Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Derwent Inktense Pencils... μολύβια μελάνης!

  Θα σας πω για ακόμη μια φορά πόσο αγαπώ τα μολύβια! Αυτά τα μικρά ξύλινα ραβδάκια με τις χρωματιστές  μυτούλες, που ''λιώνουν'' πάνω στα χαρτιά (και όχι μόνο σ'αυτά) και δημιουργούν εικόνες και κόσμους μαγικούς. 
  Πολλοί δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι τα ''χρωματιστά μολύβια'' και με ρωτούν. Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα η μόνη εικόνα που έχουμε γι'αυτά είναι από την παιδική μας ηλικία και τα γνωρίζουμε ως ''ξυλομπογιές''. Πρόκειται για το ίδιο ακριβώς υλικό με τη διαφορά πως υπάρχουν πολλές ποιότητες. Από τις παιδικές ξυλομπογιές, έως τις επαγγελματικές αλλά και από εταιρεία σε εταιρεία, οι διαφορές είναι σημαντικές.
  Σε άλλες χώρες, όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Δανία, ο Καναδάς κ.α., υπάρχουν σύνδεσμοι ζωγράφων με χρωματιστά μολύβια. Εγώ ανήκω σ'αυτό της Μ. Βρετανίας (UKCPS). Σε παλαιότερες αναρτήσεις σας έχω δώσει διάφορες πληροφορίες σχετικές.
  Σήμερα θέλω να σας πω για μια άλλη κατηγορία μολυβιών, άγνωστη κι αυτή στους περισσότερους. Τις ακουαρέλες! Είναι μολύβια κι αυτά όπως και τα κανονικά, με τη διαφορά πως, αφού χρωματίσουμε, μπορούμε να περάσουμε με ένα πινελάκι νερό από πάνω και να δημιουργήσουμε υπέροχες υδατογραφίες! Όσοι ασχολούνται με τις ακουαρέλες τα γνωρίζουν. 
  Η Derwent είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες μολυβιών στον κόσμο. Είναι Αγγλική και έχει μια εξαιρετικά μεγάλη γκάμα μολυβιών. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια καινούρια σειρά στην κατηγορία ακουαρέλες, τα Inktense Pencils.



  Πρόκειται για μολύβια ακουαρέλας που όμως όταν περνάμε το νερό από πάνω τους, δίνουν ένα αποτέλεσμα ζωγραφικής με μελάνη. Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακά και τα χρώματά τους είναι έντονα και φωτεινά. Ολόκληρη η γκάμα περιλαμβάνει 72 αποχρώσεις.
  Μια τέτοια ξύλινη κασετίνα με 18 μολύβια παρέλαβα το καλοκαίρι από την εταιρεία Derwent, (μαζί με μερικά ακόμη υλικά) , ως δώρο για τη τρίτη θέση που είχε κερδίσει η βροχή μας στο διαγωνισμό τους. Η κασετίνα αυτή μπήκε στις αποσκευές των διακοπών μου μαζί με  ένα μπλοκ ακουαρέλας (της ίδιας εταιρείας, μέρος του βραβείου κι αυτό) και ένα μαγικό πινελάκι (δωράκι απ'αλλού... γενικώς τίποτε δεν ήταν πληρωμένο χαχαχα...) το οποίο έχει μια αμπούλα νερό στο στέλεχος του και τροφοδοτείται αυτόματα χωρίς να χρειάζεται να το βουτάμε στο νερό. Είναι πολύ πρακτικό, ιδανικό για δουλειά εκτός εργαστηρίου αλλά και εντός! 
  Δείτε δυο μικρές ακουαρέλες που έκανα για να τα δοκιμάσω... δεν είναι αριστουργήματα, μην αρχίσετε τα επιφωνήματα... δεν είναι καν η κατηγορία μου η ακουαρέλα... αλλά το διασκέδασα και μου άρεσε αρκετά:








  Διαβάζοντας για τα συγκεκριμένα μολύβια στο διαδίκτυο έμαθα πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν και πάνω σε πέτρα! Διακοπές, θάλασσα, βότσαλα... τέλεια!!! Το τι πέτρα πέρασε από το αυτοσχέδιο τραπεζάκι-ατελιέ μου δεν λέγεται...χαχα. 
  Πραγματικά δουλεύονται τέλεια επάνω στις πέτρες... αλλά και στο χαρτί δημιουργούν πολύ όμορφους χρωματισμούς. Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες από τις πετρούλες γιατί μου τις άρπαζαν οι ανιψιές και οι φίλες τους...άλλες τις δώρισα εγώ... έφυγαν πολύ γρήγορα. Όμως επειδή το άθλημα το συνέχισα και επιστρέφοντας, κάτι έχω να σας δείξω: 




  Στη χώρα μας τα μολύβια αυτά μπορείτε να τα βρείτε στο Art & Hobby που είναι και ο επίσημος αντιπρόσωπος της Derwent. Πολύ μεγαλύτερη όμως ποικιλία και καλύτερες τιμές θα βρείτε ψάχνοντας στο διαδίκτυο εκτός Ελλάδας. 
  Ας συνεχίσουμε να χαμογελάμε και να δημιουργούμε. Αυτή είναι η δική μου αντίσταση. Σας στέλνω την αγάπη μου και μια μεγάλη αγκαλιά... Μη ξεχνάτε:
La Vita e Bella!!!




Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Making a money box... ή αλλιώς, κουμπαροποιείν...

   Πολλά τα bazaar αυτές τις μέρες και πολλή δουλειά στα εργαστήρια! Πήραν φωτιά τα εργαλεία, τα υλικά και τα χέρια μαζί! Ένα απέραντο εργοστάσιο έγινε η γειτονιά μας! Σκεφτόμουν πολύ καιρό (ατελείωτα πολύ μάλλον, γιατί παραλίγο να μη προλάβω...), τι θα μπορούσα να κάνω. Κάτι με ζωγραφική σίγουρα... αλλά τι; Ένα κάδρο κουμπαρά μήπως; Ναι...αυτό...ένα κάδρο που στο πίσω μέρος του θα μπορούσαν να μπαίνουν τα χρήματα. Κάτι σαν κρυφό χρηματοκιβώτιο (η σπαζοκεφαλιά του κλέφτη...χαχα)!!! 
  Το κάδρο βρέθηκε (αρκετά φαρδύ στο πλάι ώστε να λειτουργεί ως κουμπαράς) και μια τρυπούλα στο πίσω μέρος ήταν αρκετή. Ωραία και τώρα πρέπει να ζωγραφίσουμε... μμμ...τι να ζωγραφίσουμε; Άλλη σκέψη τώρα αυτή...Ξέρετε εμείς οι ζωγράφοι περισσότερο σκεφτόμαστε παρά ζωγραφίζουμε... χαχα. Και αφού το μυαλό στύφτηκε έως αποξήρανσης, η ιδέα έλαμψε και φώτισε τα βαθιά σκοτάδια του στοχασμού... Η καρδιά!




  Τι πιο συμβολικό γι'αυτό το σκοπό που προορίζεται! Και βέβαια είναι η πρωτότυπη ζωγραφιά η οποία ταίριαξε γάντι με τις διαστάσεις της κορνίζας. 
  Εύχομαι ο κουμπαράς μου να  βρει τον ιδιοκτήτη του κι έτσι να ολοκληρώσει τον σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την ενίσχυση του παιδικού χωριού SOS  του Πλαγιαρίου Θεσσαλονίκης.  




  Ο εθελοντισμός και η προσφορά δημιουργούν πολύ όμορφα συναισθήματα. Νιώθεις απίστευτη πληρότητα μέσα απ'αυτά, χωρίς άγχος, χωρίς ζητούμενα εγωιστικά...χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Είναι, ή τουλάχιστον έτσι πρέπει, ένα από τα ελάχιστα πράγματα που γίνεται χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, που ομαδοποιεί κι ενώνει χωρίς να έχει ιεραρχίες, αφεντάδες ή υφιστάμενους, παρά μόνο ανθρώπους που μπορούν να οργανώσουν, άλλους που μπορούν να προσφέρουν λίγο, άλλους περισσότερο, άλλους πάρα πολύ. Κι όλα αυτά μετριούνται ίσα, γιατί στον εθελοντισμό ο καθένας δίνει αυτό που μπορεί, όταν μπορεί και για όσο μπορεί. Δεν βαθμολογείται η ευαισθησία και η φιλανθρωπία κανενός από την ποσότητα ή τη συχνότητα που ''φαίνεται'' ότι προσφέρει. 
  Κι αυτό το λέω γιατί κάποιοι, ίσως κι εγώ καμιά φορά, αγχώνονται να φτιάξουν πολλά πράγματα και για όλες τις δράσεις, αλλά δεν το μπορούν πάντα. Και το τι προσφέρει ο καθένας και που, δεν είναι πάντα ορατό, ούτε αφορά μόνο το χώρο των blogs. Ούτε οι προσωπικές υποχρεώσεις είναι ίδιες όλων και όλες τις περιόδους της ζωής του. Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές έχω νιώσει πως ανέλαβα πολλά περισσότερα απ'όσα άντεχα κι αυτό είναι λάθος, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος ξαφνικά να μη μπορέσω να συνεχίσω. Αυτό πιστεύω ισχύει για όλους μας. Άρα κι εδώ επιβεβαιώνεται η σοφή ρήση ''παν μέτρον άριστον''. 
  Τώρα θα μου πείτε, όλα αυτά τα λες για να δικαιολογηθείς που έφτιαξες έναν μόνο κουμπαρά! Οκ...το βρήκατε...χαχα. Όμως να ξέρετε πως ίσως ο δικός μου να είναι ο 1000στος και να μπούμε στο Γκίνες  με τη μία!!! 



  Άλλος ένα κουμπαράς, λοιπόν, ανάμεσα σε .... δεν ξέρω έχω χάσει τον λογαριασμό... πάρα πολλούς άλλους, που θα μπορεί κάποιος να δει από κοντά σε λίγες ημέρες στην Θεσσαλονίκη:


Καλή επιτυχία!!!

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Παράθυρο με θέα!

  Τον Πειραιά τον αγαπάω για πολλούς λόγους. Συνδεδεμένος από τα παιδικά μου χρόνια, με τις πρώτες εξορμήσεις εκτός νησιού, με τις πρώτες βόλτες (κοπάνες κυρίως και κρυφές αποδράσεις) των εφηβικών μου χρόνων και φυσικά τα όμορφα ταξίδια στα νησιά μας, έως τώρα! 




  Δεν ξέρω εάν είναι όμορφος ο Πειραιάς, εμένα μου αρέσει πολύ(και δεν λέω μόνο για τις παράλιες περιοχές του... ολόκληρος έχει μια μαγεία ξεχωριστή. Βέβαια έχει τα θέματά του, χειρότερος από την Ομόνοια για παρκάρισμα, όμως αυτό σε λίγο θα είναι παρελθόν, καθώς θα επανέλθουμε στην πεζοπορία ή στην καλύτερη στα... κάρα! Από την άλλη χιλιοταλαιπωρημένος... από δημάρχους, διοικήσεις κλπ... έφτασε κάποια στιγμή να μοιάζει μ' έναν απέραντο σκουπιδότοπο! Δεν πρέπει άλλος δήμος να μάζεψε τόσους απατεώνες ποτέ!!! Ας μην αρχίσουμε όμως αυτήν την κουβέντα σήμερα. Τώρα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση, τουλάχιστον καθάρισαν οι δρόμοι... τ'άλλα ποιος ξέρει... 
  Μια βόλτα στον Πειραιά έκανα πριν λίγο καιρό κι όχι μία ακριβώς, αλλά περισσότερες! Σκοπός μια μικρή τοιχογραφία στο σαλόνι μιας φίλης (μμμ με τρώει η γλώσσα να τη μαρτυρήσω...χαχα) και συγκεκριμένα σε μια μικρή εσοχή μιας πρόσθετης γυψοσανίδας.   Αφού κατορθώσαμε να σταματήσουμε τις κουβέντες για τα γενικά θέματα, άρχισε η συζήτηση για το τι θα ζωγραφίσουμε. Η πρώτη σκέψη ήταν ένα κλαράκι ή κάτι τέτοιο, όμως έκτακτες παρεμβάσεις μας οδήγησαν αλλού.
  Βαλθήκαμε, λοιπόν, ν'ανοίξουμε ένα παράθυρο και μάλιστα προς τη θάλασσα!!! Αυτό είναι το αποτέλεσμα: 

Το κλαράκι όμως δεν το ξεχάσαμε...


  Μη περιμένετε να δείτε στάδια... στα διαλείμματα έπεφτε κουβέντα, τσιμπολογήματα κλπ... που μυαλό για φωτογραφίες. Και που βγάλαμε το τελικό πολύ ήταν...χαχα!
   Όμως, εκ των υστέρων, η οικοδέσποινα έκανε με την ησυχία της τη φωτογράφηση και θα το δείτε και πιο ολοκληρωμένο και στολισμένο, όπως πραγματικά φαίνεται στο χώρο.



    Αν σας αρέσει αυτό που βλέπετε δεν έχετε παρά να καλέσετε στο 801........ κι ένα όμοιο θα φτάσει στην πόρτα σας...χαχαχα... 
  Που το βρίσκω το κέφι μετά τα προχθεσινά (ξέρετε... μη σας τα πω κι εγώ... αυτό που μας αυτοκτόνησαν...). Χαμογελάστε! Με τη μουρτζουφλιά δεν θ'αλλάξει τίποτα!  Δημιουργήστε! Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να νιώσετε όμορφα... και παράλληλα ... προσφέρετε! Πολλά bazaar γίνονται αυτές τις μέρες και όλα μας χρειάζονται. Φυσικά και δεν μπορούμε να προσφέρουμε παντού αλλά άλλος εδώ, άλλος εκεί, όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Μια βόλτα στην Ρένα  και θα ενημερωθείτε για όλα! 




   Επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για τους ''ζωγράφους σε δράση για τα παιδιά''Αυτή τη φορά εκτός από πίνακες μπορείτε να προσφέρετε και χειροτεχνήματα για το bazaar που γίνεται για τα ιδρύματα, Ζάννειο και  Χατζηκώνστα. Έχει βρεθεί ο χώρος (δεν ήταν εύκολο, πιστέψτε με... κανείς δεν είναι πρόθυμος πια να διαθέσει δωρεάν αίθουσα!) κι έχουν ανακοινωθεί οι ημερομηνίες αλλά και η διεύθυνση αποστολής των προσφορών. Πηγαίνετε να ενημερωθείτε εδώΈχουμε ακόμη χρόνο να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. 
  Ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά για την ανταπόκρισή σας σ'αυτό το κάλεσμα. Η δράση της ομάδας μου είναι άλλη και το bazaar είναι κάτι διαφορετικό για μας. Προέκυψε λόγω της γνωριμίας μας μ' αυτά τα ιδρύματα και βλέποντας τις ανάγκες που υπάρχουν ακόμη και στα πολύ βασικά πια. Ο κίνδυνος να κλείσουν είναι ορατός κι εκεί μέσα υπάρχουν παιδιά... Η δική μας δουλειά  είναι να ομορφαίνουμε τα δωμάτια και τους χώρους τους... αλλά σε λίγο φοβάμαι πως δεν θα έχουμε αντικείμενο... Όχι δεν πιστεύουμε πως με τα χρήματα που θα μαζευτούν θα μπορέσουμε να δώσουμε βιώσιμη λύση, αλλά πως να κάτσεις άπραγος μπροστά σ'αυτό που αντικρίζεις; Ας κάνουμε αυτό που μπορούμε!