Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Θέλει μαγκιά...

  Η πρόκληση για έναν πορτρετίστα, είναι να μπορέσει να αποδώσει εκτός από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός προσώπου, την έκφραση. Συνήθως, όταν σου ζητούν ένα πορτρέτο, επιλέγουν την πιο κλασσική ''πόζα''. Ξέρετε... αυτή του φωτογράφου (δεν εννοώ του καλλιτέχνη, του άλλου του ''κουρέα'' όπως λέει μια φίλη μου... χαχα). Τριών τετάρτων στάση, ελαφρύ μειδίαμα, χτένισμα, βάψιμο... κλπ. Θέλει ''μαγκιά'' για να ξεφύγεις απ΄αυτό το πρότυπο.
  Φυσικό είναι ο καθένας να θέλει στο πορτρέτο του να φαίνεται όσο γίνεται πιο όμορφος, όμως οι πιο πετυχημένες προσωπογραφίες, είναι αυτές που δεν στήθηκαν, που η έκφραση είναι αυθόρμητη και η στάση τυχαία.
 Σπάνια, λοιπόν, μου δίνεται η ευκαιρία να ζωγραφίσω ένα πρόσωπο με  τα χαρακτηριστικά που θα ήθελα. Εδώ η επιλογή ήταν δική μου... και ο ενθουσιασμός μου μεγάλος. 



  Περίεργη έκφραση (αλήθεια εσείς τι βλέπετε σ'αυτό το πρόσωπο;), ιδιαίτερος φωτισμός... αφαιρετικό ως ένα σημείο... η χαρά του ζωγράφου!
  Τα μολύβια κι εδώ είχαν την τιμητική τους. Αυτή τη φορά όχι τα κλασσικά αγαπημένα μου χρωματιστά, αλλά μολύβια παστέλ. Η σειρά Gioconda της Κoh-i-noor, αποτελεί μια πολύ καλή επιλογή τέτοιων μολυβιών. Είναι ίσως από τα πιο φωτεινά μολύβια παστέλ και η τιμή τους είναι εξαιρετική.
  
Pastel pencil on Ampersand pastelbord

  Όσο για το μοντέλο μου, εκτός των όποιων άλλων χαρακτηριστικών αλλά και  ταλέντων που έχει (και είναι πολλά και ποικίλα), είναι επίσης κι ένα από τα πιο εκφραστικά πρόσωπα που έχω συναντήσει. Τι θέλω να πω; Εγώ για παράδειγμα  ό,τι και να συμβεί γύρω μου μένω το ίδιο... χαχα... σαν να μ'έχουν τσιμεντώσει... θα εξαιρέσω μόνο μια ξινίλα που βγάζω όταν δεν συμπαθώ κάποιον άνθρωπο ή μία κατάσταση (μόνο όμως όσοι με ξέρουν καλά τη διακρίνουν)... Εκείνη μπορεί να επικοινωνεί μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου της. Άπειρες εναλλαγές και διαφορετικά διαβάσματα συναισθημάτων, που εγώ για να τα εξηγήσω θα έπρεπε να μιλάω ώρες. Θα μπορούσε εύκολα να γίνει ηθοποιός (μμμ... νομίζω πως το'χει κάνει κι αυτό... ), αλλά την κέρδισαν άλλες τέχνες.
  Πολλά έχω να πω για κείνη αλλά θα με κυνηγήσει... οπότε θα περιοριστώ και θα δηλώσω απλά την αγάπη μου και τον θαυμασμό μου στο πρόσωπό της... κι επειδή είναι το αγαπημένο της θα της αφιερώσω κι αυτό το τραγουδάκι: 



Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Μικρά, αλλά αγαπημένα...

  Πολλές φορές οι καλλιτέχνες ψάχνουν το ξεχωριστό, το διαφορετικό, σ'ένα έργο τους. Αναζητούν τεχνικές, φόρμες, ιδέες, εμπνεύσεις... που θα κάνουν το έργο τους ιδιαίτερο. Να μη μοιάζει με τίποτα, να υπονοεί... όχι να δείχνει αυτό που θέλει, να περιέχει μυστήριο...αναζήτηση. Αυτή είναι η τάση των τελευταίων χρόνων στη ζωγραφική. 
  Η κλασσική ζωγραφική έφτασε ν'απαξιωθεί και οι δημιουργοί οδηγήθηκαν αλλού, καμιά φορά όχι με μεγάλη επιτυχία. Θαυμάζω πολλά έργα και πολλούς καλλιτέχνες μοντέρνους. Πολλά αριστουργήματα είδαμε και θα δούμε στην κατηγορία που απλά λέμε ''αφηρημένη ζωγραφική''. 
 Όμως στ' όνομα του μοντέρνου, πολύ συχνά, συναντούμε έργα που μόνο να χαμογελάσουμε μπορούμε μπροστά τους. Αρκεί μια καλή κριτική (απ'αυτές που γράφονται κατά παραγγελία) και ξαφνικά το ''τίποτα'' γίνεται σπουδαίο!!!  Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τις τέχνες, ξέρουμε πως αυτό γίνεται πολύ συχνά. 
  Πολλά μπορούμε να πούμε πάνω σ'αυτό το θέμα. Όμως δεν είναι αυτό που ήθελα να σας πω... Ήθελα να σας πω πόσο αγαπώ την κλασσική, τη ρεαλιστική  ζωγραφική (όχι την καθ'υπερβολή). Πόσο αγαπώ να ζωγραφίζω αυτό που βλέπω και να δίνω στο χαρτί μου ζωντάνια... να βλέπω το λευκό να παίρνει ζωή, ν'αρχίζει σιγά σιγά να αναπνέει, να  κινείται... Απλά θέματα, όπως αυτά τα μικρά μανταρινάκια, που όταν τα κοιτάζεις είναι αδιάφορα, όταν όμως τα ζωγραφίζεις γίνονται ''σπουδαία''!

colored pencils on strathmore 500 bristol plate paper


  Ανακαλύπτεις τόσα πράγματα που πριν ούτε που τα πρόσεχες... κι αρχίζεις να τα σέβεσαι... να τ'αγαπάς... Όσο κι αν μια ζωγραφιά μοιάζει με την πραγματική εικόνα, παραμένει ζωγραφιά κι έχει αυτή τη ζωντάνια και τη ζεστασιά που μόνο η ζωγραφική μπορεί να μεταδώσει. Αυτός είναι ο δικός μου τρόπος, αυτή είναι η ζωγραφική μου. 
  Τούτος ο μικρός πίνακας, μ'αυτό το απλό ''μοντέλο'', μου 'δωσε τόση χαρά κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του, θαρρείς κι έφτιαξα το έργο της ζωής μου. Και δεν μιλώ μόνο για τον συγκεκριμένο. Κάθε τι που ζωγραφίζω, μικρό ή μεγάλο, απλό ή πολύπλοκο, έχει την αξία και την ξεχωριστή του θέση  στην καρδιά μου. 
  Η ζωγραφική για μένα είναι η ''ανάσα'' μου. Δεν ξέρω τι θα 'κανα χωρίς αυτή. Έτσι πιστεύω νιώθουν όλοι όσοι την αγαπούν. Δεν χρειάζεται να έχω όρεξη, καλή διάθεση, κέφι... αρκεί να καθίσω και να πάρω στα χέρια μου ένα μολυβάκι (ε, εκεί έχω αδυναμία, το ξέρετε...) κι όλα γύρω αλλάζουν. Δεν χάνονται οι σκέψεις... απλά μαλακώνουν... τα δύσκολα μοιάζουν λιγότερο ανυπέρβλητα, τα όμορφα γίνονται υπέροχα... και το μυαλό συνεργάζεται με το χέρι τόσο αρμονικά... μμμ... καμιά φορά το χέρι δεν υπακούει...χαχα... αλλά οκ και πάλι αυτή η μάχη, όποιον κι αν δώσει νικητή,  είναι απόλαυση!!! 

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Τα εγκαίνια... ''στη χώρα του Νείλου''

  Υποσχέθηκα φωτογραφικό ρεπορτάζ από τα εγκαίνια και δεν μπορούσα παρά να είμαι συνεπής. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν είναι όλα σχεδόν τα έργα. Σίγουρα  κάτι θα μου ξέφυγε, γιατί ο κόσμος ήταν πολύς και από νωρίς συγκεντρωμένος και με δυσκολία μπόρεσα να φωτογραφίσω τους πίνακες σωστά. Είναι μεγάλη χαρά να βλέπεις ανθρώπους να έρχονται σε τέτοιες εκδηλώσεις!






  Η αίθουσα ''μύριζε'' Αίγυπτο. Τα χρώματα, οι εικόνες, όλο το κλίμα πραγματικά σε ταξίδευε. Οι άνθρωποι της πρεσβείας τόσο ζεστοί και φιλόξενοι... εξάλλου είναι γνωστό πως Έλληνες και Αιγύπτιοι είμαστε πολύ κοντά ως λαοί κι έχουμε εξαιρετικές σχέσεις. 












  Το Ελληνικό στοιχείο στο παρελθόν ήταν πολύ έντονο στην γείτονα χώρα. Πολλοί οι Έλληνες εξ Αιγύπτου, οι οποίοι όπως κι αν έφυγαν από  εκεί, ό,τι κι αν άφησαν πίσω, εξακολουθούν να την αγαπούν και να νοσταλγούν τη ζωή τους εκεί. 












  Ο κάθε καλλιτέχνης εμπνεύστηκε από κάτι διαφορετικό. Κανείς πίνακας δεν έμοιαζε με τον άλλον κι ας ήταν το θέμα κοινό. Ο καθένας με την τεχνική του, με την φαντασία του, με το δικό του ''μάτι''.













  Μια πολύ όμορφη βραδιά, όπου σμίξαμε γι'άλλη μια φορά, άνθρωποι διαφορετικοί που τους ενώνει όμως μια κοινή αγάπη... η ζωγραφική. 
  Η έκθεση θα συνεχιστεί έως τις 20/2. Αξίζει να την δείτε από κοντά. Στην προηγούμενη ανάρτηση δίνω πληροφορίες για τις ώρες που είναι ανοιχτή.
  Να κλείσω ευχαριστώντας τους ανθρώπους της Πρεσβείας της Αιγύπτου για την άψογη φιλοξενίας τους, τους διοργανωτές της έκθεσης, τους φίλους συναδέλφους και όσους φίλους παραβρέθηκαν ή θα έρθουν τις επόμενες ημέρες... και φυσικά όλους εσάς που με στηρίζετε πάντα σ'όποια προσπάθειά μου... Λίγο οσκαρικό το φινάλε... αλλά απαραίτητο!!! 
 Πολλά πράγματα ετοιμάζω αυτόν τον καιρό και πολλά έχω να σας δείξω... σύντομα θα τα ξαναπούμε... 
  Δημιουργήστε όσα φαντάζεστε... κι αγαπήστε όσους  σας κάνουν καλύτερους!

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

''Στη χώρα του Νείλου''

  Μια χώρα με μεγάλη ιστορία, με σπουδαίο πολιτισμό, αλλά και ατελείωτες ομορφιές, ένας τόπος που έχει χρώμα, άρωμα, μαγεία... Παράλληλα ένας λαός που πέρασε και περνά πολλά δεινά, αναταραχές, συγκρούσεις, επαναστάσεις... Αίγυπτος.




   Και να μην έχεις ταξιδέψει ποτέ σ'αυτήν την χώρα, όλες οι αισθήσεις σου ζωγραφίζουν την εικόνα της στ'άκουσμά της. 
  Αφορμή για τούτον τον πίνακα, η έκθεση που διοργανώνει η ΠΕΛΤ σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Αιγύπτου. 
  Θα μου πείτε, που είναι οι πυραμίδες, οι καμήλες, ο Νείλος, το παζάρι... που είναι όλ' αυτά που με το που τα κοιτάζεις καταλαβαίνεις σε ποιον τόπο βρίσκεσαι; 
  Διάλεξα να ζωγραφίσω κάτι απλό... έναν τοίχο με δυο παράθυρα, γιατί η Αίγυπτος είναι τόσο ξεχωριστή, που κι ένα κομμάτι τόσο δα από το παζλ που συνθέτει την εικόνα της  να κοιτάξεις, θα την αναγνωρίσεις. Τόσο δυνατή, τόσο μοναδική είναι η παρουσία της.


The silence of colors
Λάδι σε καμβά
70 x 100

   ''Στη χώρα του Νείλου'', λοιπόν, με ημέρα εγκαινίων την ερχόμενη Δευτέρα 11/2 στις 6μμ στο Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, Πανεπιστημίου 6 Αθήνα. 
  Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να δείτε αυτή την έκθεση και να ταξιδέψετε με ξεναγό την τέχνη. Θα χαρώ να σας δω στα εγκαίνια, αλλά αν δεν τα καταφέρετε να ξέρετε πως η έκθεση θα συνεχιστεί έως τις 20/2. 
  Οι ώρες λειτουργίας είναι:  Δ-ΤΕΤ-ΠΑΡ.: 10:00 - 19:00   ΤΡ.-ΠΕΜΠ.:10:00 - 16:00