Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

''Ελεύθερες φωνές''

  Πάει κι ο Σεπτέμβριος και το τελευταίο του Σ/Κ είχε πολλά για μένα, χαρούμενα στο σύνολό τους, πασπαλισμένα με μπόλικη γλυκιά κούραση! 
  Ο Οκτώβριος και η  καινούρια βδομάδα που έρχεται ξεκινάει με μια έκθεση. Το μέρος γνωστό από παλαιότερες εκθέσεις, το πολιτιστικό κέντρο ''Φλοίσβος''. Ο τίτλος της έκθεσης, ''Ελεύθερες φωνές'', με θέμα ελεύθερο όπως μαρτυρά κι ο τίτλος. Η έκθεση αυτή είναι ομαδική και τη διοργανώνει ο Σύλλογος Ελλήνων Εικαστικών και Πολιτισμικών Δημιουργών με τίτλο ''Τεχνόσφαιρα''. Τα εγκαίνια θα γίνουν την Τρίτη 2/10 στις 7.30μμ και η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 8/10. Τις ώρες λειτουργίας, καθώς και το αναλυτικό πρόγραμμα (διάφορα δρώμενα θα πραγματοποιούνται καθημερινά), θα τα δείτε παρακάτω. 
  Συμμετέχω με δύο πίνακες που τους έχω παρουσιάσει στο παρελθόν, έναν πρόσφατα το καλοκαίρι κι έναν αρκετά παλαιότερα που όμως δεν έτυχε να συμμετέχει σε κάποια έκθεση και θεώρησα ευκαιρία την τωρινή, λόγω του ελεύθερου θέματος. 


Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί



Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί


  Θα χαρώ πολύ να σας δω είτε την ημέρα των εγκαινίων ή κάποια άλλη στιγμή αρκεί να το γνωρίζω για να βρίσκομαι εκεί. Όσοι είστε στην Αθήνα κι έχετε τον χρόνο και την διάθεση περάστε μια βόλτα απ'αυτόν τον όμορφο χώρο του Π.Φαλήρου που θεωρώ πως είναι από τους ομορφότερους που έχουμε για εικαστικές εκθέσεις.




  Σας εύχομαι καλό μήνα και μη πτοείστε, κρατείστε ηθικό ακμαίο γιατί δεν θα βγει ο χειμώνας αν το βάλουμε κάτω από τώρα. Όλα έχουνε πολλές πλευρές (γίνομαι κουραστική αλλά έτσι είναι)... δείτε από άλλη γωνία, αλλάξτε την προοπτική των πραγμάτων. Και φυσικά μη ξεχνάτε πως η χειρότερη φτώχεια είναι αυτή που δημιουργείται μέσα μας, όχι στο ψυγείο μας. Απομόνωση και άδειασμα συναισθημάτων... αυτή είναι η πραγματική δυστυχία.

Το πρόγραμμα της έκθεσης:

Προσθήκη λεζάντας
















Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Μάθημα για... προχωρημένους!


  Άνοιξαν τα σχολεία, καιρός να ξεκινήσουμε κι εμείς... αρκετά τεμπελιάσαμε, τι λέτε; Να μιλήσουμε λίγο για τα λάδια; Ξέρω θα μου πείτε είναι για πιο προχωρημένους αλλά νομίζω πως δεν είναι τόσο δύσκολο ν'αρχίσετε να πειραματίζεστε.



  Οι περισσότεροι πιστεύουν πως, όταν μιλάμε για ζωγραφική, ένα είναι το μέσο...τα λάδια. Μόνο οι ζωγράφοι που τα χρησιμοποιούν και μόνο οι ελαιογραφίες έχουν αξία στη ζωγραφική. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω με κάτι τέτοιο. Πως θα γινόταν αυτό άλλωστε, αφού ξέρετε πολύ καλά πως χρησιμοποιώ πολλά διαφορετικά υλικά στα έργα μου, όπως τα (αγαπημένα μου) χρωματιστά μολύβια, τη Σινική μελάνη και άλλα. Δεν ασπάζομαι λοιπόν αυτή την άποψη, θεωρώ όμως τα ελαιοχρώματα τον βασιλιά της ζωγραφικής.

  Ας αρχίσουμε λοιπόν να ζωγραφίζουμε...



  Συνήθως με τα λάδια ζωγραφίζουμε πάνω σε καμβάδες. Οι καμβάδες δεν είναι όλοι ίδιοι, υπάρχουν διαφορετικές ποιότητες κι εδώ όπως σ'όλα τα πράγματα στη ζωή. Η τιμή είναι ένα κριτήριο για τον καλό καμβά αλλά δεν ισχύει πάντα. Οι λινοί καμβάδες είναι εξαιρετικοί και προσωπικά τους λατρεύω, μόνο που χαλαρώνουν και τεντώνουν με τις αλλαγές της θερμοκρασίας. Οι βαμβακεροί είναι επίσης πολύ καλοί και λιγότερο ματαβαλλόμενοι στις καιρικές συνθήκες , ενώ οι συνθετικοί έχουν διάφορες ποιότητες, κάποιες αρκετά ικανοποιητικές και φθάνουμε στους εντελώς πλαστικούς οι οποίοι είναι επιεικώς απαράδεκτοι. 




   Για τα χρώματα σας είχα μιλήσει σε παλαιότερη ανάρτηση, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά εδώ. Να συμπληρώσω μόνο λίγα πράγματα για τους διαλύτες και τα έλαια που τα αναμειγνύουμε. Χρησιμοποιούμε άοσμο νέφτι για να ξεπλένουμε τα πινέλα μας και με αυτόν διαλύουμε και τα χρώματά μας, προσθέτοντας και κάποιο είδος ελαίου, συνήθως λινέλαιο. Τα λινέλαια, ανάλογα με την ποιότητά τους, δίνουν άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο, γυαλιστερό αποτέλεσμα. 




  Πως ξεκινάμε... Συνήθως περνάμε μια βάση, ένα gesso στη γλώσσα των ζωγράφων. Το gesso είναι λευκό ή μαύρο και υδατοδιαλυτό. Αφού στεγνώσει καλά μετά μπορούμε να ξεκινήσουμε τη ζωγραφιά μας.




   Να ξέρετε πως στα λάδια πρέπει να ξεκινάμε πάντα με ό,τι είναι πίσω στην εικόνα μας. Στεγνώνουν επίσης τόσο αργά που πάντα έχουμε την ευκαιρία να διορθώσουμε, να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε ό,τι θέλουμε. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να μη μπερδευτούν τα πίσω χρώματα με τα νέα που προσθέτουμε από πάνω. 




  Υπάρχει όμως μυστικό γι'αυτό. Πάντα το νέο χρώμα που βάζουμε πάνω από το παλαιότερο, πρέπει να είναι πιο ρευστό, να έχει δηλαδή περισσότερο διαλύτη. Εύκολο και σίγουρο! Έτσι μπορούμε να δουλεύουμε ατελείωτες στρώσεις χρωμάτων, δυνατότητα που μόνο τα λάδια μας δίνουν. 




  Διαβάζοντας παρακολουθήσατε και την εξέλιξη μιας ελαιογραφίας που έφτιαξα ειδικά γι'αυτό το μάθημα. Χρησιμοποίησα πολύ λίγα χρώματα, μερικά μπλε και λευκό μόνο, ώστε να είναι πιο απλό. 




  Μη φοβάστε, τολμήστε να πάρετε στα χέρια σας πινέλα και χρώματα! Δοκιμάστε... όλα διορθώνονται. Και στη ζωή και στον καμβά το ίδιο συμβαίνει. Πρέπει να προσπαθούμε, να προσθέτουμε καινούρια πράγματα χωρίς όμως να τα μπουρδουκλώνουμε με τα παλιά και να τα κάνουμε μια άμορφη κι άχρωμη μάζα... Να μη φοβόμαστε να φέρουμε το νέο στην επιφάνεια, αρκεί να μη σκοτώνουμε το παλιό, αν άξιζε φυσικά. Και να μη άξιζε ένα ίχνος πρέπει να αφήσουμε, ήταν κάτι δικό μας... ας μείνει κάτι να μας το θυμίζει. Να 'μαστε ξεκάθαροι κι αν κάπου κάνουμε λάθος θα το διορθώσουμε. Κι όσοι κρίνουν βιαστικά, ας περιμένουν λίγο, ας δώσουν το χρόνο στο ζωγράφο ν'ανακατέψει ξανά τα χρώματα στην παλέτα του. 

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Black and White, all time classic...

  Μετά από την προηγούμενη ανάρτηση και χωρίς να μου'χει χαλάσει ποτέ το χατήρι ο καιρός, σε σχέση με την ζωγραφική πάντα (γιατί γενικώς έχουμε πολλές κόντρες...), ήρθαν οι βροχούλες, οι πολυπόθητες από πολλούς, οι ανεπιθύμητες απ'όσους αρνούνται να πιστέψουν πως το καλοκαίρι αρχίζει και απομακρύνεται. 
  Μέσα στο κλίμα λοιπόν  του φθινοπώρου, μου 'φυγε  η διάθεση για τα χρώματα και νοστάλγησα κάτι σε άσπρο-μαύρο. 


  Είχα αφήσει πολύ καιρό τα μολυβάκια μου στην άκρη, για την ακρίβεια...χρόνια. Επειδή τα χρησιμοποιούσα πολύ τακτικά στην παράδοση μαθημάτων ελευθέρου σχεδίου, δεν αποφάσιζα να ζωγραφίσω κάτι δικό μου μ'αυτά. Έτσι όσα ασπρόμαυρα έχετε δει από μένα ως τώρα, είναι με μελάνη. Άλλο πράγμα όμως το μολύβι. Κλασσική αξία. Η αρχή του σχεδίου, η βάση της ζωγραφικής. 




  Πήρα πρόσφατα μια όμορφη κασετίνα δώρο (μαζί με άλλα από τον διαγωνισμό αν θυμάστε), με 12 μολύβια γραφίτη της Derwent. Θέμα είχα από καιρό, το υλικό δεν είχα αποφασίσει. Βρήκα και την επιφάνεια να δουλέψω (ευχαριστώ τον τεχνικό μου σύμβουλο, μου έδωσε λύσεις που έψαχνα καιρό...). Όλα έτοιμα! 
  Το αποτέλεσμα είναι αυτός ο τυπάκος... ο μικρός άνθρωπος όπως τον αποκαλεί η μαμά του. 





  Λατρεύω να ζωγραφίζω παιδιά... Πολλές φατσούλες μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Παιδιά του σήμερα, παιδιά του χθες... όλα έχουν κάτι κοινό... την καθαρότητα στο βλέμμα! Ένα βλέμμα που βλέπει  αυτό που κοιτάζει, που δεν έχει πίσω, παραπίσω, πιο δίπλα.
   Πεντακάθαρες ψυχούλες που έχουμε υποχρέωση να τις γεμίσουμε μ'αγάπη και μόνο. 





  Το έργο είναι μικρών διαστάσεων (10x30), σε ξύλο και δεν χρειάζεται τζάμι για να προστατευθεί. Να ευχαριστήσω τους γονείς του κούκλου που μου επέτρεψαν να γίνει το μοντέλο μου (και όχι για μια φορά ίσως... άσε που διαθέτουμε και αδερφό αναλόγων προσόντων...οπότε δεν θα προφταίνουμε...χαχα). 
  Μια οικογένεια υπέροχη που είναι αγαπητή σε πολλούς από μας εδώ μέσα και σε μένα που την έχω γνωρίσει από κοντά, ακόμη περισσότερο. Να 'στε πάντα γεροί κι ευτυχισμένοι. 
  Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω για τα βραβεία, πρόσφατα αυτά της Χαρά μου και λίγο πριν τις διακοπές της φίλης Δήμητρας, που μου δίνεται. Από δω και πέρα θα τα αναρτώ στην ομώνυμη σελίδα... γιατί όπως είδατε κάναμε μια ανακαίνιση και άλλαξαν αρκετά πράγματα στην εμφάνιση του blog. Η υπεύθυνη (η τεχνικός που λέγαμε παραπάνω)... είναι η γνωστή άγνωστη όλων μας που μας ομορφαίνει τα σπιτάκια μας και μας συμβουλεύει για όλα τα σχετικά. Σ'ευχαριστώ πολύ κοριτσάκι μου... σήμερα έκανες κατοστάρι!!! 

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Περιμένοντας τη βροχή...

  Στο μυαλό μου από παιδί, έχω δύο πράγματα για τον Σεπτέμβρη... το άνοιγμα των σχολείων και τα πρωτοβρόχια. Ξέρω πως δεν πρωτοτυπώ, αλλά και η πρωτοτυπία δεν είναι πάντα και το καλύτερο. Να που τα τελευταία χρόνια ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου μας εκπλήσσει και ούτε πρωτοβρόχια βλέπουμε, ούτε δροσούλες έχουμε, απλά έχει γίνει μια προέκταση του καλοκαιριού. 




Από την άλλη μας βοηθάει να προσαρμοστούμε ευκολότερα και να παρηγορηθούμε πως το καλοκαίρι δεν έφυγε ακόμη. Όσο όμως κι αν αντιστέκεται το φθινόπωρο και δεν θέλει να'ρθει, εγώ θα κάνω μια μικρή παρέμβαση και θα φέρω λίγες σταγόνες δροσερές στις οθόνες σας, έτσι για να το καλοπιάσω και να μας ανταμείψει... 


''Wet blue''
Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια pastelbord


  Αυτός είναι ο πίνακάς μου που επιλέχθηκε από την επιτροπή, ανάμεσα σε τέσσερα συνολικά,για να συμμετέχει στην έκθεση που θα γίνει τον Οκτώβριο στην Αγγλία. Τα υπόλοιπα που δεν επιλέχθηκαν τα έχετε δει. Αυτόν δεν είχα προλάβει να σας τον δείξω. Ένωσα δυο θέματα αγαπημένα... τη βροχή (λέτε να πάρω ειδικότητα;) και το παιδί (αυτή τη φορά το μοντέλο δεν είναι το γνωστό). Ζωγραφισμένος με χρωματιστά μολύβια, σε σταθερή επιφάνεια και με μια γκάμα χρωμάτων στις αποχρώσεις του μπλε. 





  Το μπλε είναι ένα εκ των τριών βασικών χρωμάτων και ανήκει στα ψυχρά. Αν δεν έχει τύχει να το διαβάσετε κάπου, από την αρχαιότητα και για πολλούς αιώνες μετά, θεωρούνταν για τους Έλληνες και του Ρωμαίους, κατώτερο χρώμα...ευτελές. Γι'αυτό και απουσίαζε από πολλά έργα μεγάλων ζωγράφων της εποχής αλλά και από τα κείμενα, ακόμη και την καθημερινότητα. Ένας από τους λόγους ίσως ήταν η ευκολία στην παρασκευή του. 
  Από τον 12ο αιώνα και συνδεόμενο αρχικά με την Παναγία στις αγιογραφίες, άρχισε σιγά σιγά να παίρνει άλλη αξία ώσπου έγινε χρώμα βασιλικό, ενώ στα σύγχρονα χρόνια πήρε εξέχουσα θέση, δημιουργήθηκαν πολλές αποχρώσεις του και σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα χρώματα. 



Τα άλλα τρία υποψήφια