Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Προσοχή... η ανάρτηση είναι αισιόδοξη!!!

  Ήρθαν τα Χριστούγεννα!!! Μα πότε πέρασε ένας χρόνος... Ένας δύσκολος χρόνος, που για μένα ξεκίνησε πολύ άσχημα, συνέχισε το ίδιο δύσκολα και δυσάρεστα αλλά από το καλοκαίρι και μετά, με γλύκανε με όμορφες στιγμές και αρκετές χαρές. Χαρές μικρές, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά η χαρά δεν μετριέται. Είναι απλά χαρά! Γιατί, όπως όλα τα πράγματα, έτσι κι αυτή, είναι σχετική. Θεωρώ πως όσοι περιμένουν σπουδαία γεγονότα και συγκλονιστικά για να χαρούν, θα περάσουν λίγες όμορφες στιγμές στη ζωή τους. Όσοι μπορούν να ευχαριστηθούν με τα μικρά πράγματα της καθημερινότητας, με τη γλύκα των στιγμών, με την επίτευξη των μικρών στόχων, αυτοί ζουν πραγματικά. Όσοι χαμογελούν σ'ένα ζωηρό και βιαστικό σύννεφο, όσοι ενθουσιάζονται με το φως του ήλιου που χαράζει, όσοι χαμογελούν στην εικόνα ενός μικρού μπόμπιρα... αυτοί δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. 

Λεπτομέρεια από το στολισμένο τζάκι μας.


  Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να με εκνευρίζει η μιζέρια μας. Συναντώ όλο και περισσότερους ανθρώπους, που ενώ δεν συμβαίνει κάτι τρομερό στη ζωή τους, στην ερώτηση ''τι κάνετε;'' αρχίζουν να κουνούν το κεφάλι τους απελπισμένοι, λέγοντας ''τι να κάνουμε, την παλεύουμε... προσπαθούμε... επιβιώνουμε... κλπ'' με ύφος απελπισίας και μελαγχολίας. Μα ο κόσμος περνάει δύσκολα, θα μου πείτε, έχει βάσανα, τα βγάζει δύσκολα πέρα. Ναι... αυτοί που βασανίζονται οκ... αλλά εγώ βλέπω τους πάντες να'χουν αυτά τα μούτρα. Άνθρωποι που και δουλειά έχουν, και σπιτάκι και ζεστό φαγάκι. Ναι, δεν φτάνουν μόνο αυτά... 

Κι από την άλλη πλευρά του τζακιού.


  Ζούμε μια δύσκολη περίοδο στη χώρα μας, μας αδίκησαν, μας έκλεψαν, μας άλλαξαν τα φώτα. Οι γονείς μας και οι παππούδες μας πέρασαν πολέμους, έζησαν πιο δύσκολα από μας. Άνθρωποι διώχτηκαν από τα σπίτια τους, από τις χώρες τους... ο κόσμος είναι σκληρός κι άδικος... πάντα ήταν! Και; Τι θα κάνουμε τώρα; Θα κλαίμε όλη μέρα; Ήμαρτον βρε παιδιά. 
  
Και μια φωτισμένη του γωνίτσα.

  Σου λέει...μα πως να χαρείς όταν δίπλα σου υπάρχει τόσος πόνος; Πάντα υπήρχε πόνος δίπλα μου κι αν δεν ήταν δίπλα μου ήταν παραδίπλα μου... αλλά τότε ποιος νοιαζόταν... Πρέπει να πεινάει ο γείτονας για να λυπηθώ; Οι άνθρωποι που ζουν σε άλλες χώρες και πεινούν αιωνίως και πεινούν πραγματικά είναι άλλη κατηγορία; Όμως ο πραγματικός φόβος είναι μη φτάσει σε μας... έτσι δεν είναι. Αφού είναι δίπλα θα'ρθει κι εδώ... αυτό μας νοιάζει, όχι ο πόνος του άλλου... Και βέβαια λυπάμαι και προσπαθώ να βοηθήσω και συμμετέχω σ'ό,τι μπορώ και νευριάζω και πικραίνομαι και μου την δίνει η αδικία... και όλα αυτά τα κάνω και με το παραπάνω. Αλλά... χαμογελάω και χαίρομαι τη ζωή μου. 

Ένας μικρούλης σκυλάκος τρέχει στο χιόνι.

  Αυτή τη ζωή με το τριψήφιο εισόδημα, που όταν το παίρνουμε (διότι το κάθε πρώτη του μηνού πάει πέρασε προ πολλού...χαχα...), προσπαθούμε να το ρυθμίσουμε ώστε να ζούμε ως οικογένεια, αξιοπρεπώς. Αλλά το έχουμε... δεν θα σκέφτομαι τι θα κάνω όταν το χάσω κι αυτό. Ούτε αν είχα αυτά που έπρεπε, τι ωραία που θα ήταν η ζωή μου. Ζω κι ευχαριστιέμαι αυτά που έχω. Τα λίγα... τα ελάχιστα. Έχω άλλα πλούτη και δεν εννοώ τα φυσικά μου χαρίσματα που είναι ούτως ή άλλως πολλά....αχαχα... 

Κοίταξε στο βάθος! Είναι ο Άγιος Βασίλης...χοχοχο...

  Ζούμε πλέον στη χώρα της κατάθλιψης... μια αρρώστιας που χειρότερή της δεν υπάρχει. Σκεφτείτε λίγο... παλιά που οι δυσκολίες ήταν πολύ μεγαλύτερες και η πείνα ήταν πραγματική και γίνονταν πόλεμοι... κατάθλιψη γιατί δεν υπήρχε; Θα σας πω εγώ. Γιατί η αγάπη ήταν αληθινή, γιατί οι πρόγονοί μας δεν αντιστοίχιζαν πάντα την ποιότητα ζωής (που το ακούω συνεχώς και μου τσακίζει τα νεύρα) με τα χρήματα.

Χιονίζει αλλά τα παιδιά βγήκαν να πουν τα κάλαντα.

  Ο πατέρας μου έπαιρνε (όταν έπαιρνε) ένα μικρό μεροκάματο εργάτη, αλλά μπορούσε να στήσει γλέντι στο δευτερόλεπτο με δυο φίλους και δυο γείτονες. Τηγάνιζαν μισό κιλό ψάρια, άνοιγαν και δυο μπύρες και περνούσαν όμορφα. Δεν τους ένοιαζε αν είχαν δεκαπέντε διαφορετικά είδη φαγητού στο τραπέζι, ούτε αν είχαν καν τραπεζομάντιλο. Ούτε αν οι κουρτίνες ταίριαζαν με το σαλόνι... άσε που σαλόνι δεν είχαν καθόλου...χαχα... 


Έτοιμος κι ο χιονάνθρωπος!

 Τώρα σου λέει οι ανάγκες είναι άλλες... και ποιος τις ορίζει τις ανάγκες; Εμείς μόνοι μας δυσκολεύουμε τη ζωή μας, θεωρώντας απαραίτητα πράγματα περιττά. 
  Αν με αφήσετε σήμερα θα μιλάω μέχρι την πρωτοχρονιά... Αλλά μου δόθηκε αφορμή από χθες που είδα να τα βάζουν πολλοί με μια ομάδα παιδιών, εθελοντών, που προσπαθούν να στολίσουν την άχρωμη πόλη μας. Οι Ατενίστας έχουν κάνει πολλές δράσεις κι έχουν δώσει χρώμα στις πιο άχαρες συνοικίες της Αθήνας. Είναι αυτοί που συμμετείχαν στο πρότζεκτ του Δήμου Αθηναίων κι έντυσαν τα δέντρα και τα παγκάκια με πουλόβερ. Κι έγραψαν διάφοροι πως αυτά είναι αηδίες και καραγκιοζιλίκια και πως χάλασαν το μαλλί ενώ έπρεπε να πλέξουν πουλόβερ για τους άστεγους. Ρε παιδιά έλεος!!! Υπάρχουν άπειρες οργανώσεις και σωματεία και οι ίδιοι οι δήμοι συγκεντρώνουν ρούχα, και προσφέρουν συσσίτια για τους άπορους... και μπαζάρ γίνονται ατελείωτα. Κι άλλα τόσα να γίνουν... οκ... Το πρόβλημα όμως δεν λύνεται  έτσι, απλά βοηθάς όσο μπορείς τον διπλανό σου που υποφέρει και του απαλύνεις τον πόνο. Σπουδαίο σίγουρα... αλλά... Μια δράση που έγινε για να δώσει λίγο χρώμα (άσχετο αν το αποτέλεσμα θεωρείται καλόγουστο ή όχι... αυτό είναι προσωπική άποψη του καθενός) στο γκρίζο γύρω μας... χωρίς ουσιαστικό κόστος... αυτή μας έφταιξε; Να ξεστολίσουμε τα πάντα τότε... να σβήσουμε και τα πανέμορφα, ομολογουμένως ,στολισμένα δεντράκια της πλατείας Συντάγματος και να κάτσουμε στα σκαλιά να κλαίμε τη μοίρα μας. Και που και που ένας να πηδάει στον Αμαλίας να τον πατάνε τα τρόλεϊ... Έτσι κάποτε ίσως μας λυπηθούν και μας βγάλουν το χαράτσι των σπιτιών.

Ας πάρουμε τον δρόμο ν'ανεβούμε μέχρι το εκκλήσάκι.

   Α, και που 'στε όλοι εσείς που συμπάσχετε με τους άστεγους... όταν έρθουν οι εκλογές και ο βουλευτής της περιφέρειάς σας, σας βάλει το μικρό στη θεσούλα που παρακαλούσατε χρόνια τώρα... ξαναψηφίστε τον... γιατί ως εκεί φτάνει η ευαισθησία όλων μας... μόλις βολευτεί ο κώλος μας τα ξεχνάμε όλα. Και πείτε μου πως δεν θα δεχτείτε... πως θα είστε άνεργος και θα'ρθει κάποιος να σας προσφέρει, με αντάλλαγμα φυσικά, μια θέση κι εσείς θα πείτε όχι. Το κακό έχει βαθιές ρίζες... πρέπει να σκάψουμε πολλά χιλιόμετρα μέσα μας για να το ξεριζώσουμε... 

Το Χριστουγεννιάτικο χωριό μας!

  Εγώ λοιπόν αυτά τα Χριστούγεννα λέω να τα απολαύσω... χωρίς ενοχές. Και δεν θέλω δεκάρα τσακιστή παραπάνω... να τα πάρουν όλα και να τα κάνουν σπίτια κι αυτοκίνητα και κότερα. Ευτυχισμένοι δεν θα γίνουν ποτέ. Εγώ όμως είμαι!!!

 ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Επί του πιεστηρίου:
Μόλις διάβασα https://twitter.com/atenistas πως οι Ατενίστας δεν είχαν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη κίνηση. Άλλη μια φορά που βιαστήκαμε να βγάλουμε συμπεράσματα και να κατηγορήσουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Τα ΄΄καλά'' του διαδικτύου. Σε δευτερόλεπτα αναπαράγονται ειδήσεις, γράφονται σχόλια, φτιάχνονται ατάκες (κάπου διάβασα να τους λένε πουλοβερίστας!), χωρίς να γίνει κανένας έλεγχος. Η θέση μου φυσικά παραμένει ίδια.


Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Με blackwing 602 pencils, φτιάχνεις ''Αγγέλους''...

  Την δεκαετία του 1930, η εταιρεία Eberhard Faber, κυκλοφόρησε ένα μολύβι που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ''το καλύτερο μολύβι που φτιάχτηκε ποτέ''! Πρόκειται για το blackwing 602, ένα μολύβι από εξαιρετικής ποιότητας γραφίτη και βελούδινη υφή. 



  Η φήμη του οφείλεται στο γεγονός πως έγινε το αγαπημένο μολύβι πολλών διάσημων , όπως ο John Steinbeck, αλλά και του Chuck Jones, του δημιουργού των Looney Tones και πολλών άλλων συγγραφέων, μουσικών, σκιτσογράφων... κλπ.



  Η κυκλοφορία του σταμάτησε το 1998 (πλέον το παρήγαγε η Αμερικάνικη Faber Castell η οποία είχε εξαγοράσει το εργοστάσιο της Eberhard Faber στις ΗΠΑ) προς μεγάλη απογοήτευση όσων το λάτρευαν. Ό,τι κυκλοφορούσε, αμέσως, έγινε συλλεκτικό και μέχρι και σήμερα μπορεί να βρει κάποιος στο ebay ορισμένα κομμάτια που κοστίζουν ως και 50ευρώ έκαστο! Εάν αγαπάτε τα μολύβια και τις ιστορίες, αξίζει να διαβάσετε εδώ. 
 Τι διαφορετικό έχει; Αυτό το μολύβι πραγματικά ''γλιστράει'' πάνω στο χαρτί και χρειάζεται ελάχιστη πίεση για να γράψει σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο! Είναι πανάλαφρο και άψογο στην εμφάνισή του. Σαν σκληρότητα, αντιστοιχεί σ'ένα μολύβι 2Β. Στο πίσω μέρος του έχει μια μεταλλική θηκούλα με μια γόμα πλατιά, που σβήνει εξαιρετικά. Στην πρώτη του εμφάνιση η γομίτσα ήταν ροζ. 



  Πρόσφατα, μια άλλη Αμερικάνικη εταιρεία, η Palomino, ξανάφερε στην παραγωγή αυτό το συναρπαστικό μολύβι με την ίδια ποιότητα αλλά και την ίδια εμφάνιση. Επίσης δημιούργησε κι ένα δεύτερο, ίδιας ποιότητας αλλά πιο μαλακό (αντίστοιχο ενός μολυβιού 4Β) και μόλις πριν λίγους μήνες ένα τρίτο, ενδιάμεσης σκληρότητας.




  Όπως καταλαβαίνετε για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα που τα μολύβια είναι η προέκταση του χεριού του... ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Ναι, θα ήθελα να ΄χω το αυθεντικό αλλά εγώ θέλω μολύβια που να μπορώ να ζωγραφίσω. Που να τολμήσω να ξύσω μολύβι συλλεκτικό που κοστίζει τόσο ακριβά! Αυτό θα'ταν μόνο για βιτρίνα. Οπότε προτίμησα να πάρω την σημερινή τους εκδοχή που και αντίστοιχης ποιότητας είναι και υπάρχουν σε αφθονία και δεν χρειάζονται δάνειο για να τα αγοράσεις...χαχαχα. 
  Με μερικά ''κλικ'', λοιπόν, στον υπολογιστή δυο κουτάκια μολυβάκια έφθασαν στα χεράκια μου και περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να δοκιμαστούν! 




  Κι επειδή ένα τέτοιο μολύβι αξίζει τα καλύτερα, το μοντέλο έπρεπε είναι ξεχωριστό! Ποιος θα διαφωνήσει πως το συγκεκριμένο είναι;


''Άγγελος''
Palomino blackwing on strathmore bristol smooth paper

  Αυτός το ''μικρός άνθρωπος'', που μάλλον άρχισε να μεγαλώνει και να πλησιάζει όλο και περισσότερο τον κόσμο των μεγάλων, ήταν η ευκαιρία που ζητούσα. Τα μολύβια ξεπέρασαν τις προσδοκίες μου και δικαίωσαν όσους έχουν γράψει γι'αυτά κατά καιρούς. Απόλαυσα τις ώρες, συντροφιά με τον μικρό μου φίλο και το νέο μολυβένιο μου έρωτα. Ήδη το μικρό μου αυτό πινακάκι ταξίδεψε κι έφτασε στον προορισμό του, ικανοποιώντας, όπως πληροφορήθηκα αλλά κι όπως ευχόμουν, τους παραλήπτες του. 
  Γιατί αυτό το γοητευτικό αγόρι, με τ'ατίθασα μαλλιά και την υπέροχη ''μαγκιά'' στο βλέμμα, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί. Κι αν τα κατάφερα, έστω και λίγο, νιώθω μεγάλη ικανοποίηση. Είναι ένα αγόρι που έχει την τύχη ν'ανήκει σε μια ''αληθινή'' οικογένεια. 




  Σ'αυτή την αγαπημένη τετράδα αφιερώνω αυτή μου την ανάρτηση, με τις ευχές μου να'ναι πάντα γεροί κι αγαπημένοι, να ζήσουν όσα, ο καθένας αλλά και όλοι μαζί, ονειρεύτηκαν, διατηρώντας για πάντα τα λαμπερά τους χαμόγελα και τα καθαρά τους βλέμματα. 
  Και σε σένα, ξεχωριστέ Άγγελε, που πριν λίγες μέρες είχες τα γενέθλιά σου κι έκλεισες τα 11, εύχομαι να βιώνεις και να χαίρεσαι κάθε φορά την ηλικία σου, ζώντας αυτό που έχεις όσο πιο βαθιά μπορείς. 







Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Να ένα... να δύο... να πολλά μήλα!!!

  Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη περνάω τόσο καλά! Και η ίδια η πόλη έχει μια γλύκα μοναδική και οι άνθρωποι της είναι ζεστοί και χαμογελαστοί και ο χώρος που κάνουμε τα σεμινάρια είναι μια απίθανη καλλιτεχνική φωλίτσα και οι μαθητές μου (όχι δεν λέω μαθήτριες γιατί είχαμε και τον πρώτο μαθητή στην παρέα μας!) ... και, και, και... Νομίζω πως αν ξεκινήσεις με Θεσσαλονίκη, δεν μπορείς να σταματήσεις... χαχαχα. Αυτό έπαθα κι εγώ και όλο την κάνω προς το βορρά.


   Τούτη τη φορά χρωματίσαμε. Είχα μια χαρά και έναν ενθουσιασμό ξεχωριστό, γιατί επρόκειτο να τους γνωρίσω τη μεγάλη μου αγάπη... τα χρωματιστά μου μολύβια. Ήθελα να τους εξηγήσω, μ'ένα βλέμμα, αν γινόταν... με μια άνασα, πόσο σπουδαία είναι. Τι όμορφα που μπορούν να γεμίσουν τα λευκά χαρτιά με χρώματα και σχέδια, να μας χαλαρώσουν, να μας ταξιδέψουν και στο τέλος να μας συναρπάσουν από τ' αποτέλεσμά τους! 


  Πήρα ένα στα χέρια μου και το έδειξα με περηφάνια, λες κι εγώ το 'φτιαξα, λες κι εγώ το ανακάλυψα ή λες και δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους μια ταπεινή ξυλομπογιά.  Σαν να'βγαλα από το καπέλο του μάγου το πιο επιδέξιο ραβδάκι! 
  Και ξεκίνησαν, στην αρχή δειλά, βλέποντας απλά θαμπές γραμμές στα πινακάκια τους, άκομψες μουτζούρες που με τίποτα δεν έμοιαζαν με το αποτέλεσμα που προσδοκούσαν. Κι ο ενθουσιασμός απομακρυνόταν από τα μάτια τους... ''μπα, δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε'', ''ας μείνουμε στα πινέλα καλύτερα''... Κι εγώ τους εξηγούσα και τους έλεγα συνεχώς πως ακόμα είναι πολύ νωρίς και πρέπει να συνεχίσουν και να δουλεύουν ξανά και ξανά τα χρώματα και να δημιουργούν διαβαθμίσεις.
  Και ξαφνικά άρχισε να ξεπετιέται το πρώτο αληθινό μήλο!



 Γυαλιστερό και τρισδιάστατο... κι ακούστηκε το πρώτο ''ουάου''... χαχα... Την λατρεύω αυτή τη στιγμή που λες και μ' ένα κλικ το μπερδεμένο και ακατανόητο, ξεδιπλώνεται μπροστά σου και ζωντανεύει. Είναι η στιγμή, αυτή η μία και μόνη, που αντιλαμβάνεσαι τι πρέπει να κάνεις, που είναι το μυστικό, ποια είναι η τεχνική και βρίσκεις το δρόμο σου. 

  
  Και το ένα μήλο ακολουθούσε το άλλο και το καλάθι μας γέμιζε με όλο κι ομορφότερα μήλα! Και αφού δεν θέλαμε να μας χαλάσουν και ν'αρχίσουν να μαυρίζουν, σκεφτήκαμε να τα δροσίσουμε λίγο για να τα κρατήσουμε φρέσκα. Σταγόνες, τότε, άρχισαν να κυλούν στις καμπύλες τους και να τα κάνουν να φαίνονται ακόμα πιο λαχταριστά! Τα χαμόγελα πλάτυναν και τα μάτια έλαμψαν στα πρόσωπα όλων! 
  Κάναμε κι άλλα κολπάκια... αλλά δεν θα τα πούμε κι όλα... γιατί τώρα γίναμε επιδέξιοι ζωγράφοι χρωματιστών μολυβιών και ανέβηκαν οι μετοχές μας... χαχαχα. 



  Εκτός από ζωγραφική, κάναμε κι άλλα πράγματα, αλλά κι αυτά νομίζω πως πρέπει να μείνουν επτασφράγιστα μυστικά... αν και πριν γυρίσω οι περισσότεροι ήταν ενήμεροι... χαχαχα. 
  Πέρασα καλά, σας το'πα από την αρχή. Υπάρχει μια παρεούλα που με περιμένει πάντα στη συμπρωτεύουσα, με ταΐζει, με ξεναγεί, μου κάνει δώρα, γενικώς με κανακεύει... Ε, πως να μη πετάω τη σκούφια μου κι εγώ; 
  Ευχαριστώ από καρδιάς, φίλους, μαθητές, έκτακτους προσκεκλημένους αλλά και τη φιλόξενη καλλιτέχνιδά μας, την Ανθούλα, που κάθε φορά κάνουν τα πάντα για να μη θέλω να φύγω. Μόνο μια μικρή πίκρα μου 'μεινε για μια συνάντηση που ο καιρός δεν μας επέτρεψε να γίνει. Όμως δεν είναι να τα βάζουμε με την φύση... ανώτεροί της δεν θα γίνουμε ποτέ! 

  
  Στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα και σκοπός μου, να τα κάνω όσο πιο μαγικά γίνεται για το μικρό μου ελαφάκι (έχουμε και ρόλο... τι μαθητές θα'μασταν!). Θα τα ξαναπούμε ως τότε. Χαλαρώστε και απολαύστε αυτά που έχετε. Είναι σίγουρα αρκετά!