Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Ευχές πολλές και... λίγο διαφορετικές.

  Με την ακουαρέλα δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απλά δεν έτυχε. Για να πω την αλήθεια δεν είχα καν τα απαραίτητα υλικά. Πριν λίγες ημέρες, ως παιδάκι κι εγώ, πήρα τα Χριστουγεννιάτικα δώρα μου. Ένα από χέρι αγαπημένο κι ένα από το δικό μου... χαχα.
   Έτσι με μια κασετίνα μολύβια ακουαρέλες της Conte κι ένα σετ Sennelier ( αγαπημένη, αξίζει να δείτε την ιστορία της εταιρείας και να παρακολουθήσετε και τα βίντεο  στη σελίδα της), εξοπλίστηκα για να μπορέσω να κάνω τις δοκιμές μου. 



  Τις εγκαινίασα  φτιάχνοντας μια ζωγραφιά-κάρτα κι έτσι να σας ευχηθώ για τις ημέρες που έρχονται:

Ακουαρέλα σε χαρτί

  Εφέτος η αλλαγή της χρονιάς δεν είναι ένα απλό πέρασμα από τον έναν χρόνο στον άλλον. Εδώ και καιρό δοκιμαζόμαστε όλοι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Δοκιμαζόμαστε σε αντοχές, σε υπομονή, σε ανθρωπιά αλλά περισσότερο δοκιμάζεται η προσαρμοστικότητά μας. 
  Αναλογιστείτε πως ο άνθρωπος προσαρμόστηκε σε αλλαγές απίστευτες ανά τους αιώνες κι όχι μόνο άντεξε αλλά εξελίχθηκε μέσα απ'αυτό. 
   Τι δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε; Δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε σε 40τμ μικρότερο σπίτι; Χωρίς δύο αυτοκίνητα; Σε σκηνή αντί σε ξενοδοχείο; Θα μου πείτε ποιος μιλάει γι'αυτά... εδώ πεινάμε. Πολλοί μιλούν γι'αυτά και πολλούς ακούω να λένε πως πεινάμε και άλλα παρόμοια. Ναι υπάρχει κι αυτό. Αλλά αυτό δικαιούνται να το πουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στο δρόμο, όσοι έχουν να φάνε πραγματικά μέρες ολόκληρες, όσοι δεν έχουν ρούχα, παπούτσια... και ναι υπάρχουν και είναι πολλοί, όμως δεν θέλω να το ακούω από όλους τους άλλους. 


  Φτωχοί, πολύ φτωχοί, υπήρχαν πάντα, λιγότεροι... οκ...αλλά ποιος ενδιαφερόταν;  Όχι δεν λέω να προσαρμοστούμε και να δεχτούμε όσα γίνονται. Κάθε μέρα χάνουμε όσα αποκτήσαμε με αγώνες εδώ και χρόνια. Και δεν εννοώ τα σπίτια και τις πολυτέλειες. Αυτά που πραγματικά χάνονται κι έχουν αξία είναι η παιδεία μας, το σύστημα υγείας, το δικαίωμα στην εργασία, η εθνική μας ακεραιότητα. Αυτά είναι τα σημαντικά, τα σπουδαία. Αρκετά από τα υπόλοιπα καλώς τα χάνουμε. Δεν μας άξιζαν, δεν ήταν καν δικά μας. Γι'αυτά πρέπει να παλέψουμε. Αυτά οδηγούν σε μια ''αξιοπρεπή ζωή'' που θέλουμε και αναζητούμε. Όχι τα Cayenne!!! (δεν μπορώ να το ξεπεράσω πως η Λάρισα ήταν η πρώτη πόλη παγκοσμίως σε πωλήσεις!!!). 
  Έχουμε πολλά να ευχηθούμε αυτές τις γιορτές. Εγώ θα πω πρώτα ας αναθεωρήσουμε... ας βάλουμε νέες βάσεις, ας αλλάξουμε όλα αυτά που με μαθηματική ακρίβεια μας οδήγησαν εδώ. Και πρώτα να απαλλαχτούμε από τον χειρότερο εχθρό μας τον εγωκεντρισμό...
  Σας στέλνω λοιπόν τις ευχές μου για καλές, χαρούμενες γιορτές. Να χαλαρώσετε, να διασκεδάσετε, να δημιουργήσετε, να απολαύσετε τους αγαπημένους σας... να κάνετε με λίγα λόγια ό,τι σας ευχαριστεί περισσότερο αυτές τις ημέρες, μα περισσότερο να σκεφθείτε, να σκεφθούμε όλοι μας, ποιες είναι οι πραγματικές αξίες της ζωής. 
  


Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Δύσκολοι καιροί για καλλιτέχνες...κι ένα πορτρέτο.

  Θέλω να σας εξομολογηθώ έναν εθισμό μου... Έχω καταφέρει να απαλλαχθώ από κάποιους  βλαβερούς του παρελθόντος κι έχω κρατήσει έναν που προς το παρόν δεν με βλάπτει (ως προς την υγεία μου τουλάχιστον). Έχει να κάνει με τα υλικά ζωγραφικής. Μου αρέσει να δοκιμάζω και να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά κι έχω πεισθεί πως, όπως σ'όλα τα πράγματα, η καλή ποιότητα είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες ενός καλού αποτελέσματος. 
  Καταστήματα ειδών ζωγραφικής στην Ελλάδα δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν πολλά. Το χειρότερο δε είναι, πως κι αυτά είναι υποτυπωδώς ενημερωμένα και τον τελευταίο καιρό ''άδεια''. Μπαίνοντας σ'αυτά τα καταστήματα τους τελευταίους μήνες, αντικρίζεις κενά ράφια. Ένας συνηθισμένος διάλογος πωλητή - πελάτη:
-Τι θα θέλατε;
-Τι έχετε;
-Δεν σας καταλαβαίνω...
-Βλέπω υπάρχουν ελλείψεις...θα ήθελα μερικά ακρυλικά αλλά δεν βρίσκω τα χρώματα  που θέλω.
-Α γιατί το λέτε αυτό. Ο καλός ζωγράφος μπορεί να δημιουργήσει οποιοδήποτε χρώμα     θέλει με τα βασικά και μόνο...
-Ναι μα δεν έχετε ούτε τα βασικά...
- Έχουμε όμως ορισμένα ''σπάνια''...κοιτάξτε αυτό το υπέροχο καφέ-εμετί...μπορείτε να φτιάξετε υπέροχα βουνά λάσπης!!!
-Σας παρακαλώ μπορείτε να μου βρείτε ένα μπλε κοβαλτίου, δεν ζητάω κάτι σπάνιο...ένα κλασσικό μπλε...
-Μμμ...δυστυχώς το τελευταίο το πήρε η κυρία στο ταμείο, κρίμα...δυο λεπτά να είχατε έρθει νωρίτερα...
-Πότε θα έχετε νέες παραλαβές;
-Την Παρασκευή...αλλά μην αργήσετε, να έρθετε την ίδια μέρα, μη σας πω να μου δώσετε το τηλέφωνό σας να σας ενημερώσω μόλις έρθουν οι κούτες, γιατί αν αργήσετε...δεν ξέρω τι θα βρείτε.
-Μα τόσος κόσμος περιμένει;
-Όχι, απλά θα φέρουμε ένα μόνο σωληνάριο από το κάθε χρώμα...
-???????????



 Όπως διαπίστωσα στις τελευταίες μου επισκέψεις στα καταστήματα, οι εταιρείες δεν στέλνουν με ευκολία τις παραγγελίες στην Ελλάδα...ούτε κι όταν προπληρώνονται!!! Οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, μας αγαπούν τόσο πολύ, που ούτε τα λεφτά μας δεν θέλουν! Θα μου πείτε τώρα, εδώ δεν έχουμε βασικά πράγματα, άνθρωποι αναζητούν ακόμη και το φαγητό τους κι εσύ μας λες για πινέλα και χρώματα; 
  Φυσικά και δεν είναι το σπουδαιότερο ''των κακών'' που μας συμβαίνουν, αλλά είναι μια  ένδειξη της πορείας των πραγμάτων. Φαντάζομαι πως αυτό θα συμβαίνει σε όλα τα προϊόντα  απαραίτητα ή όχι, αν και το τι είναι απαραίτητο για τον καθένα είναι σχετικό. Για μένα που είναι η δουλειά μου, τα είδη αυτά είναι τα ''εργαλεία'' μου. 
  Πάντα υπάρχει η λύση του διαδικτύου φυσικά και των παραγγελιών από το εξωτερικό. Εξάλλου οι τιμές δεν έχουν καμία σχέση. Όμως σκεφτείτε λίγο τι γίνεται. Οι ξένες εταιρείες δεν στέλνουν πράγματα στη χώρα μας... εμείς αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε από το διαδίκτυο, τα χρήματα τα εισπράττουν εκείνες έτσι κι αλλιώς και τα Ελληνικά καταστήματα ή κλείνουν ή φυτοζωούν. 


  Σε αντίθεση των όσων σας είπα, θα σας παρουσιάσω ένα πορτρέτο που δεν χρειάστηκε παρά μόνο λίγα απλά μολυβάκια γραφίτη. Και σ'αυτά φυσικά υπάρχουν ποιότητες κι αν δεν έχουμε στο χέρι μας το σωστό, θα ταλαιπωρηθούμε και δεν θα λάβουμε το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα. Η Faber Castell (εταιρεία που χρονολογείται από το 1761), διαθέτει μια εξαιρετική ποιότητα μολυβιών γραφίτη. 

Μολύβι σε ξύλινη επιφάνεια επενδεδυμένη με χαρτί.
  Όταν ζωγραφίζουμε ένα πορτρέτο, συνήθως χρησιμοποιούμε μια ή και περισσότερες φωτογραφίες. Σίγουρα όταν το μοντέλο ποζάρει ζωντανά, έχουμε άλλες δυνατότητες και μπορούμε να δούμε πολύ καλύτερα τα χαρακτηριστικά του. Όμως αυτό  ίσως ανήκει σ'άλλη εποχή , όπου οι άνθρωποι δεν βιάζονταν. Έτσι μια προσωπογραφία στο παρελθόν έπαιρνε πολλές μέρες ή μήνες για να ολοκληρωθεί. Σήμερα, στην εποχή των υψηλών ταχυτήτων, αυτό δεν είναι εύκολο. Η φωτογραφία έρχεται να μας δώσει τη λύση. Σκοπός του πορτρετίστα δεν είναι η απόλυτα πιστή απεικόνιση μίας εικόνας. Εξάλλου η φωτογραφία δεν είναι απλά παρά ένα ''στιγμιότυπο'' του προσώπου που μας ενδιαφέρει. Το πιο σημαντικό στην δημιουργία ενός πορτρέτου, είναι να δοθεί το βλέμμα...όχι τα μάτια αυτά καθ'αυτά, αλλά ο τρόπος που κοιτάζουν. Γι'αυτό κι εγώ ξεκινάω πάντα απ'αυτά. Εάν αυτό πετύχει, με τα δικά μου πάντα κριτήρια, προχωράω. Χωρίς το σωστό ''κοίταγμα'', δεν μπορεί να εξελιχθεί το έργο.  




  Το κορίτσι αυτό είναι ένα κορίτσι ''δικό μας''... Δεν χρειάζεται να σας αποκαλύψω κάτι άλλο... το 'χει κάνει ήδη η μαμά του... Εγώ να πω μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που μου έκαναν και με εμπιστεύθηκαν... οικογενειακώς! 

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Derwent Inktense Pencils... μολύβια μελάνης!

  Θα σας πω για ακόμη μια φορά πόσο αγαπώ τα μολύβια! Αυτά τα μικρά ξύλινα ραβδάκια με τις χρωματιστές  μυτούλες, που ''λιώνουν'' πάνω στα χαρτιά (και όχι μόνο σ'αυτά) και δημιουργούν εικόνες και κόσμους μαγικούς. 
  Πολλοί δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι τα ''χρωματιστά μολύβια'' και με ρωτούν. Η αλήθεια είναι πως στην Ελλάδα η μόνη εικόνα που έχουμε γι'αυτά είναι από την παιδική μας ηλικία και τα γνωρίζουμε ως ''ξυλομπογιές''. Πρόκειται για το ίδιο ακριβώς υλικό με τη διαφορά πως υπάρχουν πολλές ποιότητες. Από τις παιδικές ξυλομπογιές, έως τις επαγγελματικές αλλά και από εταιρεία σε εταιρεία, οι διαφορές είναι σημαντικές.
  Σε άλλες χώρες, όπως η Αμερική, η Αγγλία, η Δανία, ο Καναδάς κ.α., υπάρχουν σύνδεσμοι ζωγράφων με χρωματιστά μολύβια. Εγώ ανήκω σ'αυτό της Μ. Βρετανίας (UKCPS). Σε παλαιότερες αναρτήσεις σας έχω δώσει διάφορες πληροφορίες σχετικές.
  Σήμερα θέλω να σας πω για μια άλλη κατηγορία μολυβιών, άγνωστη κι αυτή στους περισσότερους. Τις ακουαρέλες! Είναι μολύβια κι αυτά όπως και τα κανονικά, με τη διαφορά πως, αφού χρωματίσουμε, μπορούμε να περάσουμε με ένα πινελάκι νερό από πάνω και να δημιουργήσουμε υπέροχες υδατογραφίες! Όσοι ασχολούνται με τις ακουαρέλες τα γνωρίζουν. 
  Η Derwent είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες μολυβιών στον κόσμο. Είναι Αγγλική και έχει μια εξαιρετικά μεγάλη γκάμα μολυβιών. Πρόσφατα κυκλοφόρησε μια καινούρια σειρά στην κατηγορία ακουαρέλες, τα Inktense Pencils.



  Πρόκειται για μολύβια ακουαρέλας που όμως όταν περνάμε το νερό από πάνω τους, δίνουν ένα αποτέλεσμα ζωγραφικής με μελάνη. Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακά και τα χρώματά τους είναι έντονα και φωτεινά. Ολόκληρη η γκάμα περιλαμβάνει 72 αποχρώσεις.
  Μια τέτοια ξύλινη κασετίνα με 18 μολύβια παρέλαβα το καλοκαίρι από την εταιρεία Derwent, (μαζί με μερικά ακόμη υλικά) , ως δώρο για τη τρίτη θέση που είχε κερδίσει η βροχή μας στο διαγωνισμό τους. Η κασετίνα αυτή μπήκε στις αποσκευές των διακοπών μου μαζί με  ένα μπλοκ ακουαρέλας (της ίδιας εταιρείας, μέρος του βραβείου κι αυτό) και ένα μαγικό πινελάκι (δωράκι απ'αλλού... γενικώς τίποτε δεν ήταν πληρωμένο χαχαχα...) το οποίο έχει μια αμπούλα νερό στο στέλεχος του και τροφοδοτείται αυτόματα χωρίς να χρειάζεται να το βουτάμε στο νερό. Είναι πολύ πρακτικό, ιδανικό για δουλειά εκτός εργαστηρίου αλλά και εντός! 
  Δείτε δυο μικρές ακουαρέλες που έκανα για να τα δοκιμάσω... δεν είναι αριστουργήματα, μην αρχίσετε τα επιφωνήματα... δεν είναι καν η κατηγορία μου η ακουαρέλα... αλλά το διασκέδασα και μου άρεσε αρκετά:








  Διαβάζοντας για τα συγκεκριμένα μολύβια στο διαδίκτυο έμαθα πως μπορούν να χρησιμοποιηθούν και πάνω σε πέτρα! Διακοπές, θάλασσα, βότσαλα... τέλεια!!! Το τι πέτρα πέρασε από το αυτοσχέδιο τραπεζάκι-ατελιέ μου δεν λέγεται...χαχα. 
  Πραγματικά δουλεύονται τέλεια επάνω στις πέτρες... αλλά και στο χαρτί δημιουργούν πολύ όμορφους χρωματισμούς. Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες από τις πετρούλες γιατί μου τις άρπαζαν οι ανιψιές και οι φίλες τους...άλλες τις δώρισα εγώ... έφυγαν πολύ γρήγορα. Όμως επειδή το άθλημα το συνέχισα και επιστρέφοντας, κάτι έχω να σας δείξω: 




  Στη χώρα μας τα μολύβια αυτά μπορείτε να τα βρείτε στο Art & Hobby που είναι και ο επίσημος αντιπρόσωπος της Derwent. Πολύ μεγαλύτερη όμως ποικιλία και καλύτερες τιμές θα βρείτε ψάχνοντας στο διαδίκτυο εκτός Ελλάδας. 
  Ας συνεχίσουμε να χαμογελάμε και να δημιουργούμε. Αυτή είναι η δική μου αντίσταση. Σας στέλνω την αγάπη μου και μια μεγάλη αγκαλιά... Μη ξεχνάτε:
La Vita e Bella!!!




Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Making a money box... ή αλλιώς, κουμπαροποιείν...

   Πολλά τα bazaar αυτές τις μέρες και πολλή δουλειά στα εργαστήρια! Πήραν φωτιά τα εργαλεία, τα υλικά και τα χέρια μαζί! Ένα απέραντο εργοστάσιο έγινε η γειτονιά μας! Σκεφτόμουν πολύ καιρό (ατελείωτα πολύ μάλλον, γιατί παραλίγο να μη προλάβω...), τι θα μπορούσα να κάνω. Κάτι με ζωγραφική σίγουρα... αλλά τι; Ένα κάδρο κουμπαρά μήπως; Ναι...αυτό...ένα κάδρο που στο πίσω μέρος του θα μπορούσαν να μπαίνουν τα χρήματα. Κάτι σαν κρυφό χρηματοκιβώτιο (η σπαζοκεφαλιά του κλέφτη...χαχα)!!! 
  Το κάδρο βρέθηκε (αρκετά φαρδύ στο πλάι ώστε να λειτουργεί ως κουμπαράς) και μια τρυπούλα στο πίσω μέρος ήταν αρκετή. Ωραία και τώρα πρέπει να ζωγραφίσουμε... μμμ...τι να ζωγραφίσουμε; Άλλη σκέψη τώρα αυτή...Ξέρετε εμείς οι ζωγράφοι περισσότερο σκεφτόμαστε παρά ζωγραφίζουμε... χαχα. Και αφού το μυαλό στύφτηκε έως αποξήρανσης, η ιδέα έλαμψε και φώτισε τα βαθιά σκοτάδια του στοχασμού... Η καρδιά!




  Τι πιο συμβολικό γι'αυτό το σκοπό που προορίζεται! Και βέβαια είναι η πρωτότυπη ζωγραφιά η οποία ταίριαξε γάντι με τις διαστάσεις της κορνίζας. 
  Εύχομαι ο κουμπαράς μου να  βρει τον ιδιοκτήτη του κι έτσι να ολοκληρώσει τον σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την ενίσχυση του παιδικού χωριού SOS  του Πλαγιαρίου Θεσσαλονίκης.  




  Ο εθελοντισμός και η προσφορά δημιουργούν πολύ όμορφα συναισθήματα. Νιώθεις απίστευτη πληρότητα μέσα απ'αυτά, χωρίς άγχος, χωρίς ζητούμενα εγωιστικά...χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση. Είναι, ή τουλάχιστον έτσι πρέπει, ένα από τα ελάχιστα πράγματα που γίνεται χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες, που ομαδοποιεί κι ενώνει χωρίς να έχει ιεραρχίες, αφεντάδες ή υφιστάμενους, παρά μόνο ανθρώπους που μπορούν να οργανώσουν, άλλους που μπορούν να προσφέρουν λίγο, άλλους περισσότερο, άλλους πάρα πολύ. Κι όλα αυτά μετριούνται ίσα, γιατί στον εθελοντισμό ο καθένας δίνει αυτό που μπορεί, όταν μπορεί και για όσο μπορεί. Δεν βαθμολογείται η ευαισθησία και η φιλανθρωπία κανενός από την ποσότητα ή τη συχνότητα που ''φαίνεται'' ότι προσφέρει. 
  Κι αυτό το λέω γιατί κάποιοι, ίσως κι εγώ καμιά φορά, αγχώνονται να φτιάξουν πολλά πράγματα και για όλες τις δράσεις, αλλά δεν το μπορούν πάντα. Και το τι προσφέρει ο καθένας και που, δεν είναι πάντα ορατό, ούτε αφορά μόνο το χώρο των blogs. Ούτε οι προσωπικές υποχρεώσεις είναι ίδιες όλων και όλες τις περιόδους της ζωής του. Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές έχω νιώσει πως ανέλαβα πολλά περισσότερα απ'όσα άντεχα κι αυτό είναι λάθος, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος ξαφνικά να μη μπορέσω να συνεχίσω. Αυτό πιστεύω ισχύει για όλους μας. Άρα κι εδώ επιβεβαιώνεται η σοφή ρήση ''παν μέτρον άριστον''. 
  Τώρα θα μου πείτε, όλα αυτά τα λες για να δικαιολογηθείς που έφτιαξες έναν μόνο κουμπαρά! Οκ...το βρήκατε...χαχα. Όμως να ξέρετε πως ίσως ο δικός μου να είναι ο 1000στος και να μπούμε στο Γκίνες  με τη μία!!! 



  Άλλος ένα κουμπαράς, λοιπόν, ανάμεσα σε .... δεν ξέρω έχω χάσει τον λογαριασμό... πάρα πολλούς άλλους, που θα μπορεί κάποιος να δει από κοντά σε λίγες ημέρες στην Θεσσαλονίκη:


Καλή επιτυχία!!!

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Παράθυρο με θέα!

  Τον Πειραιά τον αγαπάω για πολλούς λόγους. Συνδεδεμένος από τα παιδικά μου χρόνια, με τις πρώτες εξορμήσεις εκτός νησιού, με τις πρώτες βόλτες (κοπάνες κυρίως και κρυφές αποδράσεις) των εφηβικών μου χρόνων και φυσικά τα όμορφα ταξίδια στα νησιά μας, έως τώρα! 




  Δεν ξέρω εάν είναι όμορφος ο Πειραιάς, εμένα μου αρέσει πολύ(και δεν λέω μόνο για τις παράλιες περιοχές του... ολόκληρος έχει μια μαγεία ξεχωριστή. Βέβαια έχει τα θέματά του, χειρότερος από την Ομόνοια για παρκάρισμα, όμως αυτό σε λίγο θα είναι παρελθόν, καθώς θα επανέλθουμε στην πεζοπορία ή στην καλύτερη στα... κάρα! Από την άλλη χιλιοταλαιπωρημένος... από δημάρχους, διοικήσεις κλπ... έφτασε κάποια στιγμή να μοιάζει μ' έναν απέραντο σκουπιδότοπο! Δεν πρέπει άλλος δήμος να μάζεψε τόσους απατεώνες ποτέ!!! Ας μην αρχίσουμε όμως αυτήν την κουβέντα σήμερα. Τώρα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση, τουλάχιστον καθάρισαν οι δρόμοι... τ'άλλα ποιος ξέρει... 
  Μια βόλτα στον Πειραιά έκανα πριν λίγο καιρό κι όχι μία ακριβώς, αλλά περισσότερες! Σκοπός μια μικρή τοιχογραφία στο σαλόνι μιας φίλης (μμμ με τρώει η γλώσσα να τη μαρτυρήσω...χαχα) και συγκεκριμένα σε μια μικρή εσοχή μιας πρόσθετης γυψοσανίδας.   Αφού κατορθώσαμε να σταματήσουμε τις κουβέντες για τα γενικά θέματα, άρχισε η συζήτηση για το τι θα ζωγραφίσουμε. Η πρώτη σκέψη ήταν ένα κλαράκι ή κάτι τέτοιο, όμως έκτακτες παρεμβάσεις μας οδήγησαν αλλού.
  Βαλθήκαμε, λοιπόν, ν'ανοίξουμε ένα παράθυρο και μάλιστα προς τη θάλασσα!!! Αυτό είναι το αποτέλεσμα: 

Το κλαράκι όμως δεν το ξεχάσαμε...


  Μη περιμένετε να δείτε στάδια... στα διαλείμματα έπεφτε κουβέντα, τσιμπολογήματα κλπ... που μυαλό για φωτογραφίες. Και που βγάλαμε το τελικό πολύ ήταν...χαχα!
   Όμως, εκ των υστέρων, η οικοδέσποινα έκανε με την ησυχία της τη φωτογράφηση και θα το δείτε και πιο ολοκληρωμένο και στολισμένο, όπως πραγματικά φαίνεται στο χώρο.



    Αν σας αρέσει αυτό που βλέπετε δεν έχετε παρά να καλέσετε στο 801........ κι ένα όμοιο θα φτάσει στην πόρτα σας...χαχαχα... 
  Που το βρίσκω το κέφι μετά τα προχθεσινά (ξέρετε... μη σας τα πω κι εγώ... αυτό που μας αυτοκτόνησαν...). Χαμογελάστε! Με τη μουρτζουφλιά δεν θ'αλλάξει τίποτα!  Δημιουργήστε! Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να νιώσετε όμορφα... και παράλληλα ... προσφέρετε! Πολλά bazaar γίνονται αυτές τις μέρες και όλα μας χρειάζονται. Φυσικά και δεν μπορούμε να προσφέρουμε παντού αλλά άλλος εδώ, άλλος εκεί, όλα θα γίνουν όπως πρέπει. Μια βόλτα στην Ρένα  και θα ενημερωθείτε για όλα! 




   Επιτρέψτε μου να πω δυο λόγια για τους ''ζωγράφους σε δράση για τα παιδιά''Αυτή τη φορά εκτός από πίνακες μπορείτε να προσφέρετε και χειροτεχνήματα για το bazaar που γίνεται για τα ιδρύματα, Ζάννειο και  Χατζηκώνστα. Έχει βρεθεί ο χώρος (δεν ήταν εύκολο, πιστέψτε με... κανείς δεν είναι πρόθυμος πια να διαθέσει δωρεάν αίθουσα!) κι έχουν ανακοινωθεί οι ημερομηνίες αλλά και η διεύθυνση αποστολής των προσφορών. Πηγαίνετε να ενημερωθείτε εδώΈχουμε ακόμη χρόνο να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. 
  Ευχαριστώ έναν έναν ξεχωριστά για την ανταπόκρισή σας σ'αυτό το κάλεσμα. Η δράση της ομάδας μου είναι άλλη και το bazaar είναι κάτι διαφορετικό για μας. Προέκυψε λόγω της γνωριμίας μας μ' αυτά τα ιδρύματα και βλέποντας τις ανάγκες που υπάρχουν ακόμη και στα πολύ βασικά πια. Ο κίνδυνος να κλείσουν είναι ορατός κι εκεί μέσα υπάρχουν παιδιά... Η δική μας δουλειά  είναι να ομορφαίνουμε τα δωμάτια και τους χώρους τους... αλλά σε λίγο φοβάμαι πως δεν θα έχουμε αντικείμενο... Όχι δεν πιστεύουμε πως με τα χρήματα που θα μαζευτούν θα μπορέσουμε να δώσουμε βιώσιμη λύση, αλλά πως να κάτσεις άπραγος μπροστά σ'αυτό που αντικρίζεις; Ας κάνουμε αυτό που μπορούμε! 

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Παρουσίαση έκθεσης '' Άνθρωποι - χρώμα+σίδερο ''

  Έχετε διάθεση να κάνουμε μια βόλτα σε μια έκθεση; Σας έχω ξεναγήσει σε αρκετές, αλλά αυτή εδώ είναι διαφορετική! Το 'ξερα από την αρχή πως θα'ναι και επιβεβαιώθηκα με τον καλύτερο τρόπο. Ο χώρος έπαιξε καταλυτικό ρόλο σ'αυτό. Ένα τεράστιο κιόσκι όπου επισκευάζονται πλοία! 


  Η αυλαία έπεσε την Κυριακή το βράδυ και τώρα μπορώ να σας πάρω απ'το χέρι και να περπατήσουμε ανάμεσα στα έργα περισσότερων από 150 δημιουργών. Ζωγραφική - γλυπτική - φωτογραφία!



  Έργα θαυμαστά, ερασιτεχνών και επαγγελματιών, χωρίς ορατή διαχωριστική γραμμή. Θ'αφήσω τις φωτογραφίες να ταξιδέψουν όσους δεν μπόρεσαν να την επισκεφθούν.








  Ήταν εξαιρετική η ποιότητα των εκθεμάτων, αυθεντικός και ζωντανός ο χώρος της έκθεσης και πολύ ενδιαφέρουσες κι αξιόλογες οι εκδηλώσεις που την πλαισίωσαν, συναυλίες καταξιωμένων καλλιτεχνών, θεατρικές παραστάσεις, συζητήσεις, εργαστήρια για παιδιά και άλλα πολλά.







  Τα έργα εναρμονίζονταν τόσο με το περιβάλλον που πολλές φορές δεν ξεχώριζες τις δημιουργίες από τα πραγματικά αντικείμενα του χώρου! 


  Μια γιορτή της τέχνης... έτσι όπως της αρμόζει, κοντά στον άνθρωπο όχι πίσω από βιτρίνες! 







  Έργα που θα'λεγες πως βρίσκονταν από πάντα εκεί... 






  Είναι πάρα πολλά και δεν θα μπορέσω να σας τα δείξω όλα! Δύσκολα ξεχώρισα φωτογραφίες, όλες είχαν την ομορφιά και το ενδιαφέρον τους.
















  Η τέχνη έχει φωνή και δύναμη. Δεν είναι διακοσμητική. Πόσα πράγματα μας αφηγείται εδώ μέσα...





  Εύχομαι να μπόρεσα να σας δώσω έστω και λίγο την αίσθηση... όχι τις εικόνες, αυτό είναι εύκολο... αλλά  την ατμόσφαιρα, το άρωμα αυτού που ζήσαμε στο Πέραμα.
 Να ευχαριστήσω όσους φίλους ήρθαν και τους είδα, αλλά κι όσους δεν μπόρεσα να συναντήσω. Πραγματικά με τιμά η παρουσία σας, μου δίνει δύναμη να συνεχίσω και περισσότερο με κάνει να προσπαθώ να γίνω καλύτερη σε όλα τα επίπεδα. Τι καταφέρνω δεν ξέρω, πάντως σίγουρα απολαμβάνω τα οφέλη της προσπάθειας. Σας ευχαριστώ πολύ για την αγάπη και τη στήριξή σας.





Και κάτι διαφορετικό αλλά όχι άσχετο... όσοι έχετε όρεξη διαβάστε μερικές σκέψεις μου
  Το Σ/Κ που πέρασε ζήσαμε το ''μεγαλείο'' της σύλληψης του Κ. Βαξεβάνη. Η ιστορία του τόπου μας γεμίζει μαύρες σελίδες συνεχώς. Δεν θέλω να γράψω πόσο άδικο είναι να συλλαμβάνεται ένας δημοσιογράφος που κάνει τη δουλειά του και να μένουν οι προδότες έξω... κλπ... όπως δεκάδες ανάλογα άρθρα έχουν γραφτεί. Το θεωρώ τόσο αυτονόητο, όταν το λέμε είναι σαν να το διαπραγματευόμαστε. 
  Είμαι απογοητευμένη όχι με τους κυβερνώντες... αυτούς τους βάλαμε μόνοι μας γι'άλλη μια φορά εκεί που δεν έπρεπε... αλλά με όσους έχουν δύναμη και δεν την αξιοποιούν. Με όσους εκπροσωπούν τη φωνή του λαού και εξυπηρετούν σκοπούς ανωτέρων αντί να τον εκφράζουν. Μόνο εκείνος είχε το θάρρος; Που είναι οι συνάδελφοί του να πράξουν ανάλογα; Ποιος είναι ο δημοσιογράφος σήμερα; Πάντως κανένας απ'αυτούς που όλοι γνωρίζουμε. Δεν έχουμε μόνο κακούς πολιτικούς, αυτό θα το αντιμετωπίζαμε εύκολα, έχουμε κακούς λειτουργούς παντού. 
  Η ρίζα του κακού έχει τόσο βαθιά χωθεί στη κοινωνία μας και το απόστημα είναι πια τόσο μεγάλο που έχει μολύνει το σύμπαν. Και μας κατηγορούν όλους για αδράνεια... για μη αντίδραση. Και νιώθουμε ένοχοι που δεν βγαίνουμε στους δρόμους να αυτοπυρποληθούμε... Πως; Με ποιον μπροστάρη; Από που να πιαστούμε; Δεν έχει μείνει τίποτε άσπιλο... Τίποτα δεν μπορούμε ν'αλλάξουμε από την μια μέρα στην άλλη. Αν είναι ν'αλλάξει κάτι, αυτό θα γίνει αργά και βασανιστικά. Ας μη νιώθουμε τύψεις που δεν σκοτωνόμαστε στους δρόμους κι ας παλέψουμε με τους εαυτούς μας, με τις αξίες μας, με το ποιο είναι το σπουδαίο και ποιο το ασήμαντο. Αναρωτιέμαι αν τελικά θέλουν αυτό, μια αιματηρή εξέγερση! Ίσως το επιδιώκουν...
  Ένας εξασφαλισμένος μισθός μας αρκεί; Ο δάσκαλος μπαίνει στη τάξη και γκρινιάζει στα παιδιά για τον μισθό του; Αυτό θέλουμε από τον δάσκαλο; Ο γιατρός παίρνει φακελάκι γιατί αμείβεται με ψίχουλα. Αυτό όμως θέλουμε από τον γιατρό; Ο υπάλληλος δεν μας εξυπηρετεί γιατί δουλεύει 10 ώρες την ημέρα με 200 ευρώ το μήνα; Αυτή όμως είναι η λύση; Η γκρίνια και η χαμένη μας ποιότητα; Θυμώνω που μας στερούν τα στοιχειώδη αλλά αν μείνω στο θυμό θα βρίσκω πάντα δικαιολογίες για να μένω ίδια. Ν'αλλάξουμε πρέπει... όχι να προσαρμοστούμε όπως είπε ένας άχρηστος απ'αυτούς, να αλλάξουμε ιδανικά και στόχους. Ν'αλλάξουμε όσα μας οδήγησαν εδώ... το μικροσυμφέρον και ο εγωισμός του τσιφλικιού μας..

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

'' Άνθρωποι - χρώμα+σίδερο ''

 Έχω ενθουσιαστεί με τούτη εδώ την έκθεση! Αιτίες πολλές... Πρώτα πρώτα διοργανώνεται σ'έναν χώρο εξαιρετικό... άκρως καλλιτεχνικό για μένα. Όχι μη φανταστείτε τίποτα γκαλερί και εκθεσιακούς χώρους πολυτελείας... Η έκθεση αυτή θα γίνει στη Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος! Σ'ένα κιόσκι τεραστίων διαστάσεων όπου επισκευάζονται πλοία!
 Έπειτα, η διοργάνωση αυτή είναι στημένη από τους ίδιους του ανθρώπους του χώρου, τα συνδικάτα και τα σωματεία δηλαδή, σε συνεργασία με την Κίνηση Εικαστικών Καλλιτεχνών Πέρα(σ)μα. 


 Στην τέχνη δεν πρέπει να έχουν πρόσβαση μόνο οι ''ανώτερες'' κοινωνικές τάξεις... Το ''ανώτερες'' προσδιορίζει και οικονομικά και πνευματικά κριτήρια και χωρίς να είναι απαραίτητο το ένα να συμπεριλαμβάνει το άλλο σε καμία περίπτωση. Όμως δυστυχώς οι τέχνες στη σύγχρονη εποχή απευθύνονται μόνο στους έχοντες και κατέχοντες. Πως να μην είναι ξεχωριστή τούτη εδώ η έκθεση... σ'έναν τέτοιο ''αληθινό'' χώρο και από ''αληθινούς'' ανθρώπους! 

Από την περυσινή έκθεση. Πηγή tvxs.gr

  Εδώ μέσα, χρόνια πολλά, σφυροκοπούνται ανθρώπινες ζωές...  λιωμένες από την ανυπόφορη ζέστη, διαβρωμένες από τη σκουριά και πασπαλισμένες με αρμύρα, αγκαλιά  με  άπειρους,  κινδύνους κάθε δευτερόλεπτο. Μεγαλωμένη πολύ κοντά (στη Σαλαμίνα), δεν θα ξεχάσω την αγωνία και τον τρόμο κάθε φορά που μία έκρηξη σημειωνόταν και σε λίγο η είδηση έφτανε... ''τόσοι... '' . Ήταν κάποιος γνωστός, κάποιος δικός μας; Κι αν δεν ήταν; Τι σημασία είχε, όλοι συνάνθρωποι, γιοι, σύζυγοι, πατέρες. 
  Με αγώνες και αίμα βελτιώθηκαν αρκετά οι κανόνες ασφαλείας κι ευτυχώς δεν ακούμε, παρά σπάνια πια, τέτοια περιστατικά. Ο κίνδυνος φυσικά υπάρχει πάντα γι'αυτούς τους ανθρώπους. Και δεν έφτανε αυτό και η σκληρή δουλειά που κάνουν, ένας άλλος τρομακτικός κίνδυνος ήρθε τα τελευταία χρόνια να τους αποτελειώσει. Η ανεργία! Απόρροια του ευρύτερου ξεπουλήματος της χώρας μας. 
  Ας μην επεκταθώ άλλο σ'αυτό. Θα πω μόνο πως το Πέραμα ζούσε από τα ναυπηγεία, ενώ ταυτόχρονα υπέφερε απ'αυτά και τα υπόλοιπα δεινά της περιοχής, σε μια σχέση ζωής-θανάτου αλληλένδετης. Τώρα δεν μπορεί καν να ζήσει και περιορίζεται μόνο στις κακές συνέπειες. 




  Σ' έναν τέτοιο λοιπόν, δυνατό, γεμάτο ένταση, χώρο, θα συγκεντρωθούν πάνω από 200   ζωγράφοι, γλύπτες, φωτογράφοι... και θα δώσουν διαφορετική ανάσα, άλλη όψη στις λαμαρίνες και τους τόνους σίδερου. 
  Ενημερώθηκα κάπως αργά για την έκθεση αυτή και ο χρόνος που είχα στη διάθεσή μου ήταν περιορισμένος, καθώς το θέμα δεν μπορούσε να είναι οτιδήποτε. 
  Το υλικό ήταν μονόδρομος, δεν ήθελα πολύ χρώμα, με 'χει πιάσει και μια νοσταλγία για το ασπρόμαυρο...οπότε... μολύβια!

''Απόγνωση''
Μολύβια σε ξύλινη επιφάνεια με επένδυση.
Από φωτογραφία της Dorothea Lange

  Το έργο όμως δεν τελείωσε εδώ... έπρεπε να βρεθεί και η κατάλληλη κορνίζα να το πλαισιώσει, η οποία θα έπρεπε να δέσει με τον πίνακα και το περιβάλλον. Οπότε πάλι μονόδρομος... χειροποίητη! Εδώ επιστρατεύτηκαν οι μεγάλες δυνάμεις. Με τη βοήθεια της γνωστής πλέον τεχνικής μου συμβούλου (κι όχι μόνο εκείνης, μεγάλη ιστορία...) και μετά από πολλές ώρες σκέψης κι άλλες τόσες εφαρμογής... το αποτέλεσμα είναι αυτό: 


Κορνίζα ξύλινη με πατίνες

    Δεν θα το καταλάβετε απόλυτα στη φωτογραφία, γι'αυτό ελάτε να το δείτε από κοντά! Χαχα... Τα εγκαίνια είναι την Παρασκευή 19/10 στις 7μμ ενώ η έκθεση θα διαρκέσει έως 28/10. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πολλές εκδηλώσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εργαστήρια για παιδιά κλπ. Σας το δίνω αναλυτικά  παρακάτω.
  Για όσους δεν θα μπορέσουν να την επισκεφτούν θα προσπαθήσω να μεταφέρω όσο καλύτερα μπορώ τις εικόνες... την αίσθηση δεν νομίζω να τα καταφέρω...


Οι ώρες λειτουργίας θα είναι καθημερινά από τις 12:00μ.μ.-21:00μ.μ. και το Σαββατοκύριακο από τις 11:00π.μ.-21:00μ.μ.


  Κλείνοντας να ευχαριστήσω την Φανούλα μας που για μια ακόμη φορά μου έδωσε ένα βραβείο. Το βραβείο μπήκε στη θέση του αλλά δεν αρκεί... έχει κανόνες κι ερωτήσεις, όμως η Φανούλα ξέρει πως τρέχω και δεν προλαβαίνω... άσε που έχω πει πολλά για μένα και φοβάμαι μην εκτεθώ...χαχα... Οπότε αυτοσυγχωρούμαι και κλείνω εδώ για να συνεχίσω το τρέξιμο. Σας φιλώ και μακάρι να τα πούμε κι από κοντά με όσους μπορέσουν.