Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

The human


  Φαίνεται το ρέμα που με παρέσυρε από την προηγούμενη ανάρτηση, ήταν κομμάτι δυνατό και με πήγε πολύ μακριά! Ούσα, όμως, δεινή κολυμβήτρια, να που τα κατάφερα και ξαναβγήκα στην επιφάνεια... των αναρτήσεων! Τι μεσολάβησε σ'αυτό το διάστημα, δεν θα σας το πω, όχι πως δεν θέλω αλλά και θα μου κουραστείτε να διαβάζετε και δεν θα καταλάβετε...χαχαχα. Όχι δεν υποτιμώ την νοημοσύνη σας αλλά ούτε κι εγώ τα'χω καταλάβει όλα, για να'μαι ειλικρινής. Μπουρδουκλωμένο το καλοκαιράκι του '16... αλησμόνητο! Έδωσε τροφή για πολλές εσωτερικές διεργασίες, σκέψεις, απολογισμούς, κρίσεις και κριτικές... να'χουμε να πορευόμαστε και τον χειμώνα! 
  Κέντρο όλων των διεργασιών, ''ο άνθρωπος''.  Λογιών λογιών άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που καλούνται να συνυπάρξουν... όχι πάντα αρμονικά κι όχι πάντα πετυχημένα. Τώρα γι'αυτό μπορούμε να κουβεντιάζουμε ώρες αλλά δεν είναι το ζητούμενο. Αλλού θέλω να καταλήξω...

Caran d'ache supracolor pensils on pastelmat

  Είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής απ'αυτό που έχουμε στο μυαλό μας εμείς. Ζουν λίγο απομονωμένοι, πιο κοντά στη φύση και φυσικά μακριά από την τεχνολογία. Κι αν για όλους εμάς αυτό φαίνεται παράξενο, για κείνους είναι ό,τι πιο φυσιολογικό. Προσπαθώ να σκεφτώ πως μπορεί να'ναι η ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου και το πρώτο που μου'ρχεται στο νου είναι πως θα είναι μια ζωή απαλλαγμένη από το άγχος. Σκεφτείτε τον εαυτό σας χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο και απαιτήσεις ανούσιες!   Σκεφτείτε πώς ζουν οι άνθρωποι σε κάποιες απομονωμένες κοινωνίες, χωρίς πολυτέλειες και χωρίς απαιτήσεις; Εμείς φτιάχνουμε τον κόσμο που ζούμε μέσα. Ποιος λέει πως αυτός που έχουμε φτιάξει είναι ο σωστός; Ποιος ονόμασε το χάλι μας το σημερινό ''εξέλιξη'', ποιος είπε πως ο άνθρωπος που βγήκε από τη σπηλιά κι έφτιαξε την πολυκατοικία είναι περισσότερο ευτυχισμένος; Ποιος μπορεί να πει πως τα παιδιά ενός χωριού στην Κεντρική Αφρική, είναι λιγότερο χαρούμενα από τα δικά μας; Μα υπάρχουν κι όμορφα πράγματα στον σύγχρονο κόσμο θα μου πείτε. Για ποιους; Για πόσους; 
  Μιλάμε για ποιότητα ζωής κι εννοούμε την πολυτέλεια.  Πόσο λάθος!!! Δεν είναι αυτή η ποιότητα της ζωής. Ποιότητα είναι να ξυπνάς το πρωί σιγοσφυρίζοντας, να μπορείς να απολαύσεις την θάλασσα όποτε την θελήσεις ( όχι με τον φραπέ πάνω σε μια αριθμημένη ξαπλώστρα, αληθινά, βουτώντας το χάραμα σε μια ερημική παραλία, για παράδειγμα). Ποιότητα είναι να'χεις χρόνο να παίξεις, να τρέξεις, να γελάσεις και να ονειρευτείς. Θα μπορούσαμε να φτιάξουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο όπου η ύλη θα'χε λιγότερη αξία και θα υπήρχε απλά για να εξυπηρετήσει τις μεγαλύτερες αξίες. Όπου η τέχνη και η φιλοσοφία θα'ταν στην κορυφή. Θα μπορούσαμε κάποτε... ή θα μπορέσουμε, στην πιο αισιόδοξη εκδοχή, μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν ο άνθρωπος θα'χει καταλάβει, γιατί τώρα παραμένει ηλίθιος και ζει νομίζοντας πως θα'ναι για πάντα εδώ, πανίσχυρος και μόνος ιδιοκτήτης αυτού του κόσμου. Δεν συνειδητοποιούμε πόσο τυχαία βρεθήκαμε σ'αυτή τη γη και πόσο εύκολα μπορούμε να εξαφανιστούμε. 

''The human''
corored pencils art work

  Πριν χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο ή μάλλον η περίληψη ενός βιβλίου, με τίτλο ''η κοιλάδα των ρόδων''. Δεν θα σας πω πως τα γεγονότα που περιγράφει είναι αληθινά ούτε και είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι αυτά που γράφει για την τέλεια κοινωνία των ανθρώπων. Γι'αυτόν τον κόσμο που θα μπορούσαμε να'χαμε αν καταλαβαίναμε πως μόνο με την καλοσύνη μπορείς να γίνεις πραγματικά ευτυχισμένος. Περιγράφει έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει χρήμα ούτε και θρησκείες, που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να φοβάται για να 'ναι καλός, που η μόρφωση και η ενασχόληση με τις τέχνες είναι το μόνο ζητούμενο και που η τεχνολογία υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει τους ανθρώπους, όχι για να τους σκοτώσει ή να τους υποτάξει. 
  Πολύ παραμύθι; Διαβάστε το άμα πέσει στα χέρια σας... μπορεί να σας αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεστε. Δεν χρειάζεται να βρείτε το πρωτότυπο, νομίζω είναι αρκετά μεγάλο  και ίσως κουραστικό, αρκεί εκείνη η μελέτη-περίληψη που κυκλοφορεί ακόμη νομίζω και που επικεντρώνεται στα πιο ενδιαφέροντα. 
  Την σημερινή μου ανάρτηση συνοδεύει ένα πορτραίτο. Ένα πορτραίτο ενός ανθρώπου απ'αυτούς που ζουν διαφορετικά. Ίσως να μην το επέλεξε, ίσως ν'αναγκάστηκε. Ένας καλλιτέχνης με μια ζωή βιβλίο. Μπορεί μια μέρα να την μάθω και να σας την διηγηθώ.




''Ε κακομοίρη άνθρωπε, μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά.'' 
Ν. Καζαντζάκης.