που βοήθησαν κι έδωσαν ψυχή σ'αυτό. Εμείς πήγαμε επισκέπτες...τα βρήκαμε όλα έτοιμα. Ευχαριστούμε πολύ για όλα!

  Αυτά όσο αφορά στην έκθεση. Το ταξίδι όμως αυτό είχε κι έναν άλλο σκοπό για μένα και για όλους...το σμίξιμο, την συνάντηση, την επαφή με τους ανθρώπους που τόσο καιρό μιλάμε μαζί τους χωρίς να τους ξέρουμε, τους ξεχωρίζουμε, μοιραζόμαστε μαζί τους τόσα πολλά και περιμένουμε την ευκαιρία να τους δούμε από κοντά να επιβεβαιώσουμε όσα έχουμε στο κεφάλι μας. Κι έρχεται η στιγμή που βλέπεις τα μάτια αυτά που λαχταρούσες να δεις και νιώθεις τις αγκαλιές που ήθελες να αισθανθείς... και είναι έτσι όπως ήθελες... Και μετά αρχίζεις και μιλάς και είναι σαν να συνεχίζεις μια συζήτηση που είχες ξεκινήσει από καιρό...σαν να ήσουν από πάντα εκεί... Πολλά τα πρόσωπα αλλά κάποια ξεχωρίζουν...και υπάρχουν κι άλλα σίγουρα που δεν προλαβαίνεις να τα δεις... Κάθε στιγμή απολαυστική, κάθε γουλιά καφέ και περισσότερο κοντά... Σε ποιον να το πω και να το πιστέψει πως ήπια καφέ με την Κατερίνα και δεν βγάλαμε φωτογραφίες!!! 

  Αυτά την μέρα...γιατί τη νύχτα άρχιζαν τα τσουγκρίσματα και οι οινοποσίες... δεν κατηγορήθηκα άδικα πως ήπια τον Βόσπορο αλλά να ξέρετε πως δεν ήμουν η μόνη...θαύμασα πολλά γερά ποτήρια! Μη ψάχνετε να βρείτε με ποιαν είμαι στη φωτογραφία...είναι η φίλη μου η Χρύσα από την Βέροια (είναι ζωγράφος αλλά δεν έχει blog) που ήρθε να με δει κι ενσωματώθηκε στην παρέα από την πρώτη στιγμή... Διπλή η χαρά μου σ'αυτό το ταξίδι...

  Δυο βράδια στον ''Βόσπορο'' ήταν αρκετά για να τρελάνουμε τον κόσμο...Δεν ξέρω τι κατάλαβαν οι άνθρωποι απ'όσα είδαν κι άκουσαν!!! Συρτάρια; Μα τι είναι μαραγκοί; Δεν φαίνονται...Και τι ονόματα είναι αυτά που έχουν (γεια σου Ποδηλάτισσα;)...Μα τι λένε αυτές...και αφού εδώ συστήνονται οι περισσότερες...γιατί κάθονται αγκαλιά μετά; Εκδήλωση από το ''Πάμε πακέτο'' είναι; Και άλλα πολλά!!! Μαζί μας αν υπήρχαν και μερικοί σύζυγοι-ήρωες (καλά της Ρένας ο σούπερ-ήρωας!!!) που επίσης αδυνατούσαν να καταλάβουν τι ήταν όλο αυτό που έβλεπαν... Οι χοροί δεν έλειψαν...χοροί με την ψυχή όχι ό,τι να'ναι... 

  Και συγκινήσεις πολλές...Πως ενώνονται οι άνθρωποι τόσο γρήγορα και νιώθουν τόσο δυνατά συναισθήματα; Να ξέρετε πως την αγάπη σας την ένιωσα (το δήλωσα κιόλας...και ποιος με γλιτώνει από τις υπόλοιπες ανά την Ελλάδα αγαπημένες)...τόσο πολύ που δεν θα μπορέσω ποτέ να πω με λόγια... Σ'έναν τόπο που δεν είχα κανέναν να με περιμένει άλλοτε...που βρέθηκαν όλα αυτά τα ζεστά χέρια; Μια μικρή νεράιδα (κυριολεκτικά μέσα από παραμύθι βγαλμένη,) παραλίγο να με ψήσει να μη φύγω...πόσο την 'θελα άλλη μια μέρα δεν λέγεται αλλά δεν εξαρτώνται όλα από μας...

Να κάτσεις...να κάτσεις...τι λες τώρα...άντε γεια!!!

  Έχω να δηλώσω επίσης, πως όσα πιστεύετε για τις σοβαρές... ξεχάστε τα... Ή τις ενέπνευσα ή το'χαν και δεν το ξέραμε... Επειδή όταν οι άλλοι πήγαιναν για ύπνο, εγώ συνέχιζα...κάτι παραπάνω είδα...κι έτσι τώρα τις αγαπώ περισσότερο... Δεν θα σας πως ποιες είναι...αυτές ξέρουν...

  Να κλείσω ευχαριστώντας για όλα τα δώρα που μου δώσατε. Είναι πανέμορφα όλα  και  δοσμένα με αγάπη... Θα τα κρατήσω πολύτιμα ενθύμια του ανταμώματός μας...
 Και το τελευταίο (αλλά όχι λιγότερης σημασίας) ευχαριστώ στην ποδηλάτισσα  γιατί  μου επιβεβαίωσε γι'άλλη μια φορά πόσο ξεχωριστή είναι, αυτή και το ποδηλατάκι της... Είναι πολλές οι βασίλισσες του βορρά αλλά αν τις αναφέρω όλες δεν θα'χει τέλος η ανάρτηση... όπως χάρηκα που γνώρισα και τα άλλα κορίτσια από την Αθήνα... που σίγουρα  θα'χουμε περισσότερες ευκαιρίες να τα ξαναπούμε. 

Ευχαριστώ που μ'αγαπάτε!!!

Τα εγκαίνια και η αναχώρηση...

  Η έκθεση της Π.Ε.Λ.Τ ξεκίνησε την Δευτέρα και θα συνεχιστεί μέχρι και την Τρίτη 22/5. Θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες της έκθεσης και θα σας προτείνω εάν βρείτε τον χρόνο να την επισκεφθείτε: 

Δυο ξανθιές προσπαθούν να καταλάβουν την τέχνη!!! Πόσες ελπίδες έχουν;

Εδώ θα δείτε όλες τις πληροφορίες για την έκθεση

  Αυτά τα λίγα και να σας χαιρετήσω κι εγώ με τη σειρά μου. Ραντεβού στην Θεσσαλονίκη για την έκθεση των συρταριών. Τώρα θα μου πείτε που πας βρε με το ένα και μοναδικό σου συρταράκι; Πλάκα έχει...μόνο εγώ θα ανέβω από τόσο μακριά με ένα μόνο !!! Τώρα το συνειδητοποιώ...

Φιλιά πολλά...δεν θα λείψω δα και χρόνια...δυο μερούλες μόνο.

Υ.Γ. Οι ξανθιές της φωτογραφίας μη παρεξηγηθούν...εγώ τουλάχιστον που αποτελώ το 1/2 (η κοντή), δεν θα με παρεξηγήσω.

Το κορίτσι με τη φωτογραφική μηχανή...

 Είναι ένα κορίτσι ανάμεσά μας (της Β.Ελλάδας), που πολύ το εκτιμώ. Όχι πως δεν υπάρχουν κι άλλες πολλές, αλλά σήμερα θα μιλήσω γι'αυτήν. Θα μου πείτε πως βγάζεις συμπεράσματα εξ'αποστάσεως; Η αλήθεια είναι πως δεν την έχω γνωρίσει (ευελπιστώ να γίνει τώρα που θ'ανέβω), νομίζω όμως πως έστω και με αυτήν την επαφή που έχουμε από δω μέσα, πολλά είναι αυτά που μπορούμε να καταλάβουμε ο ένας για τον άλλον. Εκτός που είναι μια χαρά παιδί, εκτός που κάνει μια υπέροχη δουλειά, εκτός που είναι μανούλα μοναδική...εκτός που γράφει πολύ όμορφα, έχει κι ένα άλλο χάρισμα...βγάζει υπέροχες φωτογραφίες!!! 

  Σ'αυτό της το ταλέντο θα επικεντρωθώ περισσότερο. Αρχίζετε να καταλαβαίνετε για ποια λέω; Α, σημαντικό κι αυτό για να μην αρχίσουν οι ζήλιες.... δεν είναι ''μαθήτρια''...χαχα...σιγά μην έγραφα για μαθήτρια, άντε να γλιτώσω μετά! Ας το πάρει το ποτάμι λοιπόν, μιλάω για την... Κατερίνα μας ! Σε μία ανάρτησή της απ'αυτές με τις πολλές-μεγάλες-εντυπωσιακές φωτογραφίες, ήταν μία που μου κέντρισε το ενδιαφέρον να την ζωγραφίσω. Θες τα χρώματα, θες το φως... μου άρεσε πολύ. Έτσι της ζήτησα, αν γίνεται ,να το κάνω. Η Κατερινούλα απάντησε γρήγορα και θετικά...θα ήταν μεγάλη της χαρά και τιμή, μου είπε, αν το έκανα!!! Χάρηκα...δεν θα άντεχα την άρνηση, όταν θέλω να ζωγραφίσω κάτι μου γίνεται εμμονή.  Αναγκάστηκα να περιμένω πολύ καιρό γιατί προηγούνταν άλλα κι όλο και καθυστερούσε. Ήρθε όμως η κατάλληλη ευκαιρία και πριν λίγες ημέρες το έργο ολοκληρώθηκε. Κατερίνα μου σ'ευχαριστώ πολύ:

Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια claybord 3/4

  Με αυτόν τον πίνακα θα πάρω μέρος σε μια εικαστική έκθεση που θα γίνει στην Βίλα Κώνστα (Πνευματικό Κέντρο Ν.Ερυθραίας -Λουκή Ακρίτα 4). Τα εγκαίνια είναι στις 14/5 στις 7.30μμ και θα διαρκέσει έως τις 20/5. Εάν σας βγάλει ο δρόμος σας θα το χαρώ πολύ... Τον Ιούνιο με αυτόν τον πίνακα και μαζί με δύο άλλα έργα θα συμμετέχω και σε μία άλλη έκθεση στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην πόλη Barletta. Γι'αυτήν όμως θα σας πω περισσότερα όταν είναι η ώρα. 

  Να σας εξομολογηθώ και κάτι τελευταίο; Οι φωτογραφίες της Κατερίνας  με θέματα της φύσης δεν είναι οι μόνες που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον στο blog της. Εκείνες που με προκαλούν εικαστικά περισσότερο, είναι αυτές με τους μικρούς ανθρώπους της... Αυτό όμως θέλει καινούρια άδεια...πιο δύσκολη! Να'ναι καλά να μας χαρίζουν όλες αυτές τις όμορφες εικόνες κι όχι μόνο!
  
Υ.Γ. Αυτό θεωρείστε το ένθετο... δεν μπορώ να μην αναφερθώ. Θέλω να εκφράσω την ικανοποίησή μου για την χθεσινή ημέρα... σπάσαμε ένα απόστημα που μας παίδευε χρόνια, όχι δεν πιστεύω σε μάγους και ιδανικές λύσεις, έπαψα όμως να ντρέπομαι για τις επιλογές μας... άσε την ικανοποίηση από τα ξινά μούτρα! Είπαμε πρέπει πρώτα ν'αλλάξουμε εμείς...

Δική σας!!!

  Χρωστάω ένα παιχνιδάκι που συνοδεύει ένα βραβείο που πήρα από τη φίλη μας την Ρένα και την ευχαριστώ πολύ. Πρέπει λέει να πω 7 πράγματα για μένα. Το 'χω ξανακάνει στο παρελθόν αλλά φαίνεται δεν σας ικανοποίησα...θέλετε κι άλλες αποκαλύψεις!!! Τα 'χω πει όλα...να δω τι θα βρω... Ας ξεκινήσουμε:

1. Κατά καιρούς νιώθω πως κλείνει ο κύκλος των φίλων μου. Πως έχω όλους όσους χρειάζομαι και δεν θέλω άλλους. Πάντα διαψεύδομαι...

2. Λέω σπάνια πως δεν μπορώ να κάνω ή να μάθω κάτι...παιδεύομαι ενίοτε απ'αυτό...

3. Δεν μπορώ καθόλου τους ανθρώπους που δεν έχουν χιούμορ...δεν έχω τι να πω...πλήττω!

4. Εκτιμώ την ειλικρίνεια αλλά όχι την αγένεια...Πολλές φορές οι πολύ ειλικρινείς γίνονται αγενείς... Είναι πως θα πεις το κάθε τι...

5. Είμαι λίγο της τελευταίας στιγμής...κι απ'αυτό παιδεύομαι ενίοτε...

6. Δεν κρατάω ποτέ σημειώσεις...μαζί με την αδύνατη μνήμη μου... καταλαβαίνετε τι γίνεται!!!

7. Δεν θυμάμαι τίποτε άλλο για μένα...χαχα...πλάκα κάνω...έχω κάτι τελευταίο που θέλω να σας πω...Η αγάπη είναι πλούτος μοναδικός...δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτε άλλο...ερωτική, φιλική ,συγγενική, αγάπη για πράγματα, για καταστάσεις... Η πραγματική αγάπη δεν περιέχει ίχνος εγωισμού...δεν είναι συναλλαγή, δεν επιβάλλεται...απλά σε πλημμυρίζει και σε κάνει  πούπουλο που πετά στον αέρα... ταξιδεύεις και φτάνεις παντού. Για μερικές ''αγάπες'' χρειάζεται τύχη...παίζει ρόλο που γεννήθηκες, από ποιους, ποιοι βρέθηκαν στον δρόμο σου...για τις άλλες όμως χρειάζεται μόνο ν'ανοίξεις την καρδιά σου. Να διώξεις το ''εγώ'' και την καχυποψία και να απλώσεις το χέρι σου προσφέροντάς την...

Δική σας!!!

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί

 

Για όσους έχουν και τα δικά τους χέρια απλωμένα...οι άλλοι έτσι κι αλλιώς δεν θα ενδιαφερθούν...

Οι πυξίδες δείχνουν πάντα το βοριά...

 Μέρος αγαπημένο, χιλιοτραγουδισμένο, τόπος βασανιστικών αποχαιρετισμών, αλλά και ανταμωμάτων γεμάτων λαχτάρα και προσμονή. Εκεί που τα χέρια χωρίζονται, που οι αγκαλιές αδειάζουν και κόμποι υγροί πνίγουν τα λόγια...Και δίπλα άλλη σκηνή...δάκρυα αλλιώτικα, μαζί με γέλια  κι αγκαλιές που ξανασμίγουν... αντιφάσεις. Τόπος που δεν ησυχάζει ποτέ, που δεν ηρεμεί, εκεί στην άκρη της πόλης, εκεί που τελειώνουν οι δρόμοι, τα σπίτια, τα γνώριμα... κι αρχίζουν τα ταξίδια, μαζί με όνειρα, μαζί με υποσχέσεις... Λιμάνι...

  Τα λατρεύω τα λιμάνια...ίσως γιατί φέρνουν τη θάλασσα στην πόλη. Και γιατί εκεί ξεκινά ένας άλλος κόσμος, διαφορετικός... δεν ξέρω πως είναι, προσπαθώ να φανταστώ, ξέρω μόνο πως όσοι τον γνωρίζουν τον ερωτεύονται... Δεν είναι καθόλου εύκολος, αντίθετα, σκληρός  και γεμάτος κινδύνους λένε. Έχω ακούσει, όλοι έχουμε ακούσει, ιστορίες πολλές, ζωές ολόκληρες πάνω στα σίδερα, μα ποιος στεριανός μπορεί να τις καταλάβει... 

 Μιλάω για κείνο το σημείο που ενώνει τους δυο κόσμους...της στεριάς με τον θαλασσινό... Κάθε φορά που διαβάζω τους στίχους του Καββαδία ή τους ακούω μαζί με την μουσική την υπέροχη που τους έκανε τραγούδια λατρεμένα, συγκινούμαι σαν να'μουν καπετάνιος ή λοστρόμος, δεν έχει σημασία, που ξεμπάρκαρε...Ποιος ξέρει, αν πίστευα σ'άλλες ζωές θα είχα μιαν απάντηση... 

 Ένας κάβος παλιός...έτσι είναι όλοι οι κάβοι...παλιοί...ποτέ δεν έχω δει καινούριο κάβο...σαν να'ταν από πάντα εκεί...Πόσα σχοινιά να΄χουν δεθεί πάνω του...πόσοι αποκαμωμένοι από τη δουλειά ή τον αποχωρισμό να'χουν καθίσει εκεί; 

  Και στην μια άκρη λίγα σακιά, κατέβηκαν από κάποιο αμπάρι...γεμάτα ρύζι ή σιτάρι και περιμένουν τους βαστάζους να τα σηκώσουν...

...και πιο κει μερικά ξύλινα κιβώτια, θα 'ρθει και γι'αυτά η σειρά τους...

  Πέρα το μάτι απλώνεται στον ορίζοντα και αχνά φαίνεται η άκρη της πόλης...κι από πάνω πετούν γλάροι...λιμάνι χωρίς γλάρους γίνεται; 

  Να και τα πλοία...επιβλητικά, ογκώδη, σε φοβίζουν λίγο αν πας κοντά τους...είναι σαν βουνά σιδερένια

   Όταν ξεμακραίνεις όμως το τοπίο γλυκαίνει...γίνεται πιο χαρούμενο, πιο χρωματιστό...

κι αν απομακρυνθείς κι άλλο θα δεις πως δεν είναι παρά ένα...

...συρτάρι... που στάθηκε αφορμή να μιλήσεις για κάτι που αγαπάς...

΄΄Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,

      χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.΄΄

(Mal du Départ Ν.Καββαδίας)

   Μ'αυτό το συρτάρι συντροφιά και ψιθυρίζοντας στίχους αγαπημένους θα ταξιδέψω ( όχι με καράβι που θα ταίριαζε η αλήθεια είναι)...αλλά με τρένο στην όμορφη Θεσσαλονίκη  μας, για την έκθεση ''Παλιά Συρτάρια''.

   Να πω ένα μπράβο στη Ρένα  που έδωσε την ψυχή της σ'αυτό και μπόρεσε από απλή ιδέα να πάρει σάρκα και οστά...ευχαριστούμε για όλα!!!


 Πολύ λογοτεχνικά μου βγήκαν σήμερα...εύχομαι να μη σας βάρυνα...τόσοι τόνοι σίδερο, επηρεάστηκα ως ένα βαθμό... 

  Σας χαιρετώ με ένα  τραγούδι που σιγομουρμουρίζω (δεν είμαι και για παραπάνω!) μέρες τώρα...

Η... Χαρά μου δεν κρύβεται...

  Αφού σας ευχηθώ χρόνια πολλά να κλείσω το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης εκφράζοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ προς όλους σας για την θετική σας αντίδραση και κατανόηση σε ό,τι έγινε. Να ξαναπώ πως τη ζωγραφική δεν πρέπει να τη φοβόμαστε αλλά να την αγαπάμε και τότε θα βρούμε και τρόπο να τη γνωρίσουμε

  Και για να μη χανόμαστε (ως δίδυμο που μονοπωλήσαμε το διαδίκτυο τον τελευταίο καιρό) η αναδυόμενη ζωγράφος μου έστειλε κι δύο  βραβεία στα οποία θα ανταποκριθώ ευθύς αμέσως, αφού της στείλω τη αγάπη μου (που δεν κρύβεται επίσης...) κι ένα φιλί  για την προτίμηση...

  Ακόμη ένα κομμάτι του εαυτού μου θα σας αποκαλυφθεί σήμερα!!! Μη τρομάζετε είναι αρκετά χαλαρές οι ερωτησούλες που θα απαντήσω....και συνοδεύουν το πρώτο βραβείο:

1.Αγαπημένο τοπίο/εικόνα/θέα:
 Αυτή της θάλασσας που ενώνεται με τον ουρανό και χάνεται ο ορίζοντας από τα μάτια σου!!! Κι αν ανατέλλει ή δύει κι ο ήλιος ακόμη καλύτερα!!!

2.Αγαπημένο ποτό του χειμώνα ή του καλοκαιριού:

Το ποτό μου από παιδί (αντί γάλατος) είναι bacardi-cola...

  Αλλά επειδή ο καλός ο μύλος κλπ... δεν αρνούμαι ποτέ μια μπυρίτσα, ένα ποτήρι κρασί ή όταν είμαι με σύντεκνους μια παγωμένη ρακή!!! 

Όπως καταλαβαίνετε χρειάζομαι υποστήριξη!!!

3.Αγαπημένο χρώμα:

Εξαρτάται...έχω μια αγάπη στα γήινα...θα διαλέξω το χρώμα του κεχριμπαριού!!!

4.Αγαπημένη μυρωδιά:

Μυρωδιές πολλές...όπως της βρεγμένης γης...ή αυτή του χωριού που μυρίζει ξύλο που καίγεται ή η μυρωδιά του έλατου στο δάσος (πχ Αίνος...απίστευτα αρώματα!)...γενικώς οι μυρωδιές της φύσης.

5.Αγαπημένη βόλτα/ταξίδι/ με όποιο μέσον:

Αγαπημένα είναι όλα τα ταξίδια...αγαπημένη βόλτα...για την Αθήνα...θα πω με μηχανή, νωρίς το πρωί Σ/Κ και συνοδηγό όποιον τολμά...πριν βγουν οι βάρβαροι, στην παραλιακή (την ώρα που χρυσίζει η θάλασσα  από τον ήλιο που ανατέλλει...) κι αν είσαι κι από βραδινό ξενύχτι...άσε τη μηχανή και κάτσε σε κανένα βραχάκι να συνέλθεις πριν συνεχίσεις...

   Σήμερα θα πρωτοτυπήσω και θα δώσω κι εγώ το πρώτο βραβείο (μαζί με τις ερωτησούλες)  σε μερικές φίλες!!! Δεν ξέρω σε πόσες πρέπει...θα διαλέξω τρεις:

 1. Στην Αννούλα μας γιατί είναι μια πολύ καλή ζωγράφος (σε σπουδή όπως λέει η ίδια...) που κατά κύριο λόγο είναι αυτοδίδακτη. Μας εκπλήσσει κάθε φορά με τα έργα της! Εκτός απ'αυτό θέλω να δω και ''τι πίνει''...εκείνη ξέρει γιατί...

 2.Στην Φιλία μας με την παρότρυνση ν'αρχίσει να ζωγραφίζει και να μη φοβάται τίποτα...αφού όπως έχω καταλάβει και της αρέσει και την τρώει τόσο καιρό...αλλά δεν τολμά...

 3. Και στην φίλη μου την Καίτη που επίσης λίγα πράγματα έχει παρακολουθήσει σχετικά αλλά έχει και ταλέντο και πολύ αγάπη στη ζωγραφική και μας παρουσιάζει υπέροχα πράγματα μέσα από το blog της.

  Το δεύτερο (αυτό με το γλυκό) θα δοθεί αποκλειστικά σε μία και μοναδική, στη μικρή μου μπαλαρίνα (που δεν τις αρέσουν,όπως κι εμένα τα βραβεία, αλλά δεν γίνεται να τη γλιτώνει συνέχεια...άσε που δεν έχει και ερωτήσεις...) μαζί με την αγάπη μου και τις ευχές  μου...επίσης κι αυτή ξέρει γιατί...

  Θέλω να ευχαριστήσω και τις φίλες Νίκη (ονειροποιείο), onirokosmo, Αχτίδα, Ρένα Χριστοδούλου, Φανή Παπαγεωργίου , όλες ξεχωριστές κι αγαπημένες, για το βραβείο που μου 'δωσαν:

  Να κλείσω με την προειδοποίηση-απειλή προς Θεσσαλονικείς...έρχομαι!!! Το συρτάρι μου θα είναι έτοιμο (λέμε τώρα...) σύντομα και στα εγκαίνια της έκθεσης θα είμαι παρούσα, καλώς εχόντων των πραγμάτων...Θα είμαι μία ημέρα νωρίτερα εκεί, σας το λέω για να μπορείτε να ετοιμάσετε υποδοχή, τα κανάλια , τα ραδιόφωνα και τα ανάλογα πανό καλωσορίσματος!!!