Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Leave kids alone!

  Οι προσωπογραφίες παιδιών είναι από τ'αγαπημένα μου θέματα, θα το'χετε καταλάβει ήδη! Το πολυτιμότερο πράγμα πάνω στη γη... τα παιδιά, αυτά που θα συνεχίσουν τη ζωή, που θ'αλλάξουν όσα άσχημα τους αφήσαμε εμείς. 




  Για μένα δεν υπάρχουν μητρικά φίλτρα, αν υπήρχαν όλες οι μαμάδες του κόσμου θα'ταν καλές. Υπάρχει όμως η μαγεία του να μεγαλώνεις ένα παιδί. Να είσαι εσύ ο υπεύθυνος για ό,τι καλό ή κακό θα του συμβεί, εσύ που θα πρέπει να το φροντίσεις, να του μάθεις τον κόσμο, να το κάνεις δυνατό στο σώμα και στη ψυχή για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του μεγαλώνοντας και να μη σε χρειάζεται. 
  Ανεξάρτητα, λοιπόν αν είσαι μαμά ή μπαμπάς, βιολογικός ή όχι γονιός του, τα ίδια πράγματα θα νιώσεις εφόσον είσαι ψυχικά υγιής και συνειδητοποιημένος για το τι κάνεις. Δεν μπορώ ν'ακούω πως ''σαν την μάνα'' κλπ. Πιστεύω πως είναι καθαρά θέμα κοινωνικών δομών και παιδείας. Τα παιδιά δένονται μ'αυτόν που τα φροντίζει. Αν οι μπαμπάδες είναι αδιάφοροι ή εκ των πραγμάτων πολύ απασχολημένοι και δεν έχουν χρόνο για τα παιδιά, φυσικό είναι να μένουν σε δεύτερη μοίρα. Όπως συμβαίνει και το αντίθετο κι όλο και περισσότερα παραδείγματα βλέπουμε γύρω μας. 
  Παιδιά, όμως, δεν είναι μόνο τα δικά μας. Ούτε και τα δικά μας μας ανήκουν με την έννοια της ιδιοκτησίας. Έγνοια μας πρέπει να'ναι όλα τα παιδιά του κόσμου και σκοπός μας να τους μαθαίνουμε να'ναι αυτοδύναμα κι ανεξάρτητα.
  Έχουμε πολλά ελαττώματα ως άνθρωποι κι ως γονείς, ακόμη περισσότερα. Θέλουμε τα παιδιά μας, όχι απλά να μας αγαπούν, αλλά να μας έχουν ανάγκη. Μας αρέσει να μας ζητούν τη βοήθειά μας κι εμείς να την προσφέρουμε απλόχερα, αποδεικνύοντας (εσφαλμένα) στον εαυτό μας, στους γύρω μας, στο ίδιο το παιδί μας, πόσο καλοί γονείς είμαστε. Εγωισμός κι εδώ... το χειρότερο των ελαττωμάτων μας. 
  Το ίδιο συμβαίνει και με τους φίλους και με όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Θέλουμε να μας αγαπάνε και νομίζουμε πως αν μας χρειάζονται θα μας αγαπούν περισσότερο. Συχνά δεν κάνουμε ή δεν λέμε αυτά που πιστεύουμε για να μη γίνουμε δυσάρεστοι.


   Όμως αγάπη δεν σημαίνει συμφωνώ πάντα μαζί σου... σου δίνω ό,τι ακριβώς θες. Μπορώ ν'αγαπώ και το λάθος σου και το κουσούρι σου και μπορώ και να στο λέω. Το ίδιο θέλω να κάνεις κι εσύ. Αυτό για μένα είναι πραγματική σχέση. Όλο αυτό έχει πολλές παραμέτρους και πολλή συζήτηση αλλά ας μη ξεφύγω από το θέμα.
 Επιστρέφω στις μικρές ψυχούλες που έρχονται στον κόσμο χωρίς να'χουν ιδέα τι θ'αντιμετωπίσουν, χωρίς να'χουν καν την επιλογή να διαλέξουν. Όπως ήρθες κι εσύ κι εγώ... γιατί ξεχνάμε μεγαλώνοντας πως υπήρξαμε όλοι παιδιά. Πως φοβόμασταν το σκοτάδι, πως τρέχαμε στο κρεβάτι των γονιών μας όταν ξυπνούσαμε από κάποιο κακό όνειρο, πως είχαμε άπειρες απορίες και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πολλά πράγματα, πως μας τρόμαζαν οι φωνές και η φασαρία, πως βαριόμασταν το διάβασμα... πως κάναμε ό,τι κάνουν τα παιδιά μας, που σήμερα απαιτούμε να'ναι ώριμα πριν την ώρα τους και να 'ναι και άψογα σε όλα για να μπορούμε να καμαρώνουμε ως οι τέλειοι γονείς. 
  Ας μη τα τρέχουμε νύχτα μέρα σ'ένα σωρό άχρηστες και βαρετές δραστηριότητες, στερώντας τους το παιχνίδι... επειδή απλά το κάνουν όλοι οι άλλοι γονείς και θα νιώσουμε μειονεκτικά. Αφήστε τα παιδιά να επιλέξουν αυτά που τους αρέσουν, δώστε τους ερεθίσματα, μη τα καθοδηγείτε. Παίξτε μαζί τους, κουβεντιάστε, δείξτε τους όσα ξέρετε, δεν χρειάζονται διπλώματα για να μάθεις να ζεις. 
  Τα παιδιά έχουν δικαιώματα... μόνο δικαιώματα έχουν... καμιά υποχρέωση απέναντί μας... και δεν εννοώ τους κανόνες που πρέπει να μάθουν για να μπορούν να σταθούν αργότερα στο κόσμο.
  Ας σταθούμε δίπλα τους κι ας τ' αφήσουμε να'ναι παιδιά, γιατί ενήλικες θα'ναι για όλη τους τη ζωή. 

Χρωματιστά μολύβια (prismacolor premier) σε χαρτί fabriano


 Υ.Γ. Κλείνοντας να σας ενημερώσω πως πρόκειται να κάνω ένα σεμινάριο στην Αθήνα, με τι άλλο... με χρωματιστά μολύβια! Όποιος ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει μαζί μου να του δώσω περισσότερες λεπτομέρειες. Θα χαρώ πολύ να μοιραστούμε λίγη από τη χαρά που προσφέρει η ζωγραφική και φυσικά πολλά από τα μυστικά των μικρών ξύλινων μαγικών μου μολυβιών...





Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Ασπρόμαυρο με χρώμα! Ασπρόμαυρο με χρώμα;


  Τα χρωματιστά μολύβια, θα φανταζόταν κάποιος, πως είναι μόνο για να ζωγραφίζουμε χρωματιστές εικόνες. Το αυτονόητο δηλαδή. Αυτό έκανα κι εγώ μέχρι πρόσφατα.
 Όταν, λοιπόν, ήθελα να ζωγραφίσω ασπρόμαυρο έργο, χρησιμοποιούσα γραφίτη. Δεν θυμάμαι αν ήταν η πρώτη φορά τότε ή το'χα σκεφθεί και νωρίτερα, αλλά όταν είδα ένα σετ χρωματιστών μολυβιών της LYRA, με αποχρώσεις μόνο του γκρι, νομίζω πως τότε μπήκε στο μυαλό μου η ιδέα να δοκιμάσω ασπρόμαυρο έργο με χρωματιστά μολύβια.

 Πέρασε πολύ καιρός από τότε, για να πω την αλήθεια χρόνια, μέχρι να αποφασίσω να δοκιμάσω. Το μικρό σετάκι των γκρίζων μολυβιών ήταν ό,τι πρέπει για να μπει στο βαλιτσάκι των υλικών που θα κουβαλούσα στις διακοπές. Οπότε το πείραμα έγινε εκεί.    Θέμα υπήρχε και μάλιστα επίκαιρο (για τότε... γιατί τώρα μπρρρ), το μοντέλο κλασσικό και αγαπημένο... τα μολύβια ακονίστηκαν και.......... ταράμ ταράμ!!!

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί.
 Καιρό είχα ν'ασχοληθώ μ'αυτόν τον τυπάκο, εικαστικά, γιατί γενικώς ασχολούμαι καθημερινώς και υπερωριακά!  
 Μη νομίζετε πως έκανα καμιά φοβερή ανακάλυψη... στην πορεία, απ'όταν το σκέφθηκα και μέχρι να το υλοποιήσω, είδα κι άλλους ζωγράφους μολυβιών να δουλεύουν μια τέτοια τεχνική. Ούτε πιστεύω πως μπορεί αυτός ο τρόπος ν'αντικαταστήσει το γραφίτη. Ο γραφίτης έχει την δική του μαγεία και είναι ιδανικός για ασπρόμαυρα έργα. Όμως οι εναλλαγές, η ποικιλία και η πειραματισμοί, είναι κάτι που με γοητεύει στη ζωγραφική (κι όχι μόνο... αλλά με προσοχή... χαχαχα) και τα μολύβια, μου δίνουν ακριβώς αυτές τις δυνατότητες. 

 Πιο πρόσφατα, μόλις πριν λίγες εβδομάδες, άλλο ένα έργο έγινε με την ίδια λογική, αλλά και με μια ''τσαχπινιά'' χρώμα. Αντί για γκρίζα μολύβια, χρησιμοποίησα αποχρώσεις του καφέ και ιδού το αποτέλεσμα:

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί

 Έχει την αίσθηση της Σέπιας, αγαπημένης απόχρωση που δίνει πάντα την αίσθηση του παλιού. Η έμπνευση κι αυτού του έργου, ήρθε από μια καλοκαιρινή συνάντηση. Το μοντέλο μου (που τώρα είναι κοπέλα της... παντρειάς...χαχα), δεν είχα την τύχη να το γνωρίσω, όμως γνωρίζω το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του και μη σας πω ένα μέλος της ή και περισσότερα, μπορεί να τα γνωρίζετε και κάποιοι από εσάς εδώ μέσα! Σας μπέρδεψα; Στα σχόλια, είμαι σίγουρη, θα ξεκαθαρίσει το πράγμα... χαχα. 

 Τέλος να σας πω πως, αυτό το δεύτερο έργο μου, είναι ένα από τα τέσσερα υποψήφια για την φετινή διεθνή έκθεση του συνδέσμου (UKCPS) στην Αγγλία. Τα υπόλοιπα τρία θα σας τα δείξω σύντομα. Τα αποτελέσματα (το αν δηλαδή κάποιο-α από τα έργα μου, θα εγκριθεί) θα τα γνωρίζω σε δυο μήνες περίπου. Ως τότε έχω πολλή δουλειά και πολλά σχέδια. 


Δημιουργείστε γιατί χανόμαστε!



Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Ευτυχισμένο το Νέο Έτος!

  Θα κάνω ποδαρικό με κάτι πολύ ευχάριστο για μένα, το οποίο το γνώριζα εδώ και λίγο καιρό, αλλά ήθελα να'χω τα ντοκουμέντα στα χέρια μου για να σας το παρουσιάσω. Κέρδισα το νόμπελ!!! Αστείο για το καλό της χρονιάς... χαχαχα... Όχι δεν το κέρδισα... παρά τις πολλαπλές μου υποψηφιότητες, με αγνοούν εκνευριστικά επιδεικτικά! 
  Πάμε στα γεγονότα: 
  Η  Ann Kullberg είναι μια Αμερικανίδα (ε, μα όλο Άγγλοι και Άγγλοι!!!) ζωγράφος με χρωματιστά μολύβια. Δεν είναι, όμως, μια τυχαία ζωγράφος. Είναι από τις κορυφαίες και αναγνωρισμένες παγκοσμίως. Ε, λοιπόν, με 'βαλαν στη θέση της... χαχαχα... Άντε πάλι χιουμοράκι... Μπα σε καλό μου σήμερα... 
  Συνεχίζω χωρίς άλλα αστεία... χιχι...  Εδώ και κάποια χρόνια η Kullberg εκδίδει ένα περιοδικό με θέματα για χρωματιστά μολύβια, τεχνικές, υλικά κλπ. Εκτός του μηνιαίου περιοδικού, έχει ξεκίνησε και μια σειρά βιβλίων με έργα και ζωγράφους χρωματιστών μολυβιών, απ' όλο τον κόσμο. Φέτος εξέδωσε το δεύτερο τόμο. 


  Φυσικά η επιλογή έγινε από εκατοντάδες καλλιτέχνες κι έργα. Ε, δεν ήμουν σ'αυτούς που επιλέχθηκαν... αχαχαχα. Θα σας σκάσω σήμερα! Ήμουν βρε... αλλά όχι στη βασική έκδοση. Μόλις ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα, μας ενημέρωσαν πως, επειδή υπήρχαν περισσότερες αξιόλογες δουλειές απ'όσες χωρούσε το βιβλίο, θα εξέδιδαν κι ένα δεύτερο συμπληρωματικό.


  Η ''Αναστασία'' μου, λοιπόν, επιλέχθηκε και μπήκε σ'αυτήν την απίθανη έκδοση, που συγκεντρώνει δουλειές απ' όλη τη γη και ειλικρινά και πέρα της δικής μου επιλογής, είναι στην πλειοψηφία τους εξαιρετικές!


  Και τα ευχάριστα δεν τελειώνουν εδώ. Στην ίδια αυτή έκδοση και μάλιστα στη βασική, προς μεγάλη μου έκπληξη, βρήκα άλλη μια Ελληνίδα ζωγράφο! Ομολογώ πως δεν τη γνώριζα και χαίρομαι τόσο πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία.  Πρόκειται για την Τιτίκα Φαρακλού από την Κεφαλλονιά και το έργο της μπορείτε να το δείτε εδώ. Ένας εξαιρετικός πίνακας από ένα πολύ ταλαντούχο κορίτσι.
 Δεν θα βαρεθώ να λέω πως τα μολύβια είναι ένα απίθανο μέσο ζωγραφικής και μακάρι να αναδειχτούν και στην Ελλάδα όπως τους αξίζει! Εγώ από την πλευρά μου θα κάνω ό,τι μπορώ για να τ' αγαπήσουν όσοι περισσότεροι γίνεται.
  Λυπάμαι ειλικρινά που δεν έχω την δυνατότητα να σας δείξω όλες τις σελίδες και τις απίστευτες δουλειές που υπάρχουν σ'αυτό το βιβλίο. Θεωρώ πως δεν έχω το δικαίωμα να κάνω αναδημοσίευση. Και τη σελίδα με το δικό μου έργο τη βάζω με επιφύλαξη.
  Το κόστος του βιβλίου δεν είναι πολύ μεγάλο, αν κάποιος θελήσει μπορεί να το παραγγείλει, μαζί με το συμπληρωματικό βεβαίως βεβαίως...(όχι στην απέξω το δικό μου...χιχι). 




  Καλή χρονιά μας!!! Ας φορτωθεί το 2014 με λιγότερο πόνο και περισσότερες χαρές, με λιγότερες απογοητεύσεις και περισσότερο ενθουσιασμό, με λιγότερες απώλειες και περισσότερες ανακαλύψεις. Ας είναι αυτή η χρονιά, χρονιά ανάτασης, συνειδητοποίησης, αναθεώρησης και επαναπροσδιορισμού αξιών, αναγκών, δυνατοτήτων. Ας είναι μια χρονιά για κάτι νέο,  κάτι που ως τώρα δεν το 'χαμε δει, που θα μας κάνει όμως καλύτερους. Ας είναι η αρχή της νέας μας ζωής!

Και μη ξεχάσω:
Χρόνια πολλά Φωτεινούδι μας!!!