Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές πολλές και... λίγο διαφορετικές.

  Με την ακουαρέλα δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απλά δεν έτυχε. Για να πω την αλήθεια δεν είχα καν τα απαραίτητα υλικά. Πριν λίγες ημέρες, ως παιδάκι κι εγώ, πήρα τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μου. Ένα από χέρι αγαπημένο κι ένα από το δικό μου... χαχα.
   Έτσι με μια κασετίνα μολύβια ακουαρέλες της Conte κι ένα σετ Sennelier ( αγαπημένη, αξίζει να δείτε την ιστορία της εταιρείας και να παρακολουθήσετε και τα βίντεο  στη σελίδα της), εξοπλίστηκα για να μπορέσω να κάνω τις δοκιμές μου. 



  Τις εγκαινίασα  φτιάχνοντας μια ζωγραφιά-κάρτα κι έτσι να σας ευχηθώ για τις ημέρες που έρχονται:

Ακουαρέλα σε χαρτί

  Εφέτος η αλλαγή της χρονιάς δεν είναι ένα απλό πέρασμα από τον έναν χρόνο στον άλλον. Εδώ και καιρό δοκιμαζόμαστε όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Δοκιμαζόμαστε σε αντοχές, σε υπομονή, σε ανθρωπιά αλλά περισσότερο δοκιμάζεται η προσαρμοστικότητά μας. 
  Αναλογιστείτε πως ο άνθρωπος προσαρμόστηκε σε αλλαγές απίστευτες ανά τους αιώνες κι όχι μόνο άντεξε αλλά εξελίχθηκε μέσα απ'αυτό. 
   Τι δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε; Δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε σε 40τμ μικρότερο σπίτι; Χωρίς δύο αυτοκίνητα; Σε σκηνή αντί σε ξενοδοχείο; Θα μου πείτε ποιος μιλάει γι'αυτά... εδώ πεινάμε. Πολλοί μιλούν γι'αυτά και πολλούς ακούω να λένε πως πεινάμε και άλλα παρόμοια. Ναι υπάρχει κι αυτό. Αλλά αυτό δικαιούνται να το πουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στο δρόμο, όσοι έχουν να φάνε πραγματικά μέρες ολόκληρες, όσοι δεν έχουν ρούχα, παπούτσια... και ναι υπάρχουν και είναι πολλοί, όμως δεν θέλω να το ακούω από όλους τους άλλους. 


  Φτωχοί, πολύ φτωχοί, υπήρχαν πάντα, λιγότεροι... οκ...αλλά ποιος ενδιαφερόταν;  Όχι δεν λέω να προσαρμοστούμε και να δεχτούμε όσα γίνονται. Κάθε μέρα χάνουμε όσα αποκτήσαμε με αγώνες εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ τα σπίτια και τις πολυτέλειες. Αυτά που πραγματικά χάνονται κι έχουν αξία είναι η παιδεία μας, το σύστημα υγείας, το δικαίωμα στην εργασία, η εθνική μας ακεραιότητα. Αυτά είναι τα σημαντικά, τα σπουδαία. Αρκετά από τα υπόλοιπα καλώς τα χάνουμε. Δεν μας άξιζαν, δεν ήταν καν δικά μας. Γι'αυτά πρέπει να παλέψουμε. Αυτά οδηγούν σε μια ''αξιοπρεπή ζωή'' που θέλουμε και αναζητούμε. Όχι τα Cayenne!!! (δεν μπορώ να το ξεπεράσω πως η Λάρισα ήταν η πρώτη πόλη παγκοσμίως σε πωλήσεις!!!). 
  Έχουμε πολλά να ευχηθούμε αυτές τις γιορτές. Εγώ θα πω πρώτα ας αναθεωρήσουμε... ας βάλουμε νέες βάσεις, ας αλλάξουμε όλα αυτά που με μαθηματική ακρίβεια μας οδήγησαν εδώ. Και πρώτα να απαλλαχτούμε από τον χειρότερο εχθρό μας τον εγωκεντρισμό...
  Σας στέλνω λοιπόν τις ευχές μου για καλές, χαρούμενες γιορτές. Να χαλαρώσετε, να διασκεδάσετε, να δημιουργήσετε, να απολαύσετε τους αγαπημένους σας... να κάνετε με λίγα λόγια ό,τι σας ευχαριστεί περισσότερο αυτές τις ημέρες, μα περισσότερο να σκεφθείτε, να σκεφθούμε όλοι μας, ποιες είναι οι πραγματικές αξίες της ζωής. 
  


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Δύσκολοι καιροί για καλλιτέχνες...κι ένα πορτρέτο.

  Θέλω να σας εξομολογηθώ έναν εθισμό μου... Έχω καταφέρει να απαλλαχθώ από κάποιους  βλαβερούς του παρελθόντος κι έχω κρατήσει έναν που προς το παρόν δεν με βλάπτει (ως προς την υγεία μου τουλάχιστον). Έχει να κάνει με τα υλικά ζωγραφικής. Μου αρέσει να δοκιμάζω και να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά κι έχω πεισθεί πως, όπως σ'όλα τα πράγματα, η καλή ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ενός καλού αποτελέσματος. 
  Καταστήματα ειδών ζωγραφικής στην Ελλάδα δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν πολλά. Το χειρότερο δε είναι, πως κι αυτά είναι υποτυπωδώς ενημερωμένα και τον τελευταίο καιρό ''άδεια''. Μπαίνοντας σ'αυτά τα καταστήματα τους τελευταίους μήνες, αντικρίζεις κενά ράφια. Ένας συνηθισμένος διάλογος πωλητή - πελάτη:
-Τι θα θέλατε;
-Τι έχετε;
-Δεν σας καταλαβαίνω...
-Βλέπω υπάρχουν ελλείψεις...θα ήθελα μερικά ακρυλικά αλλά δεν βρίσκω τα χρώματα  που θέλω.
-Α γιατί το λέτε αυτό. Ο καλός ζωγράφος μπορεί να δημιουργήσει οποιοδήποτε χρώμα     θέλει με τα βασικά και μόνο...
-Ναι μα δεν έχετε ούτε τα βασικά...
- Έχουμε όμως ορισμένα ''σπάνια''...κοιτάξτε αυτό το υπέροχο καφέ-εμετί...μπορείτε να φτιάξετε υπέροχα βουνά λάσπης!!!
-Σας παρακαλώ μπορείτε να μου βρείτε ένα μπλε κοβαλτίου, δεν ζητάω κάτι σπάνιο...ένα κλασσικό μπλε...
-Μμμ...δυστυχώς το τελευταίο το πήρε η κυρία στο ταμείο, κρίμα...δυο λεπτά να είχατε έρθει νωρίτερα...
-Πότε θα έχετε νέες παραλαβές;
-Την Παρασκευή...αλλά μην αργήσετε, να έρθετε την ίδια μέρα, μη σας πω να μου δώσετε το τηλέφωνό σας να σας ενημερώσω μόλις έρθουν οι κούτες, γιατί αν αργήσετε...δεν ξέρω τι θα βρείτε.
-Μα τόσος κόσμος περιμένει;
-Όχι, απλά θα φέρουμε ένα μόνο σωληνάριο από το κάθε χρώμα...
-???????????



 Όπως διαπίστωσα στις τελευταίες μου επισκέψεις στα καταστήματα, οι εταιρείες δεν στέλνουν με ευκολία τις παραγγελίες στην Ελλάδα...ούτε κι όταν προπληρώνονται!!! Οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, μας αγαπούν τόσο πολύ, που ούτε τα λεφτά μας δεν θέλουν! Θα μου πείτε τώρα, εδώ δεν έχουμε βασικά πράγματα, άνθρωποι αναζητούν ακόμη και το φαγητό τους κι εσύ μας λες για πινέλα και χρώματα; 
  Φυσικά και δεν είναι το σπουδαιότερο ''των κακών'' που μας συμβαίνουν, αλλά είναι μια  ένδειξη της πορείας των πραγμάτων. Φαντάζομαι πως αυτό θα συμβαίνει σε όλα τα προϊόντα  απαραίτητα ή όχι, αν και το τι είναι απαραίτητο για τον καθένα είναι σχετικό. Για μένα που είναι η δουλειά μου, τα είδη αυτά είναι τα ''εργαλεία'' μου. 
  Πάντα υπάρχει η λύση του διαδικτύου φυσικά και των παραγγελιών από το εξωτερικό. Εξάλλου οι τιμές δεν έχουν καμία σχέση. Όμως σκεφτείτε λίγο τι γίνεται. Οι ξένες εταιρείες δεν στέλνουν πράγματα στη χώρα μας... εμείς αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε από το διαδίκτυο, τα χρήματα τα εισπράττουν εκείνες έτσι κι αλλιώς και τα Ελληνικά καταστήματα ή κλείνουν ή φυτοζωούν. 


  Σε αντίθεση των όσων σας είπα, θα σας παρουσιάσω ένα πορτρέτο που δεν χρειάστηκε παρά μόνο λίγα απλά μολυβάκια γραφίτη. Και σ'αυτά φυσικά υπάρχουν ποιότητες κι αν δεν έχουμε στο χέρι μας το σωστό, θα ταλαιπωρηθούμε και δεν θα λάβουμε το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα. Η Faber Castell (εταιρεία που χρονολογείται από το 1761), διαθέτει μια εξαιρετική ποιότητα μολυβιών γραφίτη. 

Μολύβι σε ξύλινη επιφάνεια επενδεδυμένη με χαρτί.
  Όταν ζωγραφίζουμε ένα πορτρέτο, συνήθως χρησιμοποιούμε μια ή και περισσότερες φωτογραφίες. Σίγουρα όταν το μοντέλο ποζάρει ζωντανά, έχουμε άλλες δυνατότητες και μπορούμε να δούμε πολύ καλύτερα τα χαρακτηριστικά του. Όμως αυτό  ίσως ανήκει σ'άλλη εποχή , όπου οι άνθρωποι δεν βιάζονταν. Έτσι μια προσωπογραφία στο παρελθόν έπαιρνε πολλές μέρες ή μήνες για να ολοκληρωθεί. Σήμερα, στην εποχή των υψηλών ταχυτήτων, αυτό δεν είναι εύκολο. Η φωτογραφία έρχεται να μας δώσει τη λύση. Σκοπός του πορτρετίστα δεν είναι η απόλυτα πιστή απεικόνιση μίας εικόνας. Εξάλλου η φωτογραφία δεν είναι απλά παρά ένα ''στιγμιότυπο'' του προσώπου που μας ενδιαφέρει. Το πιο σημαντικό στην δημιουργία ενός πορτρέτου, είναι να δοθεί το βλέμμα...όχι τα μάτια αυτά καθ'αυτά, αλλά ο τρόπος που κοιτάζουν. Γι'αυτό κι εγώ ξεκινάω πάντα απ'αυτά. Εάν αυτό πετύχει, με τα δικά μου πάντα κριτήρια, προχωράω. Χωρίς το σωστό ''κοίταγμα'', δεν μπορεί να εξελιχθεί το έργο.  




  Το κορίτσι αυτό είναι ένα κορίτσι ''δικό μας''... Δεν χρειάζεται να σας αποκαλύψω κάτι άλλο... το 'χει κάνει ήδη η μαμά του... Εγώ να πω μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που μου έκαναν και με εμπιστεύθηκαν... οικογενειακώς!