Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2014

''Τα μολύβια που αγαπώ... στην Θεσσαλονίκη''

  Το'χα υποσχεθεί εδώ και καιρό... δεν θα αθετούσα τον λόγο μου, πόσο μάλιστα που ευκαιρία γυρεύω να πάρω τον ανήφορο. Βλέπεις εκεί πάνω έχω πια φίλους... πολλούς και καλούς. Έχω και μια δημιουργική ομάδα που σιγά σιγά αρχίζει ν'αγαπά τα μολύβια. Είναι κι εκείνα τα ''Χρώματα και Παραμύθια'' που μόλις πατήσεις το πόδι σου μέσα, θες να δημιουργήσεις! 
  Εκεί, λοιπόν, στο ίδιο χώρο που κάθε φορά ζωγραφίζουμε και περνάμε τέλεια, εκεί διάλεξα να παρουσιάσω ένα μικρό δείγμα της δουλειά μου, για τους φίλους που δεν είχαν την ευκαιρία να βρεθούν στην έκθεση της Αθήνας. 
  Κάποια από τα παλιά αλλά και μερικά νέα έργα, που πρώτη φορά θα παρουσιαστούν, θα στολίσουν τους τοίχους του παραμυθόκοσμου της Ανθούλας  κι εύχομαι να σταθούν αντάξια της φιλοξενίας. 




  Δουλεύοντας για την έκθεση της Αγγλίας, προέκυψε και τούτος εδώ ο μικρός πίνακας που ευτυχώς και να επιλεγεί, προλαβαίνει να πάει μια βόλτα ως τη συμπρωτεύουσα. Στάθηκα κι εγώ τυχερή σε κάτι...χαχα. Γιατί πρώτα κανόνισα τις ημερομηνίες και μετά είδα τα χρονικά όρια για την αποστολή της Αγγλίας... κι ευτυχώς έπονται! 
 Πρόκειται για ένα έργο ζωγραφισμένο σε... βελούδο... ε, μη μου πείτε πως ξαφνιαστήκατε;;; Δεν μ'έχετε μάθει; Είμαι άνθρωπος των αντιθέσεων εγώ... από το γυαλόχαρτο στο βελούδο... χαχα... μια στο καρφί και μια στο πέταλο που λένε! Κι όχι, αυτό δεν το κατέστρεψα... τουλάχιστον ως τώρα. 
  Αχ αυτά τα μολύβια... πόσες δυνατότητες έχουν! Σας το'χω πει πως είναι ανεξάντλητα! Ειδικά αν είσαι άνθρωπος που βαριέσαι και σου αρέσει να πειραματίζεσαι, εδώ είσαι, άραξε... χαχα. 


Χρωματιστά μολύβια σε βελούδο


  Στις 15 Μαρτίου, λοιπόν, αυτό το ομιχλώδες τοπίο, αρκετά άλλα έργα και φυσικά η αφεντιά μου, θα σας περιμένουμε στον εικαστικό χώρο ''Χρώματα και Παραμύθια'' για ένα ταξιδάκι με τη ζωγραφική, που όσοι την γνωρίζουν την ερωτεύονται, είτε ως δημιουργοί είτε ως θεατές. 
  Όσο για τις καλές μου μαθήτριες του Βορρά, δυο εβδομάδες μετά τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνει και η δική μας τετ α τετ συνάντηση με νέο θέμα (άκρως ενδιαφέρον), αλλά γι'αυτό θα σας ενημερώσω εν καιρώ. Ανυπομονώ και για τις δύο αυτές συναντήσεις όσο δε φαντάζεστε! Ως τότε έχουμε πολλά να κάνουμε εδώ στην Αθήνα... 

 Φιλιά πολλά!!!




Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

Ήταν ένας γάτος... γάτος πονηρός...

  Σήμερα θα μοιραστώ τον πόνο μου μαζί σας. Ναι! Θα κλαίω και θα γκρινιάζω και θα χτυπιέμαι... Εντάξει είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και βλέπω πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων, αλλά είναι κάποιες φορές που και οι δυνατοί λυγίζουν, που και τα σίδερα κάμπτονται. Γιατί έχουμε κι εμείς καρδιά βρε αδερφέ... τι καλλιτέχνες θα'μασταν! 
  Είναι κάτι για το οποίο νομίζω πως δεν σας έχω μιλήσει ποτέ ξεκάθαρα... που το φέρνω από δω, το φέρνω από κει... αλλά δεν το ξεστομίζω. Κάποιοι ξέρουν... ίσως και να ζουν ζωντανά το δράμα μου. Γιατί δεν είναι έτσι όπως τα βλέπεις φίλε μου τα πράγματα πίσω από τη βιτρίνα. Έχει πόνο και δάκρυ και ιδρώτα (αίμα δεν έχει μόνο... αν είχε κι απ'αυτό αλίμονο!). Αχ πως να σας το πω... είναι μια δοκιμασία που περνάω συχνά... κάθε φορά...
  Εσείς θα νομίζετε πως κάθομαι στο εργαστηριάκι μου και πιάνω τα μολυβάκια μου και ζωγραφίζω και περνάω ζάχαρη... εμ δεν είναι πάντα έτσι. Γιατί δεν κάθομαι και στ' αυγά μου, θέλω να πειραματίζομαι. Εκεί είναι το θέμα μου. Και το πείραμα έχει πάντα τον κίνδυνο της αποτυχίας. Να... αυτό θέλω να σας πω σήμερα... θέλω να σας μιλήσω για τις αποτυχίες μου. Μου τρομάξατε; Εγώ να δείτε τρομάρα που πήρα... όποιος δεν έχει παντρέψει, δεν έχει χτίσει και δεν έχει χαλάσει πίνακα που μόλις τελείωσε... δεν ξέρει τι θα πει ζωή! Κι εγώ το ζω τακτικά... όχι στο βαθμό που μου συνέβει την τελευταία φορά, αλλά έχω περάσει λαχτάρες πολλές φορές. 

Χρωματιστά μολύβια σε ... γυαλόχαρτο (η τεχνική του Μπομπ του Μάστορα)

  Εκεί που έχω τελειώσει έναν πίνακα και που κάθε νοήμων άνθρωπος που ζωγραφίζει σε χαρτιά, θα 'παιρνε μια ωραία κορνίζα με ένα σούπερ γυαλιστερό τζαμάκι και θα το κορνιζάριζε σαν το πτυχίο της Νομικής... εκεί εγώ σεληνιάζομαι... παίρνω στα χέρια μου σπρέι...πινέλα... λούστρα... κόλες... και πάω να αντικαταστήσω τον Θεό! Και τι να σου κάνει το καημένο το χαρτάκι που άλλος ήταν ο προορισμός του και ξάφνου του'ρχονται πάνω του όλα αυτά τα άγρια υλικά; Παθαίνει κακαράτζα που λέει και ο Μισιρλούκος. Κι ενώ άλλες φορές το αιφνιδιάζω και το νικάω... ε, να που κάποιες φορές τρώω τα μούτρα μου. Αυτή τη φορά τα'φαγα για τα καλά. 
  Γιατί δεν μου 'φτανε που πήγα και ζωγράφισα πάνω σε γυαλόχαρτο (πας και λες στον χρωματοπώλη ''θέλω ένα ψιλό γυαλόχαρτο... το πιο ψιλό που υπάρχει''... κι εκείνος κάνει τη φοβερή ερώτηση... ''για τι το θέλετε;''... τι να του πεις τώρα; Να ζωγραφίσω; Δεν το λες όσο θράσος και να'χεις... μουγκρίζεις κάτι ακαταλαβίστικο και περιμένεις μπας και δεν επιμείνει στην ερώτηση... ), έκανα και δεύτερο πειραματισμό με ένα καινούριο βερνίκι. Και το πιο ψυχοφθόρο και βασανιστικό είναι, πως στην αρχή έμεινε ανέπαφο. ''Τέλεια! Δεν έπαθε τίποτα... Είμαι καταπληκτική!!! ''Σκέφτηκα... Και το άφησα δίπλα να στεγνώσει, ικανοποιημένη με την επιτυχία μου, τρομάρα μου... Τόσο που το ξέχασα... και σε μια στιγμή που γυρνώ το κεφάλι μου... γλουπ... άρχισε να στραβώνει το στόμα μου... Στράβωνε το στόμα μου, στράβωνε και η γάτα... συγχορδία... 

Γάτα σε κατάσταση κακαράτζας...

  Θα συνέλθω... εντάξει δεν ήταν και η Τζοκόντα... αλλά εγώ το'χα αγαπήσει κι ας ήταν λίγες οι ώρες που πέρασα μαζί του. Έχω κάνει κι άλλες ζημιές, αλλά διορθώνονταν... τούτο δεν έχει γιατρικό. Μέσα στο πρόγραμμα θα μου πεις... οκ... δίκιο έχεις... αλλά είναι φρέσκο ακόμη και θέλω να το βιώσω που λένε... χαχαχα... Άντε πολύ κρατήθηκα, δεν μου πάει το δράμα. Πάμε γι' άλλα... 



Αγαπημένο, προχωρημένο άσμα της εφηβείας μου... 



Υ.Γ. Αφιερωμένη ανάρτηση στις αγαπημένες μου φίλες και συνοδοιπόρησες, Μισιρλούκα και Χαρά... στη μία γιατί το έζησε ζωντανά... και στην  άλλη γιατί ήθελε χαρούμενη ανάρτηση να συνέλθει απ'το ταξίδι με τον Σκαραβαίο συνταξιδιώτη... χαχαχα...  Το τελευταίο είναι στιγμιότυπο από το ταξίδι...