Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ω!!! Ο Κάνναβος!!!


  Πάει καιρός απ'όταν κάλεσα την τάξη για μάθημα. Είχα πει όμως πως μάθημα θα γίνεται όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες. Και γι'αρκετούς μήνες δεν ευνόησαν οι καταστάσεις. Όχι πως τώρα υπάρχει ελεύθερος χρόνος, αλλά κάτι τα πλιζζζζ της Ρούλας, κάτι τα παραπονάκια δεξιά κι αριστερά, κάτι μια φίλη στην αλλοδαπή που ερωτεύτηκε τη ζωγραφική κεραυνοβόλα... ε, δεν είμαι κι από πέτρα! 
 Περνάω στην ουσία και στο θέμα μας...  Σήμερα θα μιλήσουμε... (αθάνατη Νικολαΐδου...χαχα... όποιος τη θυμάται έχει περάσει τα 40 στάνταρ)... για τον Κάνναβο (οποιοδήποτε συσχετισμός με παρόμοιες λέξεις, είναι λανθασμένος). Σίγουρα στους περισσότερους είναι γνωστός και δεν θα εντυπωσιαστούν. Πρώτη φορά τον κάναμε στα καλλιτεχνικά στο σχολείο. Κάποιοι όμως ίσως δεν έτυχε ν'ακούσουν κάτι σχετικό ή πολύ απλά, το'χουν ξεχάσει. 
  Με τον Κάνναβο, λοιπόν, μπορούμε να μεταφέρουμε, να μεγεθύνουμε ή να μικρύνουμε μια εικόνα και σε όποια διάσταση επιθυμούμε, με ακρίβεια. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πείτε πως έχουμε μια φωτογραφία και θέλουμε να τη ζωγραφίσουμε...

Καλέ αυτό είναι δύσκολο!!! Πως θα το σχεδιάσω;;;
  
  Τι μπορούμε να κάνουμε αν οι σχεδιαστικές μας ικανότητες δεν είναι ακόμα υψηλές ή αν απλά βιαζόμαστε και δεν θέλουμε να πολυπαιδευτούμε;
 Ένας απλός τρόπος, τον οποίο βέβαια δεν ανακάλυψα εγώ, αλλά μας έρχεται από την αρχαιότητα, είναι να χωρίσουμε την εικόνα μας σε τετραγωνάκια (αφού την εκτυπώσουμε ή την βγάλουμε φωτοτυπία). Το μέγεθος των τετραγώνων εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η εικόνα που έχουμε κι από τις δικές μας ικανότητες. Εάν είμαστε εντελώς αρχάριοι, καλό είναι να χωρίσουμε μικρότερα τετράγωνα, ώστε η ανάλυση να είναι μεγαλύτερη (στην ουσία είναι η λογική και ο πρόδρομος των σημερινών megapixels!). Στο 1,5 εκατοστό είναι η δική μου πρόταση. 

Τετραγωνάκια... για να δούμε που θα καταλήξει...


   Πάμε τώρα στην επιφάνεια στην οποία θα ζωγραφίσουμε. Εάν θέλουμε να μεγαλώσουμε την εικόνα θα πρέπει να χωρίσουμε το χαρτί μας σε ισάριθμα τετραγωνάκια που όμως τώρα θα είναι μεγαλύτερα. Παράδειγμα. Εάν η αρχική μας εικόνα αποτελείται από 12 κουτάκια οριζόντια και 9 κάθετα κι εμείς θέλουμε να κάνουμε διπλάσιο μέγεθος, θα πρέπει στο χαρτί μας να χωράνε αντίστοιχα κουτάκια αλλά διπλάσιου μεγέθους. Έτσι εάν είχαμε 12 τετ, Χ 1,5 εκ., τώρα θα πρέπει να φτιάξουμε 12 τετ.Χ 3εκ. Αντίστοιχα και στο ύψος, 9τετ.Χ3εκ. 


Το καταλάβαμε... ένα δημοτικό το βγάλαμε... και με επιτυχία!

  Αν πάλι δεν χωράει μπορούμε να χωρίσουμε μικρότερα τετράγωνα (πχ των 2εκ ή των 2.5εκ) αλλά και πάλι θα πρέπει να είναι ο ίδιος αριθμός. Φυσικά μπορούμε να μεταφέρουμε το ίδιο ακριβώς μέγεθος της φωτογραφίας μας, χωρίζοντας κουτάκια του 1,5 εκ. όπως και στο πρωτότυπο ή ακόμη και να το μικρύνουμε. Προσοχή! Οι γραμμές σας να μην είναι έντονες και να χρησιμοποιήσετε ένα μαλακό μολύβι (πχ 2Β), ώστε στο τέλος να μη μείνουν ίχνη. 

Χέρια ακόμα δεν βλέπω... 

  Αφού ολοκληρώσουμε τα τετράγωνα, τα αριθμούμε και στο πρωτότυπο και στο δικό μας και  ξεκινάμε να σχεδιάζουμε. ''Διαβάζουμε'' ένα ένα κουτάκι ξεχωριστά και προσπαθούμε να φτιάξουμε ό,τι βλέπουμε στο αντίστοιχο του χαρτιού μας. 


Ουπς... λες; Σαν να μοιάζει με χέρι αυτό...χαχα 


  Η αρίθμηση μας βοηθάει να μη βρεθούμε ξαφνικά σε λάθος τετράγωνο κι αλίμονό μας... χαχα. Δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε, όσο πιο προσεχτικά σχεδιάσουμε κι όσο πιο πολλές λεπτομέρειες αποτυπώσουμε, τόσο περισσότερο μετά θα βοηθηθούμε. 


Ή ο ''κάνναβος'' φταίει  και βλέπω οπτασίες ή τα κατάφερα!


 Αφού ολοκληρώσουμε το σχέδιό μας, σβήνουμε τις γραμμές μας, προσέχοντας να μη μουτζουρώσουμε. Έχοντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωγραφική μας και να ξεδιπλώσουμε το ταλέντο μας! 


Βαρεθήκαμε βλέπω να σβήσουμε καλά τα τετραγωνάκια...


  Και μη νομίζετε πως με τον κάνναβο σχεδιάζουν μόνο οι αρχάριοι. Πολλοί ζωγράφοι χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο, αλλά κι άλλους (ακόμη και προτζέκτορα), ώστε να διευκολυνθούν στη σχεδίαση. Είναι μια απλή μέθοδος, που βοηθάει τους πρωτάρηδες και γλιτώνει ώρες δουλειάς από τους παλιούς. 
  Πάντα όμως θα λέω (δασκάλα, τι περιμένεις;) πως εάν δεν μάθεις σχέδιο, με μέτρημα εκ του φυσικού, με προοπτική κι όλα τα συναφή... ζωγράφος δεν θα γίνεις... Μάθετε σχέδιο και μετά κάνετε ό,τι νομίζετε. Ακόμη και μια τελεία σ'έναν καμβά... αλλιώς είναι όταν γνωρίζεις σχέδιο!



Σας φιλώ 
η δασκάλα σας




Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Στο Κουκάκι μια βραδιά...

  Σήμερα έκανα μια βόλτα γύρω από την Ακρόπολη... όχι γύρω γύρω κυριολεκτικά... στην ευρύτερη περιοχή εννοώ. Εκεί κοντά στο Μουσείο και στα πέριξ. 
  Γενικώς ήμουν κακόκεφη αλλά θες λίγο που πήγα κι αγόρασα μερικά χαρτιά για τη ζωγραφική μου (πολλά ήθελα... αλλά κρατήθηκα), θες μια βολτούλα από το μελίσσι, θες ένας μικρός περίπατος στα καλλιτεχνικά μαγαζιά της περιοχής... κάπως λίγο έσκασε το χειλάκι. Αλλάζει πραγματικά η διάθεσή σου σε τόσο όμορφα μέρη! 


  Πριν λίγα χρόνια περπατώντας στο Κουκάκι, είχα πάθει μεγάλη συμφορά. Όλα τα μαγαζιά κλειστά! Στη σειρά ''ενοικιάζεται'' και μια ερημιά απίστευτη. Ήρθε όμως το Μουσείο της Ακρόπολη και το Μετρό φυσικά, και ξανάδωσαν ζωή στην περιοχή. Πραγματικά άρχισε ν'ανθίζει και πάλι. 
 Μπορεί το Θησείο να'χει άλλη χάρη, αλλά και το διπλανό Κουκάκι, παρ'όλες τις άχαρες πολυκατοικίες, έχει τη γοητεία του. Τώρα μ'όλες αυτές τις γκαλερί, τα καλλιτεχνικά μαγαζάκια και τα όμορφα καφέ, έχει πραγματικά πάρει άλλη όψη. 
  Κι όχι μόνο κοντά στο μουσείο. Και πιο κάτω... θυμάστε εκείνον τον πεζόδρομο με τις μπυραρίες; Σχεδόν όλα είχαν κλείσει... Τώρα είναι και πάλι γεμάτος ζωή. Με όμορφα μεζεδοπωλεία, καφέ και μπαράκια... ( αδυναμία στον ''Κηφήνα''). 
  Και μια και μιλάμε για μέλισσες... να σας αποκαλύψω και τον λόγο της αποψινής μου βόλτας. Κατάφερα να τελειώσω το ένα και μοναδικό μου ρολόι για το bazaar!!! Και επειδή χρόνος να το στείλω, όπως καταλαβαίνετε δεν υπήρχε, το παρέδωσα στις μελισσούλες ιδιοχείρως. Εύχομαι και πιστεύω πως όλα θα πάνε τέλεια και σ'αυτή τη δράση μας. 
  Την Κυριακή το μεσημέρι θα' μαστε όλοι εκεί! 
Pastel σε ξύλο

Υ.Γ. Μη ξεχάσω να σας πω πως το αγαπημένο μας ''Ιραλού'' , που ξεκίνησε ως ηλεκτρονικό κατάστημα, πλέον απέκτησε το δικό του χώρο στο κέντρο της Αθήνας, εκεί κοντά στην Ακρόπολη. Αν κάνετε μια παρόμοια βόλτα με τη δική μου, μη παραλείψετε να περάσετε και από την οδό ''Ιωσήφ των Ρωγών''... ένα μικρό δρομάκι παράλληλο της Συγγρού, που πλέον έχει αποκτήσει άλλη υπόσταση! Ένας ναός υλικών ζωγραφικής και χειροτεχνίας που δεν θα θέλετε να φύγετε ποτέ από μέσα! Ψαγμένα υλικά, οι καλύτερες τιμές ever και γλυκά χαμόγελα, ο τέλειος συνδυασμός! Να'στε καλά παιδιά και να συνεχίσετε όπως αρχίσατε!!! 


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Θεσσαλονίκη μου ποτέ δε σ'απαρνιέμαι!!!

Μπορεί η εποχή των σταφυλιών να πέρασε...

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί pastel

 οι φράουλες ν'αργούν...

χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol smooth

αλλά τα κρεμμύδια...

χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol plate


...είναι εδώ όλο τον χρόνο... να μας προστατεύουν από τις ιώσεις (Άσχετο...το ξέρετε πως αν βάλετε ένα κομμένο κρεμμύδι στον χώρο, συγκεντρώνει ό,τι ιό κυκλοφορεί;). 
  Τρεις πίνακες botanical, όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται όλα αυτά τα θέματα ''φυσικής ιστορίας'' που λέω εγώ... Άσχετο Νο 2...θυμάστε πιτσιρίκια που μαζεύαμε φύλλα και τα πατικώναμε στο φυτολόγιο; Το κάνουν ακόμη; Δεν έχω ιδέα! 
  Κάθε ένας πίνακας είναι ζωγραφισμένος με διαφορετικά μολύβια και σε διαφορετικά χαρτιά. Οι δυνατότητες των χρωματιστών μολυβιών, σε συνδυασμό με τις επιφάνειες που τα δουλεύουμε, είναι ατελείωτες κι ανεξάντλητες, νομίζω έχετε βαρεθεί να μ'ακούτε να το λέω...



  Θα σας πω κι ένα μυστικό όμως... Έχω βάλει έναν μικρό στόχο... να τα κάνω πιο γνωστά στη χώρα μας και να ''προκαλέσω'' όσους γίνεται περισσότερους να τ' αγαπήσουν. Τι λέτε, έχω ελπίδες; Νομίζω πως ένα μικρό βηματάκι το'χω κάνει από δω μέσα και μέσω των μαθημάτων μου. 
  Κι επειδή Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα (άλλη μνήμη... αχ πόσο μεγάλη είμαι!!!), θα πρέπει να μεταλαμπαδεύσω (καλά την έχω δει λίγο ή μου φαίνεται;), τις λιγοστές μου γνώσεις (το'σωσα;) και στη συμπρωτεύουσα... γι'αρχή και βλέπουμε.
 Ένα ταξιδάκι, λοιπόν, κανονίστηκε, συνδυασμένο μ' ένα ακόμη σεμινάριο στην Θεσσαλονίκη. Αυτή τη φορά γεμάτο χρώμα! Το'χω υποσχεθεί πριν από το καλοκαίρι... αλλά έπρεπε να εκτεθώ και δεν προλάβαινα! 
  Επίσης γνωρίζετε τη μανία μου να βρίσκω τρόπους ώστε να μη χρειάζεται να μπαίνει το έργο πίσω από τζάμι για να προστατευθεί. Μαντέψτε! Αυτό θα κάνουμε και στο σεμινάριο!!! Θα ζωγραφίσουμε σε χαρτί ενσωματωμένο σε ξύλο και θα σας πω πως θα το σταθεροποιήσουμε!!! Έτοιμο για κρέμασμα θα'ναι!!!χαχα... 

Επικοινωνήστε για να σας κρατήσω θέση...


  Περιμένω με πολύ λαχτάρα να σας ξαναδώ (αν και τις μισές θα σας δω στην Αθήνα πρώτα... καλέ πιο πολύ βλέπω εσάς από τις Αθηναίες!!!), όλες τις Βόρειες αδυναμίες μου!!! Εντός κι εκτός σεμιναρίου θέλω με κάποιο τρόπο να σας δω όλες! Γίνεται; Εσείς όλα τα μπορείτε εκεί πάνω! 




Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

''Τα μολύβια που αγαπώ...'', για όσους δεν ήταν εκεί...

  Παίρνω κάτι αποφάσεις μερικές φορές, τόσο ξαφνικά, στο δευτερόλεπτο, που λένε. Εκεί που μια ιδέα, μια σκέψη, γυρίζει χρόνια στο μυαλό μου, χωρίς να ολοκληρώνεται, έρχεται μια στιγμή και το ξεφουρνίζω... και είναι να μη το πω... τέλος... Το 'πα; Πρέπει να γίνει! Έτσι ήταν και τούτη εδώ η έκθεση. Μια απόφαση της στιγμής.



  ''Ξέρεις...'', λέω σε μια ψυχή, ''σκέφτηκα...'', ''ωχ'', η πρώτη αντίδραση του συνομιλητή μου...χαχα..., ''... να κάνω μια ατομική έκθεση''. ''..................'' , ''όχι βρε τώρα, όταν γυρίσουμε από διακοπές, και πολύ μετά... τέλος Οκτώβρη, αρχές Νοέμβρη... κάπου εκεί'', ''οκ'', ''έχω καμιά 25αρια έργα...καλά δεν είναι; Θα κάνω και μερικά ακόμη... '' , ''μια χαρά''... 



  Κάπως έτσι ξεκίνησαν  όλα. Πρώτα απ'όλα όμως έψαξα να βρω το χώρο, πήρα το οκ και ξεκίνησε ο αγώνας. Το αποτέλεσμα ήταν να μαζευτούν 40 έργα, γιατί είχα την τύχη, φίλοι αγαπημένοι, να προσφερθούν να μου φέρουν κι έργα που τους ανήκουν, μόνο και μόνο για την έκθεση. 




  Πέρασαν δυο μήνες σκληρής δουλειάς, ολοκληρώνοντας έργα, φτιάχνοντας πλαίσια και κορνίζες (όσοι ήρθαν είδαν πως οι περισσότερες ήταν χειροποίητες), δουλεύοντας σχεδόν ακατάπαυστα. 


  Μαζεύτηκε ο καιρός και καθώς πλησιάζαμε προς την τελική ευθεία, το άγχος και οι αναποδιές (ε χωρίς αυτές δουλειά δεν γίνεται), χτύπησαν κόκκινο. Μέσα στον πανικό ήρθε και το μεγάλο ερώτημα... ΄΄λόγο δεν θα βγάλεις;''... αχαχαχα... τι λέτε ρε παιδιά... σιγά μη δώσω και συνέντευξη τύπου... ''μα πως... έτσι στα μουγκά;''... μα είναι δυνατόν να μιλήσω εγώ για μένα; Τ'άφηνα κι αυτό μέχρι το παρά πέντε (ίσως και παρά έξι... ). 




   Ξυπνάω ένα πρωί, λέω... μμμ... θα βάλω άλλον να μιλήσει για μένα... χαχα... ευφυία σας λέω... φτου μου τέτοια ιδέα!!! Το ανακοινώνω στην υποψήφια (το τι με οδήγησε στο συγκεκριμένο άτομο δεν θα σας το πω, αφήστε να 'χω και κανένα μυστικό). δέχεται στα πρώτα 5 δευτερόλεπτα (άρα επέλεξα σωστά...χαχα), με τον όρο πως δεν θα ξέρω το περιεχόμενο... εννοείται δεν θα το ξέρω,ούτε που με νοιάζει, πες ό,τι θες (της λέω).. μόνο μη ξεχαστείς και φύγει ο κόσμος... Απόλυτη εμπιστοσύνη!
  



 Έρχεται η Πέμπτη, η ημέρα που θα στήναμε. Κατσαβίδια, βίδες, σφυριά κι άπειρα άλλα εργαλεία στην τσάντα, φόρμες κι αθλητικά το επίσημο ένδυμα.... και φύγαμε. Εδώ να πω πως χωρίς την βοήθεια των αγαπημένων μου φιλενάδων ακόμη θα 'στηνα... Η ομάδα όμως λειτούργησε άψογα, ευέλικτα και με περίσσια τόλμη και γοητεία, ώστε όλα να γίνουν τέλεια, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας πάντα. 


  Και ήρθε η πολυπόθητη ημέρα των εγκαινίων!!! Εδώ σταματά η σκέψη και μένει μόνο η καρδιά, να νιώσει... να αισθανθεί. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πως είναι να γεμίζουν έναν χώρο άνθρωποι δικοί σου, φίλοι αγαπημένοι, άνθρωποι που ξέρεις μόνο από το διαδίκτυο, εντελώς άγνωστοι που ήρθαν από μόνοι τους... ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμά σου.





  Άνθρωποι που κάλεσα για να μοιραστώ ένα κομμάτι μου, τόσο δικό μου, τόσο αγαπημένο. Δεν θα ξεκινήσω να πω ποιοι... κι αν δεν ήταν όλοι όσοι ήθελα, ήθελα όλους όσους ήταν εκεί! Και βλέπεις τους αγαπημένους σου να χαίρονται με την χαρά σου κι εκεί επιβεβαιώνεις πόσο σ'αγαπούν... και ήταν πολλοί αυτοί... Νιώθω τόσο τυχερή που τους έχω! 



  Ούτε μπορώ να σας πω πως είναι να ακούς να μιλάει για σένα ένας άνθρωπος που αγαπάς πολύ... και να ξετυλίγει την πορεία σου μαζί με την προσωπική σας γνωριμία τόσο αληθινά, τόσο όμορφα...  

Ευχαριστώ!!!
  
  Και φυσικά δεν ήταν η μέρα των εγκαινίων μόνο... Και τις άλλες ημέρες ήρθαν άνθρωποι που δεν περίμενα, που δεν τους γνώριζα πριν... κι ένιωσα σαν να τους ήξερα από πάντα. Ξεχνιόμασταν σε κουβέντες και οι ώρες περνούσαν χωρίς να το καταλάβω. 
  Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω για όλο αυτό που έλαβα, που έζησα, για τα τόσα φωτεινά χαμόγελα που εισέπραξα. Ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά γιατί ο καθένας που βρέθηκε εκεί ήταν για μένα μοναδικός. 
  Να ευχαριστήσω κι όλους όσους αναφέρθηκαν στην έκθεσή μου, είτε με αναρτήσεις είτε με σχόλια... ομολογώ με συγκινήσατε... Τα περισσότερα από τα έργα της έκθεσης τα γνωρίζετε, όμως υπήρχαν και αρκετά νέα... αυτά θα μου επιτρέψετε να σας τα παρουσιάσω σιγά σιγά στο μέλλον... αν και κάτι θα δείτε κι από τις φωτό εδώ σήμερα. 
  Δηλώνω γεμάτη, τόσο γεμάτη,  απ'όλο αυτό που ζω, που μερικές φορές νομίζω πως θα σκάσω...χαχα... 




Σας ευχαριστώ τόσοοοοοοοοο πολύ όλους!!!