Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Τα λερωμένα τ' άπλυτα

  Αυτό που ακούω απ'όλους όσους ασχολούνται με την ζωγραφική και γενικότερα με την δημιουργία, είναι πως πέρα από κάθε ευχαρίστηση, ικανοποίηση ή ό,τι άλλο, αυτό που τους προσφέρει είναι ψυχοθεραπεία. Και θα'ρθω να το επιβεβαιώσω με το παραπάνω, έχοντας μια πλούσια εμπειρία από τα οφέλη αυτής μου της ενασχόλησης. Και να συμπληρώσω πως ειδικά τα μολύβια, επειδή έχουν επιπλέον την ευκολία της μεταφοράς και του βολέματος σε οποιοδήποτε χώρο, λειτουργούν άκρως αγχολυτικά για τον δημιουργό. 

Prismacolor colored pencils on fabriano paper

  Δεν σας κρύβω πως τα τελευταία χρόνια μ'έχουν συντροφεύσει σε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές. Αυτές τις ώρες που τίποτα δεν μπορείς να κάνεις ν'αλλάξεις τα δεδομένα αλλά που μέσα σου πονάς και κόβεσαι χίλια κομμάτια... εκείνες τις πικρές ώρες, τα καλά μου τα μολυβάκια, πόσο πολύ με στήριξαν! Και συνεχίζουν και θα συνεχίσουν να το κάνουν, γιατί πάντα συμβαίνουν γύρω μας πράγματα δυσάρεστα. Μακάρι να μην αλλά... 
  Δεν θέλω να σας βαρύνω, αρκετά φορτωμένοι είμαστε όλοι, το αντίθετο, θέλω να σας πω πως είμαστε ευλογημένοι όσοι βρήκαμε αυτόν τον δρόμο στη ζωή μας και οι περισσότεροι που διαβάζετε εδώ, το ξέρετε με το παραπάνω αυτό που λέω. Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί, άλλοι με περισσότεροι επιδεξιότητα, άλλοι με λιγότερη... μικρή σημασία έχει για μένα. Το ουσιαστικό είναι αυτό που παίρνουμε και που πιστεύω  μας κάνει όλους καλύτερους. 
  Ήθελα να σας πω άλλα πράγματα σήμερα, για εκθέσεις εντός κι εκτός, για σεμινάρια κλπ. Δυσάρεστα γεγονότα στην μπλογκογειτονιά μας (και όχι μόνο της μπλογκγειτονιάς για κάποιους από εμάς) και μερικές αναποδιές (μικρής σημασίας, αλλά απ'αυτές που σου ανατρέπουν όλο το πρόγραμμα και πρέπει να ξανασχεδιάσεις από την αρχή) της τελευταίας στιγμής, μου 'κοψαν και την όρεξη και τη φόρα. Οπότε θα περιμένουμε λίγο ακόμα μέχρι να μπουν τα πράγματα πάλι στη σειρά και να ξεκαθαρίσει το τοπίο. 
  Ζωγραφιά όμως δεν μπορώ να μη σας δείξω... έχω και καιρό να το κάνω...


  Το παλιό πάντα με γοήτευε. Δεν ξέρω γιατί, ίσως ένας ψυχολόγος έχει να μας δώσει τις απαντήσεις. Ίσως γιατί κουβαλάει μαζί του ιστορίες, ζωές... κι όσο κι αν το καινούριο έρχεται γεμάτο υποσχέσεις, το παλιό θα'ναι για μένα έμπνευση.


Υ.Γ. Αυτό το τελευταίο, ξεχάστε το την Κυριακή... δεν ισχύει για όλα!!! Το παλιό να πάει στο καλό... Τώρα ποιο καινούριο; Ας μας φωτίσει ο Θεός; Ο ήλιος; Όλα τα φώτα ευπρόσδεκτα!






Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

My art studio!

  Η πρώτη ανάρτηση για την νέα χρονιά και να μας ευχηθώ τούτον εδώ τον χρόνο, να γίνουμε λίγο καλύτεροι, ένας ένας ξεχωριστά αλλά και ως κοινωνία συνολικά. 
  Μια στάλα να καλυτερέψει ο καθένας μας και να δεις πως αλλάζει ο κόσμος. 


  Το κακό είναι πως όλοι πιστεύουμε πως είμαστε αυθεντίες κι εκεί χωλαίνει το πράγμα. Για όλα μας φταίνε οι άλλοι. Εμείς, όχι επειδή είμαστε μπροστά αλλά η αλήθεια να λέγεται, τα κάνουμε όλα σούπερ. Έχουμε γνώμη για όλους και για όλα, εκτός φυσικά για τα μούτρα μας. Τα συμπεράσματα τα βγάζουμε σε χρόνο ντε τε, πριν προλάβουν να συμβούν τα γεγονότα καλά καλά. Ααα και φυσικά είμαστε ειδικοί σε όλα. 


  Ξέρουμε από τέχνες, από πολιτική, από επιστήμες, από θάλασσες κι από στεριές... καλά στα ναυάγια έχουμε εντρυφήσει... Να σου βγάλει η κυρά Πιπίτσα πόρισμα κι εσύ ακόμα να είσαι με το σωσίβιο. Τι μαύρα κουτιά και σαχλαμάρες. Δεν ξέρω εγώ;;; 


  Να μην ανοίξουμε το θέμα ''εκλογές''. Μετά τις Δημοτικές που το κάθε σπίτι είχε κι έναν υποψήφιο σύμβουλο, τώρα φτάσαμε κάθε γειτονιά να'χει το κόμμα της. 
  Αν δεν έχεις το φακελάκι στην τσέπη, την πάτησες... εκτός που θα μείνεις για πάντα στο παραβάν να ψάχνεις θαμμένος στα ψηφοδέλτια, κινδυνεύεις να ψηφίσεις και λάθος κόμμα. 
  Πως το λένε μάνα μου το κόμμα που θες (αν δηλαδή έχεις αποφασίσει); Ξέρεις; Και μη μου πεις θα δεις τους υποψήφιους και θα καταλάβεις. Εκεί είναι που θα γίνεις κουβάρι. Πηδάνε σου λέει οι υποψήφιοι από κόμμα σε κόμμα, σαν τις μελισσούλες. Όπου τους πετύχεις... βάρα τους!χαχαχα. 
  Μεγάλη συζήτηση πατριώτη κι εσύ που τα'ξερες όλα, άντε πες μου τώρα τι θα ψηφίσεις. Γι'αυτό σου λέω... καλύτερα να ζωγραφίζεις παρά να ψηφίζεις...χαχα. 

  

  Εδώ μέσα θα κλειστώ και θα βγω όταν ξαναφυτρώσει το γρασίδι. Όλες αυτές τις μέρες που εσείς ανυποψίαστοι γιορτάζατε, εγώ ετοίμαζα το καταφύγιό μου. Το καθάριζα, το συμμάζευα, πετούσα τα περιττά. Και τώρα είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω οποιαδήποτε καταστροφή! Να που σε κάτι βοηθάνε οι Αμερικάνικες ταινίες του είδους που είδαμε στη νιότη μας (δεν τις αντέχω πια... καλύτερα να δω την Ντενίση Μπουμπουλίνα). 


  Έχει απ'όλα όσα χρειάζομαι για να επιβιώσω. Και το βασικότερο, έχει όνειρα. Αυτά που έξω είναι προς εξαφάνιση. Έχω καρεκλίτσες μπόλικες και μολύβια όσα τραβάει η ψυχή σας... κοπιάστε...


  Το 2015 μας μπήκε φουριόζικο και παγωμένο. Για μένα αυτό είναι καλό σημάδι. Ας μη γκρινιάζουμε... ας δράσουμε... όπως ο καθένας καταλαβαίνει... και πάνω απ'όλα ας μη φοβηθούμε. Ο φόβος τρώει τις ζωές μας.