Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Από τη Σπιναλόγκα στον Καναδά.

  Σας ακούγεται περίεργα ο τίτλος; Θα σας εξηγήσω και θα καταλάβετε. Εδώ και μέρες. μια άτιμη ίωση μας άλλαξε τα φώτα στην κυριολεξία. Να μη σου τύχει που λένε. Δεν είμαστε και μαθημένοι, μας φάνηκε βουνό!  Έπεφτε ο ένας πίσω από τον άλλον σαν τα κοτόπουλα. Δεν θέλω να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες διότι δεν είναι και καθόλου chic... αυτό που μετράει είναι, πως τώρα όλα είναι καλά. Και ειδικά για τον μικρό μας που ήταν κι αυτός που ταλαιπωρήθηκε περισσότερο. 
  Δεν θέλω να το παραπονεθώ, αλλά δεν νομίζω να ήταν τυχαίο που δεν μας επισκέφτηκε άνθρωπος όλες αυτές τις μέρες. Η μεγαλύτερη κοινωνικότητα που ζήσαμε ήταν μια μικρή χαραμάδα στην πόρτα και να πετάγεται μέσα ένα κουτάκι φάρμακα ή μια μπουκιά φαΐ...(εκτός του διημέρου στο Hilton, όπου απολαύσαμε όλα τα κομφόρ...γιατί φτάσαμε κι ως εκεί!). Μη νομίζετε πως υπερβάλω. Ζήσαμε ''Το Νησί'' και το ζούμε, εν μέρη, ακόμα. Κι στη δική μας περίπτωση ούτε ο Κυρίτσης δεν ρίσκαρε...χαχαχα. Δεν είναι παιδί μου οι σημερινοί γιατροί σαν τους παλιούς. 


  Εν τω μέσω της καταιγίδας, όμως, ήρθε και μια ευχάριστη είδηση! Ας είναι καλά ο βαρκάρης (λέγε με email στη σύγχρονη εκδοχή μου) που καθημερινά μας έφερνε σε επαφή με τον έξω κόσμο, χωρίς να φοβάται τίποτα! 
  Υπάρχει ένας παγκόσμιος σύνδεσμος για τους ζωγράφους των μολυβιών (χρωματιστών και μη), που εδρεύει στον Καναδά. Ονομάζεται PAS (Pencil Art Society) και σε λίγο καιρό θα πραγματοποιήσει την πρώτη του παγκόσμια έκθεση. Το καλό νέο, λοιπόν, είναι πως το έργο μου αυτό, έπειτα από αίτηση και αξιολόγηση, εγκρίθηκε και θα συμμετάσχει σ'αυτή την μεγάλη έκθεση που θα γίνει στο πανέμορφο Repentigny Exhibition Centre στο Κεμπέκ του Καναδά. Τώρα θα μου πείτε, ''θα πας;''... κι εγώ θα σας πω ''πάτε καλά;''...χαχαχα... Θα τον στείλω ασυνόδευτο το ''Φωτογράφο'' μου, ε, μεγάλο παιδί είναι, δεν νομίζω να έχει πρόβλημα! 


  Μεγάλη μου χαρά και τιμή, να βρεθώ  μαζί με άλλους 59 καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο σε μια τέτοια γιορτή των μολυβιών! Ευχαριστώ γι'άλλη μια φορά το μοντέλο μου και φίλο, Χρήστο, γιατί δέχεται αδιαμαρτύρητα να τον ''παιδεύω ''με τα μολύβια μου.

Εύχομαι μια όμορφη και ήρεμη εβδομάδα για όλους!




Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Μάθημα - Το μαρτύριο της σταγόνας!!!

Ντριν, ντριν....




  Τώρα που κλείνουν τα σχολεία, εγώ είπα ν'ανοίξω! Κι άντε τώρα να μαζέψω τους μαθητές που 'χουν ξεχυθεί στις παραλίες και στις εξοχές. Τι να κάνω που αυτή η χρονιά είχε τόσο τρέξιμο και υποχρεώσεις, που δεν έμεινε καιρός για τίποτε περισσότερο από τα βασικά. Είδατε πως και οι αναρτήσεις μου έχουν μειωθεί και οι επισκέψεις μου στη γειτονιά. Όμως δεν παραπονιέμαι, όλα ήταν ευχάριστα και καλοδεχούμενα. Μόνο που πρέπει τη νέα χρονιά (όχι δεν ήρθαν τα Χριστούγεννα, δεν θα πάψω ποτέ να θεωρώ αρχή της χρονιάς τον Σεπτέμβριο... σχολικά κατάλοιπα που δεν θ'απαλλαγούμε ποτέ), θα προσπαθήσω να τη σχεδιάσω καλύτερα για να κάνω όλα όσα θέλω χωρίς να φτάνω στο τέλος της ημέρας να σέρνομαι... (όνειρο ζω μη με ξυπνάτε!!!). 

  Πάμε τώρα στα δικά μας. Ναι, καλά καταλάβατε... έχουμε μάθημα!!! Κάποτε όταν το 'λεγα αυτό σπρώχνονταν όλοι στα σκαλιά, ποιος να πρωτομπεί. Τόσο καιρό όμως που 'χω να σας καλέσω στην τάξη,  δεν θα'χετε άδικο να κάνετε κοπάνα...χαχαχα. Πάντως άσχετο και σχετικό ταυτόχρονα, οι αναρτήσεις με την ετικέτα ''μαθήματα'' είναι μακράν οι μεγαλύτερες σε επισκεψιμότητα του blog μου. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει ενδιαφέρον και πως είναι πολλοί αυτοί που διψούν να μάθουν οτιδήποτε γύρω από τη ζωγραφική . Γι'αυτό όσο μπορώ θα το συνεχίζω. 
  Ένα από τα πράγματα που ενθουσιάζουν τους μαθητές μου και θέλουν να μάθουν οπωσδήποτε, είναι, πως γίνονται οι σταγόνες. Με αφορμή κάποια σκιτσάκια που έφτιαξα για να στείλω σε μια φίλη που είναι μακριά και δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες για μάθημα, σκέφτηκα πως θα'ταν χρήσιμο ένα τέτοιο μάθημα σ'αυτή την ενότητα. 
  Οι σταγόνες δεν έχουν, βέβαια, ένα μόνο σχήμα. Θα σας δείξω μια απλή σταγόνα για να δείτε πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να δώσετε τον όγκο και τη διαφάνειά της. Επέλεξα να το κάνω με γραφίτη, ώστε να μη σας μπερδέψω με χρώματα. Εννοείται πως κάθε φορά η σταγόνα, που ουσιαστικά είναι διάφανη, παίρνει το χρώμα του αντικειμένου που βρίσκεται επάνω.



Αρχικά έδωσα έναν τόνο για φόντο, αυτό μπορεί να είναι οποιοδήποτε 
αντικείμενο που επάνω μπορεί να κυλήσει μια σταγόνα


Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σβήσουμε (αν δεν έχουμε προβλέψει να αφήσουμε 
κενό από την αρχή) ένα οβάλ σχήμα που θα είναι η σταγόνα μας στη συνέχεια


Αφού σβήσουμε, με το χρώμα της βάσης, που εδώ είναι ο γραφίτης μας, διορθώνουμε 
το σχήμα της σταγόνας που έχουμε σβήσει. Κάνουμε ένα οβάλ σχήμα 
που είναι λίγο πιο στενό επάνω.


Έπειτα από την κάτω αριστερή πλευρά, φτιάχνουμε μια σκιά, αυτή είναι που θα βγάλει, ουσιαστικά, προς τα έξω τη σταγόνα μας.


Έπειτα στο επάνω μέρος αφήνουμε ένα ολόλευκο σημείο μικρό και ακριβώς πίσω του ξεκινάμε να σκιάζουμε. Αν προσέξατε (οι πιο παρατηρητικοί), την επάνω μυτούλα της σταγόνας την ''έφαγα'' λίγο. Τώρα μπαίνει ελαφρώς προς τα μέσα. Η σκιά μας θα είναι πιο έντονη αμέσως μετά το λευκό σημείο και προς τα κάτω θα ανοίγει.


Για να ολοκληρωθεί η σταγόνα μου, βάζω λίγη σκιά και αριστερά εσωτερικά 
και δουλεύω λίγο ακόμη την εξωτερική αρχική σκιά στη βάση.


  Πως σας φάνηκε; Δεν είναι και τόσο δύσκολο ε; Να θυμάστε πως το σχήμα, όποιο και να είναι, της σταγόνας, δεν πρέπει να έχει καθόλου γωνίες. 
 Το δάκρυ που έχουμε συνηθίσει να ζωγραφίζουμε με την γωνίτσα επάνω, απλά δεν υπάρχει... ναι, μπορεί να λεπταίνει η σταγόνα στο επάνω μέρος της, τη στιγμή που είναι να αποκοπεί από εκεί που στέκεται, αλλά ποτέ δεν μπορεί να σχηματίσει γωνία. 


Δείτε και σε κίνηση τη δημιουργία της σταγόνας!

  Εύχομαι να σας φάνηκε ενδιαφέρον αυτό το μαθηματάκι και να προσπαθήσετε να φτιάξετε κι εσείς τις δικές σας σταγόνες. Αν κάτι δεν μπόρεσα να σας το εξηγήσω καλά, δώστε μου και μια δεύτερη ευκαιρία ρωτώντας με. 
  Θα'θελα, αν γινόταν, να σας έχω όλους κοντά μου και να ζωγραφίζουμε παρέα... να ανταλλάσσουμε γνώσεις, να φανταζόμαστε και να αποτυπώνουμε όλα όσα επιθυμούμε... να ζωγραφίζουμε τα όνειρά μας μαζί... Υπάρχει μέρος να τα χωρέσει; 




Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Όταν αγγίζεις την τελειότητα.

  Μπήκε το καλοκαίρι και όσο κι αν αντιστέκεται ο καιρός, στο μυαλό μας ονειρευόμαστε θάλασσες, φεγγαράδες, ακρογιαλιές και... καρπούζια... χαχα... ε, μη μείνουμε και νηστικοί! Η Ελλαδίτσα μας (που της έχουμε αλλάξει ολίγον τα φώτα), μας προσφέρει άπειρες ομορφιές απ'άκρη σ'άκρη. Ό,τι και να λέμε σαν την ομορφιά της φύσης δεν υπάρχει. Ένα τόσο δα κομματάκι της, μπορεί να κρύβει όλα τα θαύματα. Μια στάλα της δοκίμασα να μεταφέρω στο χαρτί μου και γι'άλλη μια φορά έμεινα να θαυμάζω την τελειότητα αυτού του κόσμου που, τόσο βάρβαρα και απερίσκεπτα, καταστρέφουμε. 


Work in progress

  Όλα τα πλούτη της γης αξίζουν να δοθούν για ν' απαλλαγεί ο άνθρωπος από το μεγαλύτερό του κουσούρι... τον εγωισμό. Να σταματήσει να πιστεύει πως είναι το κέντρο του σύμπαντος και πως όλα γύρω του βρίσκονται απλά για να τον υπηρετούν. 
Άσχετο αλλά θέλω να το πω... Απ'όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με ενοχλούσαν οι άνθρωποι που πίστευαν πως όλος ο κόσμος στρέφεται γύρω τους. Πάντα πίστευα πως υπάρχουν πολύ καλύτεροι από μένα, πολύ πιο όμορφοι, πολύ πιο έξυπνοι. 
  Ποτέ δεν ένιωσα τόσο μοναδική και τέλεια ώστε όλοι να προσπαθούν να με φτάσουν, να με ξεπεράσουν, να με καταστρέψουν. Αυτό το τελευταίο πόσο αλήθεια μου τη δίνει! Αυτό το αίσθημα καταδίωξης που νιώθουν πολλοί άνθρωποι, πως όλοι τους ζηλεύουν και θέλουν το κακό τους, πως όλοι κάτι επιδιώκουν να κερδίσουν απ'αυτούς. Ναι, οκ σίγουρα βρίσκονται τέτοιοι άνθρωποι κοντά στον καθένα μας, αλλά αν δεν νιώθεις τόσο ''μοναδικός'' ούτε που τους αντιλαμβάνεσαι, άσε που όταν δεν τους προσέχεις, ως δια μαγείας εξαφανίζονται. Ξέρετε, αυτό είναι πολύ όμορφο... ό,τι δεν μας αρέσει μπορούμε απλά να το αγνοούμε... και τότε διαλύεται! Είναι μαγικό! 
  Με κούρασαν οι ''κυνηγημένοι''. Αποφάσισα πως είναι απ'αυτούς που δεν τους θέλω στη ζωή μου. Μου μεταφέρουν αρνητισμό. Βαριέμαι... βαριέμαι απίστευτα να κάθομαι ν'ακούω πόσο κακοί είναι οι άλλοι, πόσο πολύ θέλουν να πάρουν τη θέση σου, τον άντρα σου, την ομορφάδα σου, πόσο πολύ θέλουν να σ'αντιγράψουν (αυτό αφορά το σινάφι μου... χαχα... εδώ κι αν παίζει αυτό... έλεος, ε δεν είσαι και ο Πικάσο ρε φιλαράκο!). Για να στραφούμε όλοι μέσα μας και να δούμε πόσες ανασφάλειες και πόσα κόμπλεξ κουβαλάμε. 
  Αν πάντα στους συναδέλφους, στους φίλους, στους συντρόφους μας, βλέπουμε εχθρούς, ένα είναι το μόνο σίγουρο... θα μείνουμε μόνοι μας! Ας αφήσουμε τον κόσμο να ζει καλά και χωρίς εμάς, δεν είμαστε οι εκλεκτοί του σύμπαντος! 
  Όχι δεν έχω κάτι συγκεκριμένο που τα λέω όλα αυτά, είναι πράγματα που σκέφτομαι και συζητώ συχνά με τους φίλους μου και που ήθελα να τα πω κι εδώ για να ξέρετε με ποια έχετε να κάνετε...χαχα. Μη μου 'ρθετε να μου γκρινιάξετε για τον διπλανό σας... θα βρείτε τοίχο! Οκ, πάντα υπάρχουν κι εξαιρέσεις, νομίζω πως όλοι μπορούμε να τις διακρίνουμε. 
''Pebbles''
Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί.

  Ξαπλώστε στα βότσαλα και ονειρευτείτε έναν κόσμο χωρίς καχυποψία και ηλίθιους εγωισμούς. Γνωρίστε τον εαυτό σας και αν χρειάζεται αλλάξτε τον... πολύ πιο εύκολο απ'το να παλεύεις ν'αλλάξεις όλους τους άλλους! Η ζωή είναι ωραία και είναι και πολύ μικρή επίσης... you know?