Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Για να μείνει η ''Φλόγα'' αναμμένη.

  Στην εκπνοή του χρόνου (έχω γίνει πλέον γραφική), έτοιμη και η δική μου συμμετοχή για τη γιορτή της προσφοράς και της αγάπης, στην Ναύπακτο! Ένα έργο pastel, με την ευχή να πιάσει τόπο στην όλη προσπάθεια. 

''Τουλίπες''
40 εκ.x30 εκ.
Soft pastels σε χαρτί



  Στον άδικο κι άνισο αγώνα που έχουν να δώσουν παιδιά και γονείς, ας λείπει η αγωνία για τα χρήματα. Όχι πως με αυτές μας τις δράσεις λύνουμε το πρόβλημα. Δυστυχώς αυτοί που πραγματικά μπορούν να δώσουν ουσιαστικές λύσεις, κωφεύουν. Αν βοηθάμε όμως, έστω και στο ελάχιστο, για μας είναι αρκετό και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε με τον τρόπο που το αρχίσαμε, προσπαθώντας κάθε φορά για το καλύτερο. 




  Κάποιοι μας ρωτούν γιατί κάνουμε τόση φασαρία και δεν δίνουμε ο καθένας ένα ποσό στον εκάστοτε σύλλογο, ίδρυμα κλπ αφού έτσι κι αλλιώς και σε χρόνο μας κοστίζει και σε χρήματα, τις περισσότερες φορές, η όλη διαδικασία. Υπάρχουν πολλά που μπορεί ν'απαντήσει κανείς σ'αυτό το ερώτημα. Δεν σας κρύβω πως κι εγώ το σκέφτηκα κάποια στιγμή, αλλά βρήκα ένα σωρό λόγους για να αντιπαραθέσω:
  Πρώτον και βασικότερο... απλά δεν θα δώσουμε τα αντίστοιχα χρήματα.  Ίσως δώσουμε κάποιοι σε κάποιες περιπτώσεις. Όμως είναι δύσκολο να πεις, για παράδειγμα, ''τώρα δίνουμε χρήματα στην Φλόγα''  και να πάμε όλοι αύριο να το κάνουμε. Εννοείται πως κάποιοι δίνουν χρήματα ούτως ή άλλως αλλά αυτό είναι εντελώς διαφορετικό.
 Έπειτα για πολλούς από εμάς το να διαθέσουμε ένα ποσό, πιθανόν, να είναι απαγορευτικό. Δίνοντας όμως τη δημιουργία μας, δίνουμε τη δυνατότητα σε κάποιον άλλο που μπορεί, να το κάνει.
  Ακόμη είναι ευκαιρία για κάποιον να αγοράσει σε πολύ χαμηλές τιμές, αντικείμενα κι έργα τέχνης που, στην κανονική τους κοστολόγηση, να μη μπορούσε. 
  Άλλος ένας λόγος, ίσως και ο πιο ουσιαστικός, είναι πως όλο αυτό μας κρατά ευαισθητοποιημένους και μας καλλιεργεί όλο και περισσότερο την αρετή της προσφοράς. Στις σύγχρονες κοινωνίες της αποξένωσης και του ωχαδερφισμού, αποδεικνύουμε, πως και ευαισθησία μπορεί να υπάρξει και αγάπη προς τον συνάνθρωπο. 
  Τέλος μέσα από αυτές τις διαδικασίες, απολαμβάνουμε μια υπέροχη διαδικτυακή παρέα, που ενίοτε γίνεται και πραγματική. Αν σκεφτώ θα βρω κι άλλες αιτίες, αλλά νομίζω πως αυτές αρκούν για να μας πείσουν. 




  Καλή μας επιτυχία, λοιπόν, και στην Ναύπακτο! Ασπασούλα σ'ευχαριστούμε πολύ για την πρωτοβουλία και καλή δύναμη ως το τέλος! Κάτι μου λέει πως θα σπάσουμε όλα μας τα ρεκόρ!!! Και όπως είπα και στον καπετάνιο μας (λέγε με Χριστοδούλου), με κάποιο μαγικό τρόπο, όσες δυσκολίες και εμπόδια κι αν παρουσιάζονται, κάθε μας δράση λαμβάνει τη μέγιστη επιτυχία. Το'χουμε λέμε!!!χαχα. 
  Σας χαιρετώ και πάω να πάρω τον ανήφορο για την Συμπρωτεύουσα. Δημιουργικό ΣΚ και με πολλές συναντήσεις... αν και λίγο άρρωστη, εύχομαι να τα βγάλω πέρα με το Μακεδονίτικο ταπεραμέντο!!!




Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Τα εγκαίνια στην Θεσσαλονίκη!!!

  Επιστροφή στην έδρα μου κι ενώ η κούραση είναι μεγάλη, η χαρά κι ο ενθουσιασμός την κερδίζουν με μεγάλη διαφορά. Γι' αυτό θέλω να  μοιραστώ τις εικόνες και τα συναισθήματα, όσο γίνεται πιο γρήγορα, μαζί σας. 
  Το Σάββατο, λοιπόν, το βράδυ, έγιναν τα εγκαίνια της δεύτερης ατομικής μου έκθεσης... πρώτης όμως στην Θεσσαλονίκη! Δεν θα σας κουράσω για το τι προηγήθηκε, την προετοιμασία, τις διαδικασίες, το άγχος, κλπ... θα υπάρχουν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. 



  Όλα αυτά έσβησαν μόλις άνοιξε η πόρτα και μπήκαν στο χώρο φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι... άνθρωποι που με τίμησαν και μου έδωσαν χαρά περίσσια. Ο χώρος που έγινε η έκθεση, αγκάλιασε αμέσως τα έργα μου, τα΄κανε μέρος του. Όταν τελειώσαμε το στήσιμο, ήταν σαν να βρίσκονταν από πάντα εκεί! 




  Κάθε άνοιγμα της πόρτας κι ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά... βλέμματα αληθινά. Φίλες που έχουμε γνωριστεί από δω μέσα (την ξέρετε την παλιοπαρέα του βορρά... χαχα), κορίτσια που γνώρισα ως μαθήτριες στα σεμινάρια, άνθρωποι που απλά ήθελαν να δουν τη δουλειά μου και να με γνωρίσουν, όλοι γίναμε μια μεγάλη παρέα! 





  Φωτογραφίες δεν τράβηξα πάρα πολλές, καταλαβαίνετε πως αυτό ήταν αδύνατο, ειδικά όταν γέμισε ο χώρος μέσα κι έξω.





   Ένα ευχαριστώ δεν φτάνει για την αγάπη που μου δείχνουν τόσοι άνθρωποι, κάθε φορά που συναντιόμαστε σ'αυτή την πόλη. Θα ήθελα να γράψω για κάθε μια ξεχωριστά, αλλά θα σας κουράσω. Μα είναι και πολλές!!!χαχα... 


Εδώ γράφτηκαν ευχές... ευχές πολύτιμες και ξεχωριστές για μένα...

  Ευχαριστώ πολύ για το αγκάλιασμα και την υποστήριξη, για τη βοήθεια στα πρακτικά θέματα (κάποιες κούρασα περισσότερο αυτή τη φορά...χιχι), για τον χρόνο που μου αφιερώνετε... για όλα! Ευχαριστώ πολύ την Ανθούλα, για τη φιλοξενία στον υπέροχο χώρο της, ''χρώματα και παραμύθια'' και για όλα όσα έκανε για μένα κι επιτρέψτε μου κι ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην Ποδηλάτισσα και το Ποδηλατάκι της, που με ακολουθούν πάντα, μα πάντα, σε όλες μου τις προσπάθειες!  

 Να'στε όλοι καλά!!! Αγαπώ Θεσσαλονίκη!!!



Υ.Γ. Μπορεί εγώ να επέστρεψε αλλά η έκθεση θα παραμείνει ως της 29 Μαρτίου. Όποιος φίλος δεν μπόρεσε να'ρθει το ΣΚ, μπορεί να την επισκεφθεί τις ώρες λειτουργίας του εργαστηρίου. Ας επικοινωνήσει μαζί μου να τον ενημερώσω για το ωράριο. 






Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Ανατολή και δύση...

  Πείτε μου αν μπορεί να μπει τίποτα, πάνω από το βλέμμα ενός παιδιού, πάνω από την αγωνία του, τον πόνο του, αλλά και πάνω από το γέλιο του, τη χαρά του, την ανιδιοτελή αγάπη του! Από την άλλη, ποιος μπορεί να κοιτάξει έναν άνθρωπο που φεύγει, κατάματα, έναν που κάποτε ήταν παιδί, μα τώρα βρίσκεται στο τέλος του δρόμου του; Να δει την αγωνία του, τον φόβο, τον δικό του πόνο και την πικρία; 
   Έχω πει κι άλλη φορά, πως ο πολιτισμός μια χώρας, η παιδεία ενός ανθρώπου, φαίνεται από το πως συμπεριφέρεται στα παιδιά και στην τρίτη ηλικία. Κι ενώ στις πολιτισμένες, υποτίθεται, χώρες τα παιδιά είναι ''το παν'', τι θα φάνε, σε ποιο σχολείο θα φοιτήσουν, τι θα φορέσουν, πως θα'ναι η ψυχολογία τους... κλπ, το ίδιο δεν μπορώ να πω πως συμβαίνει και για τους ανθρώπους που βρίσκονται στην δύση της ζωής τους. 
  Αντίθετα σε χώρες και σε πολιτισμούς λιγότερο εξελιγμένους, εκεί θα βρούμε κουλτούρες στις οποίες οι ηλικιωμένοι του τόπου, της φυλής, έχουν περίοπτη θέση και απολαμβάνουν ιδιαίτερο σεβασμό από τους νεότερους. Ναι στις χώρες αυτές τα παιδιά δεν περνούν πάντα καλά, πεινούν, αρρωσταίνουν, βασανίζονται, εκδίδονται... όμως εδώ αρχίζει άλλη συζήτηση. Αυτά τα έργα είναι έργα του πολιτισμένου κόσμου, που για να καλοπερνά, κάνει τα πάντα ή απλά δεν κάνει τίποτα, ώστε οι χώρες αυτές να μη μπορούν ν'αναπτυχθούν και να τις ξεζουμίζουμε, είτε σε φυσικό πλούτο, είτε σε ανθρώπινη σάρκα. 


Derwent drawing pencils on Strathmore Artagain black paper


  Εμείς, που ζούμε στις πολιτισμένες κι εξελιγμένες κοινωνίες, είμαστε που αποκαλούμε τον πατέρα μας, τη μάνα μας, τον παππού μας, αυτόν που μας έφερε στη ζωή και μας έδειξε το δρόμο, ''γέρο'', ΄'γριά'', ''παλιόγερο'' ενίοτε... 
 Το μωρό που έρχεται στον κόσμο θέλουμε να μας αγαπήσει όσο γίνεται, θέλουμε να το φροντίζουμε και να γινόμαστε απαραίτητοι για τη ζωή του. Δείχνουμε υπομονή στις αταξίες του, στις γκρίνιες του, στις ερωτήσεις του... ξενυχτάμε δίπλα του, μήπως και μας χρειαστεί. Γράφονται βιβλία, τόμοι, εγκυκλοπαίδειες, γίνονται εκπομπές, για το πως πρέπει να μεγαλώσουμε τους μικρούς μας θησαυρούς. Και πολύ καλά γίνεται. Όμως... εκείνος που φεύγει... δεν μας καίει και τόσο... δεν δείχνουμε την ίδια υπομονή και την ίδια στοργή... δεν έχουμε κάτι να ''κερδίσουμε''... φεύγει... 


Χρωματιστά μολύβια Derwent drawing σε  μαύρο χαρτί Artagain Strathmore 

  Μιλάω σκληρά; Ζητώ συγγνώμη αν σας φαίνομαι υπερβολική , ναι, δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν σεβασμό και προσφέρουν την αγάπη τους στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, είτε αυτοί είναι γονείς τους, είτε μέρος της δουλειάς τους. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι αντίστοιχα το ίδιο και σε ποσότητα και σε ποιότητα, όταν μιλάμε για ηλικιωμένους. Δείτε πως είναι τα μαιευτήρια και δείτε πως είναι και τα γηροκομεία... 
  Σας στεναχωρώ;Έχω ήδη παλέψει μέσα μου εδώ και καιρό να νιώσω αν εγώ έχω σταθεί όπως έπρεπε... για κείνους... Σ'ένα μικρό χρονικό διάστημα, έχασα και τους δυο μου γονείς. Αυτά που έζησα, αυτά που αισθάνθηκα, αυτά που είδα... δεν είναι δυνατόν να τα περιγράψω. Στη διάρκεια της νοσηλείας τους, ήρθα, όπως γίνεται πάντα, κοντά με πολλούς ανθρώπους που βίωναν αντίστοιχες καταστάσεις. Είδα ανθρώπους να φεύγουν μόνοι... τι ζωές να'χαν ζήσει... που έκαναν λάθος... έκαναν λάθος; 
  Πρέπει να καταλάβουμε, πως μεγαλώνοντας, ξαναγινόμαστε παιδιά και θέλουμε την ίδια φροντίδα και την ίδια υπομονή από τους γύρω μας. Συμπεριφερόμαστε σαν να μη πρόκειται να φτάσουμε ποτέ εκεί... εκεί που η όραση μειώνεται, θολώνουν οι εικόνες, τα χέρια δεν μπορούν να σφίξουν δυνατά, η φωνή γίνεται άτονη, το κορμί λυγίζει, το μυαλό αρχίζει και μπερδεύει το παρόν με το παρελθόν... εκεί που έχει αξία ξανά η αγκαλιά, το χάδι, η στοργή... όπως στο μικρό ροζ ανθρωπάκι που ήρθε στον κόσμο... αυτό είναι που φεύγει... μεγάλωσε, βίωσε, έπαθε, έμαθε... ξέχασε... και τώρα κουλουριάζεται ξανά για να επιστρέψει εκεί που ήταν πριν έρθει... κι αν ρωτάτε εμένα... στο απόλυτο τίποτα.


Derwent drawing pencils on Strathmore Artagain black paper


  Μη μου σχολιάσετε το ''τίποτα'' δεν είναι εκεί το θέμα μας. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε την τιμωρία για να είμαστε σωστοί. Δεν θέλω να'μαι καλός άνθρωπος από φόβο για το τομάρι μου... θέλω να 'μαι καλός άνθρωπος... σκέτο... κι αυτό θέλει προσπάθεια. Δεν αρκεί να φαίνομαι... 




Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Η κυρά-Μάρω η Αλεπού.

  Δυο βδομάδες πριν την έκθεση στην Θεσσαλονίκη και οι δουλειές και τα τρεξίματα δεν τελειώνουν. Βάλε και κάτι ιώσεις και δυο αναποδιές... ο χρόνος για ξεκούραση μειώνεται συνεχώς. Κάθε φορά λέω, ''άντε να περάσει κι αυτό και χαλαρώνουμε''... αχαχαχα... πιο αστείο απ'αυτό δεν υπάρχει λέμε. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Ειδικά όταν το τρέξιμο είναι για καλό. Εκθέσεις, σεμινάρια, μαθήματα, παραγγελίες... ευχάριστα όλα και καλοδεχούμενα...Από την άλλη, όμως, ο ''καλλιτέχνης'' δεν μπορεί να λειτουργεί πάντα υπό πίεση. 
  Τον τελευταίο καιρό μου λείπει αυτό... να μπω στο εργαστήρι και να ασχοληθώ με ό,τι μου αρέσει, χωρίς βιάση, χωρίς διακοπή για οτιδήποτε... μμμ... αυτό θέλω κι αυτό θα επιδιώξω όσο μπορώ από δω και πέρα. Το κακό με μένα είναι πως σκέφτομαι... αυτό μ'έχει τσακίσει τον τελευταίο καιρό...χαχα... Εκεί που κάθομαι ήσυχη, τσουπ, ξεπετιέται μια ιδέα και αρχίζει το πανηγύρι. Θα το κόψω κι αυτό που θα πάει, εδώ κόψαμε άλλα κι άλλα (τσιγάρα, ποτά, ξενύχτια... το κλασσικό τρίο της προηγούμενης ρέμπελης ζωής μου...χιχι τι θυμήθηκα τώρα... πόσα δεν ξέρετε για μένα...). 
  Πάμε στα καλλιτεχνικά γιατί θα ξεφύγω και δεν το'χω και δύσκολο. 




   Αυτά είδαν, λοιπόν,  οι φίλοι μου οι Άγγλοι και μου 'δωσαν τα παπούτσια στο χέρι φέτος. Σου λέει, πήγαινε να ξεκουραστείς και τα λέμε του χρόνου. 
  Γι'αυτή τη χρονιά, λοιπόν, δεν έχω συμμετοχή στη διεθνή έκθεση του συνδέσμου, καθώς απορρίφθηκαν τα έργα μου από την επιτροπή. Πόρτα που λέμε...χαχα. Συμβαίνουν αυτά και ίσως ξανασυμβούν. Ευκαιρία για περισσότερη δουλειά και μεγαλύτερη προσπάθεια. Θα μου πείτε, γιατί και πως κλπ. Να ξέρετε πως εκεί δεν περνούν ούτε μέσα ούτε γνωριμίες ούτε τίποτε απ'αυτά. Πέρυσι έμεινε έξω η ίδια η πρόεδρος του συνδέσμου, φέτος μαζί με μένα πολλά από τα βασικά μέλη και τους ιδρυτές. Είναι θέμα επιλογών της επιτροπής. Τίποτε άλλο. 
  Είμαι ευχαριστημένη που για τρεις συνεχόμενες χρονιές (αιτία που πήρα και τη δυνατότητα να υπογράφω με τα αρχικά του συνδέσμου), ήμουν παρούσα. Εννοείται πως θα προσπαθήσω του χρόνου ξανά και μάλιστα με περισσότερη όρεξη. Επίσης, να σας πω πως Ελληνική συμμετοχή θα'χουμε! Αν θυμάστε πριν λίγο καιρό σας είχα μιλήσει για ένα κορίτσι από την Κεφαλλονιά που ζωγραφίζει επίσης με χρωματιστά μολύβια. Ε ναι... θα είναι φέτος στην έκθεση!  Η Τιτίκα Φαρακλού είναι από το πανέμορφο και πρόσφατα δοκιμασμένο,Ληξούρι. Αυτή της η συμμετοχή ήρθε να γλυκάνει λίγο την πίκρα που άφησαν οι τελευταίοι σεισμοί στο νησί της. Ευκαιρία να τη συγχαρώ κι από εδώ και να  της ευχηθώ να επιστρέψει με διάκριση! 


Χρωματιστά μολύβια supracolor caran d'ache σε χαρτί pastelmat

  Αυτό είναι ένα από τα έργα μου που συμμετείχαν στα προκριματικά της έκθεσης. Η πονηρή αλεπουδίτσα μου, που δεν κατάφερε με τις πονηριές της να ξεγελάσει τους κριτές...χαχαχα... είναι ζωγραφισμένη σε χαρτί pastelmat, μια επιφάνεια εξαιρετική όχι μόνο για παστέλ αλλά και για χρωματιστά μολύβια. 
  Αλλά και τα μολυβάκια μου πρέπει κάποια στιγμή να μπαίνουν στις θηκούλες τους και να ξεκουράζονται. Καιρός για χαρταετούς, λαγάνες και χαλαρές βόλτες στην εξοχή. Όσο ο καιρός το επιτρέψει, θα πετάξουμε ψηλά κάθε σκέψη, έγνοια, υποχρέωση και θα χαρούμε τη φύση. 
  Πάω να βάλω σκουλαρίκια στον χαρταετό μου και να ξεκινήσω. Εύχομαι να'χετε μια όμορφη Κυριακή και μια απολαυστική Καθαρά Δευτέρα. Ας κρατήσουμε και λίγο τις παραδόσεις, κάνουν τη διαφορά στην καθημερινότητα και δίνουν χαρά στα πιτσιρίκια μας. 

Να περάσετε υπέροχα!!!