Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Θα μεγαλώνουμε μαζί...


Ο πανδαμάτωρ χρόνος

 Να μιλήσουμε λίγο για τον ''χρόνο''; Ο χρόνος κανονικά δεν υπάρχει. Οι άνθρωποι τον επινόησαν κι αρχίζοντας να τον μετρούν, μαζί ήρθε και το άγχος στη ζωή τους!
 Όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο αργά κυλά... Μεγαλώνοντας έχεις την αίσθηση πως περνά πολύ πιο γρήγορα. Πότε ήσουν παιδί, πότε βρέθηκες να κυνηγάς τα δικά σου ανθρωπάκια... πότε μεγάλωσαν και δεν ξέρεις που βρίσκονται... Εγώ είμαι στο μεσαίο στάδιο ακόμη... με χρονοκαθυστέρηση...χαχα... 
  Όλο και πιο συχνά με πιάνω να θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί. Πως αντιδρούσα, τι μου άρεσε, πως ένιωθα... κι ενώ η μνήμη ασθενεί σ' ό,τι αφορά το κοντινό παρελθόν, αυτά τα πρώτα χρόνια είναι πιο έντονα χαραγμένα στο νου και την καρδιά. Οι μνήμες μου όλο και πιο ξεκάθαρες, οι εικόνες δε, έντονες κι απίστευτα χρωματιστές! 
  Το μόνο μου παράπονο είναι πως έχω ελάχιστες φωτογραφίες από την παιδική μου ηλικία...(βλέπετε ο Μάκης δεν μας καταδεχόταν όλες...), διότι, λέει η μαμά, στα δικά μου χρόνια οι πλανόδιοι φωτογράφοι έτειναν να εξαφανιστούν, ενώ φωτογραφικές μηχανές δεν είχαν όλοι. Πόσο άλλαξαν τα πράγματα... Ο ''Μάκης'' του Σαρωνικού όμως εμφανίστηκε ένα καλοκαιρινό πρωινό στην παραλία... και η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη. Μόνο που εγώ, λόγω του ανοιχτόχρωμου των ματιών, στον ήλιο κάνω γκριμάτσες. Οπότε η έκφρασή μου δεν ανταποκρίνεται στη διάθεση, είναι παραπλανητική: 


Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Σωσώ!


  Αυτό το πλασματάκι (χαχα... τι πλασματάκι, αυτό δαγκώνει! Α, και ήταν  κατάξανθο... οι φωτό τότε είχαν τα χάλια τους...)  που βλέπετε και που καμία σχέση δεν έχει με το τώρα (παρά μόνο στο λευκό του δέρματος και στο στραβομουτσούνιασμα στο φως...), σήμερα ολοκλήρωσε άλλη μία περιστροφή γύρω από τον ήλιο κι από αύριο ξεκινάει την νέα του διαδρομή. 
  Στη διάρκεια κάθε κύκλου που κάνει, (κι έχει κάνει κάμποσους ως τώρα), φορτώνεται καινούρια πράγματα, γνωρίζει, μαθαίνει, δημιουργεί, απολαμβάνει, αναπολεί, καλωσορίζει, ονειρεύεται... ταυτόχρονα όμως... παιδεύεται, κάνει λάθη, αποχωρίζεται, αποχαιρετά, με λίγα λόγια ζει και βιώνει όσα κι όσο καλύτερα μπορεί. Δεν λυπάμαι για τον χρόνο που πέρασε, γιατί τι θα ήμουν χωρίς αυτόν; Πόσα αβίωτα; Όχι δεν θέλω να γυρίσει ο χρόνος πίσω... απλά γιατί δεν θα 'χω όσα έχω τώρα... ούτε τους πόνους θέλω να ξανανιώσω, όχι τώρα που ξέρω πως είναι. Χαίρομαι που μεγαλώνω... λυπάμαι μόνο για τη φθορά, όμως όταν δεν μας αγγίζει στην καρδιά είναι υποφερτή, φυσιολογική και πρέπει να την αποδεχόμαστε, όπως κάνει η φύση. Πάμε παρακάτω λοιπόν!



  Πολλά χρόνια αργότερα από κείνη την παράκτια φωτογράφηση , ένα άλλο πλασματάκι άρχισε να τριγυρίζει στις παραλίες. Λόγω τ'απωθημένου θες, λόγω της πάντα καλλιτεχνικής δεύτερης σκέψης, οι φωτογραφίες δεν έχουν τέλος. Έτσι προκύπτουν και πολλά θέματα για ζωγραφική. Έχετε δει ήδη κάποια.
  Αυτός είναι ο δεύτερος πίνακάς μου για την έκθεση του φθινοπώρου στην Αγγλία. Θα περιμένει κι αυτός τη σειρά του για έγκριση μαζί με τους άλλους τρεις:

Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol

  Μια καλοκαιρινή εντελώς εικόνα, για να σας χαιρετήσω κι εγώ και να σας ευχηθώ... ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Το ραντεβού μας. σε επίπεδο αναρτήσεων, από Σεπτέμβρη. Ως τότε θα περνάω που και που και ίσως τα λέμε.
   Κλείνοντας, θα δανειστώ τα λόγια από 'να τραγούδι της Χαρούλας, για να κάνω μια αφιέρωση στον εαυτό μου (συχωρέστε μου, λόγω της ημέρας, την περιαυτολογία). Δεν θα βάλω όμως το τραγούδι, το 'χω κάνει άλλωστε στο παρελθόν, παρά μόνο τους στίχους γιατί καίνε από μόνοι τους...


Μάτια σαν δυο χάντρες
λίγο απ'τα δικά μου λίγο απ'τα δικά σου
Μεγαλώνουν οι άντρες
με το φίλημά μου με το φίλημά σου
Σε νανουρίζω και σου λέω τραγούδι
κλείνεις τα μάτια γίνεσαι αγγελούδι

Κι ας μεγαλώνω
θα μεγαλώνουμε μαζί
Κι ας μεγαλώνω
εγώ στο γέλιο και στο κλάμα σου θα λιώνω

Μάτια σαν δυο χάντρες
σβήνει ο κόσμος γύρω πάνω σου σαν γείρω
Η καρδιά ματώνει
στο αναφιλητό σου βάφει σαν το χιόνι
Δες η ζωή τι παιχνίδια παίζει
μία η πίκρα μια το πετιμέζι

Κι ας μεγαλώνω
θα μεγαλώνουμε μαζί
Κι ας μεγαλώνω
τι είναι η ζωή σαν φύγω θα'χω μάθει μόνο

στίχοι: Μάκης Σεβίλογλου

Θα μου λείψετε!!!

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Μια νέα έκθεση...κι ένα βραβείο!

 Κάθε χρόνο η ένωση ζωγράφων με χρωματιστά μολύβια της Αγγλίας (UKCPS), διοργανώνει μια διεθνή έκθεση. Για φέτος είναι αυτή:

11th Annual International Open Exhibition 
Sponsored by Derwent
6th October-25 November 2012
Nuneaton Art Gallery

 Πέρυσι, θα θυμάστε κάποιοι, είχα στείλει δύο έργα μου. Φέτος έχω κάνει αίτηση για τέσσερα. Προς το τέλος του Αυγούστου θα ξέρω εάν έχουν εγκριθεί όλα ή κάποια. Και τα τέσσερα έχουν θέμα το ''παιδί''. Σήμερα θα σας δείξω ένα από αυτά. Το μοντέλο γνωστό... 


Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol

  
  Στην Αγγλία έχω κάνει αρκετές προσπάθειες τα τελευταία δύο χρόνια, όχι γιατί έχω κάποιον ιδιαίτερο δεσμό με την χώρα αλλά πρώτον λόγω της γλώσσας (είναι πολύ δύσκολο να παλεύεις με μια γλώσσα που δεν γνωρίζεις καθόλου...οπότε αρκετές χώρες που μ'ενδιέφεραν προς το παρόν βρίσκονται εκτός των στόχων μου) και δεύτερον γιατί εκεί γίνονται πολλές εκθέσεις, πολλοί διαγωνισμοί... εκεί είναι επίσης η ένωση που προανέφερα, τουλάχιστον η κοντινότερη στην Ελλάδα. 
  Θα με ενδιέφερε και μία χώρα όπως η Αμερική αλλά η απόσταση (λόγω κόστους μεταφορικών) είναι σχεδόν απαγορευτική. Σ'αυτές τις, ως τώρα, προσπάθειες κατάλαβα πόσο διαφορετική κουλτούρα έχουμε από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Συζητήσαμε κι εδώ κάποιες φορές για το πως βγαίνουν τα βραβεία και ποιοι τελικά τα κερδίζουν. Δεν είναι εύκολο να βγάλουμε από δω που είμαστε συμπεράσματα. Πολλά έργα που εμάς δεν μας αρέσουν, γι'αυτούς είναι καταπληκτικά. 

  Γιατί σας τα λέω όλα αυτά θα μου πείτε...
  
  Πριν λίγους μήνες έκανα αίτηση να συμμετέχω σε μια μικρή έκθεση της UKCPS, όπου θα γίνονταν δεχτά 25 μόνο έργα. Αυτό έγινε αμέσως μετά την έκθεση που είχε γίνει στον Φλοίσβο και το έργο ήταν... ποιο άλλο... ο πίνακας της βροχής. 


Χρωματιστά μολύβια σε επιφάνεια pastelbord


  Ο πίνακας είχε ήδη βρει τον ιδιοκτήτη του αλλά εκείνος είχε όλη την καλή  διάθεση και την υπομονή να περιμένει... κι αν το δέχονταν... να περιμένει πολύ! Και μάλιστα με ενθουσιασμό κι αγωνία αντίστοιχη της δικής μου... Το εκτίμησα και το ξέρει... 
  Η απάντηση ήρθε μετά από αρκετές μέρες...και ήταν αρνητική. Οκ...αναμενόμενο...τόσα λίγα έργα θα γίνονταν δεχτά... Εδώ μπορείτε να τα δείτε... Κι αν σας φανεί πως αδικήθηκε δεν θα διαφωνήσω μαζί σας αλλά είπαμε... άλλοι τόποι, άλλα ήθη, άλλα έθιμα... Δεν πρέπει να γκρινιάζουμε αλλά να επιμένουμε και δεν θα μας βγει σε κακό...

   ... όπως κι έγινε...

  Μετά από λίγο καιρό η εταιρεία Derwent (η μεγαλύτερη Αγγλική εταιρεία κατασκευής μολυβιών), διοργάνωσε έναν διαγωνισμό για την καλύτερη ζωγραφιά-πίνακα που απεικονίζει την ζωή στην Μ.Βρετανία. Θεώρησα πως ο πίνακας της βροχής ταίριαζε και επειδή ήταν απλή η συμμετοχή (μόνο με φωτό)... την έστειλα. Εδώ ψήφιζε ο κόσμος...
  Κάποιοι από εσάς το είδατε τυχαία και ψηφίσατε...κάποιοι ενημερωθήκατε (όχι από μένα...έμαθα μόλις χθες από ποιον!!!) κι επίσης ψηφίσατε... Τα αποτελέσματα ήρθαν πρώτα στο email μου κι από εχθές επίσημα στο διαδίκτυο. 
  
  Ο πίνακας της βροχής πήρε την 3η θέση!!! 

  Τα έργα που βραβεύτηκαν ήταν 4 συνολικά. Δείτε τα:


1st Prize in Public Vote -
'Best of British' by Maria Teresa VE (Mexico)
 

2nd Prize in Public Vote -
'British Elegance' by Roselyn Garcia (Philippines)
 

The Derwent Prize Winner -
'Map of Best of British' by Mel Schade (Qatar)
 

  Ευχαριστώ πολύ όλους τους φίλους που  με ψήφισαν και μπήκαν στη διαδικασία να το πουν και σε άλλους... καθώς κι όλους τους άγνωστους που απλά τους άρεσε το έργο μου και το επέλεξαν. Είναι ιδιαίτερα αγαπημένος πίνακας γιατί  έφερε πολλά όμορφα πράγματα στη ζωή μου... από την ώρα που έβαλα την πρώτη μολυβιά...

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Το παιδί... του Πειραιά


  Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα στη ζωγραφική, όπως θα 'χετε καταλάβει,  είναι τα παιδιά. Αυτές οι αθώες φατσούλες που μπορεί να κοιτάζουν το πιο απλό πράγμα με απορία, που χαμογελούν αυθόρμητα κι αληθινά, που κάνουν γκριμάτσες απίστευτες, που τα μάτια τους είναι ο κόσμος όλος. 
Εκτός από το δικό μου ''τερατάκι'', που δεν θα βαρεθώ ποτέ να ζωγραφίζω, υπάρχουν πολλά ''καθαρματάκια'' που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Βέβαια χωρίς να μου το επιτρέψουν οι γονείς τους ή και τα ίδια, εάν είναι στην κατάλληλη ηλικία, δεν προχωρώ. Τούτη τη φορά βρήκα κατευθείαν το ''παιδί'' και ζήτησα την άδεια... η οποία  και μου δόθηκε αμέσως, προς μεγάλη μου χαρά. 
  Για τους περισσότερους από σας είναι γνωστό το μοντέλο μου... Είναι μια ''Κυρία'' της γειτονιάς μας που όλοι αγαπάμε κι εγώ ακόμη περισσότερο απ'όταν τη γνώρισα. Δεν είναι από τους ανθρώπους που τους αρέσουν οι φιλοφρονήσεις και τα συναφή... γι'αυτό και περισσότερο την πειράζουμε παρά τις κάνουμε γλύκες...χαχα...κι εκείνη το ξέρει και μας αγαπάει και μας πειράζει με τη σειρά της, μ΄ένα χιούμορ ιδιαίτερο αλλά αγαπημένο, με κουβέντες μετρημένες αλλά με νόημα, με νοιάξιμο ''μαμαδίστικο'' πολλές φορές αλλά και με τη λαχτάρα του παιδιού που θέλει να το παίξουν...  


Χρωματιστά μολύβια σε χαρτί bristol


  Σ'ευχαριστώ πολύ Σωσώ μου... Το αποτέλεσμα το βλέπεις κι εσύ για πρώτη φορά μέσα από αυτή την ανάρτηση. Εύχομαι να σε ικανοποιεί. 
  Να σου ευχηθώ να'σαι πάντα καλά και να μας χαρίζεις τις όμορφες δημιουργίες σου, τις πολύτιμες πληροφορίες που συνήθως τις συνοδεύουν, αλλά περισσότερο τη φιλία και την αγάπη σου, καθώς και τις ανατροπές σου που μας ξαφνιάζουν ευχάριστα. 

Υ.Γ.1 Ήμουν κι εγώ ''εκεί''!!!
Υ.Γ.2 Να επισημάνω, για όσους δεν την έχουν γνωρίσει από κοντά, πως είναι ΙΔΙΑ!!! Μόνο στιλιστικές αλλαγές θα βρείτε στο σήμερα!
Υ.Γ.3 Και φυσικά η δική μας καμία σχέση μ'αυτήν την Σωσώ: