Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Ελλάδα S.O.S

  Δύσκολες μέρες...Τι να γράψει κανείς τέτοιες ώρες. Η ιστορία της χώρας μας γεμίζει μαύρες σελίδες. Δεν έχουμε δει τα χειρότερα δυστυχώς. Όλα έχουν δρομολογηθεί και τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει. Δεν ξέρω πως μπορούν να κοιτάνε στα μάτια τα παιδιά τους όλοι αυτοί. Πως θα κοιτάζουμε εμείς τα δικά μας όταν θα πρέπει να τους εξηγήσουμε. Πώς αφήσαμε να γίνει όλο αυτό; Πώς κοιμηθήκαμε τόσα χρόνια ήσυχοι στα ανατομικά μας στρώματα; Πόσο ατομιστές είμαστε και πόσο ηλίθιοι που δεν καταλαβαίναμε πως όλα γυρνάνε πίσω σε μας; Ποιος είναι αυτός που την επόμενη φορά που θα βρεθεί στις κάλπες θα τους ψηφίσει; Πως γίνεται να έχουν ακόμη διψήφιο ποσοστό στις δημοσκοπήσεις; Είναι και η αποχή θα μου πεις. Δεν την υπολογίζουν όμως. Όταν ψηφίζεις υπολογίζεται η ψήφος σου. Δεν πρέπει να απέχουμε. Αυτό τους ευνοεί. Θα ξυπνήσουμε άραγε οριστικά ή είναι προσωρινή η αφύπνιση; Σε  καμιά δεκαριά χρόνια μπορεί να έχουμε απαντήσεις.
   Παρατηρώ πως μες σ'αυτόν το χαμό όλοι προσπαθούμε να συνεχίσουμε τις ζωές μας σαν να μη τρέχει τίποτα. Μιλάμε για διακοπές για σχέδια κι όνειρα λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα. Άλλοι ξεκίνησαν ήδη τις διακοπές τους, άλλοι θα ακολουθήσουμε, Είναι φυσική αντίδραση, έλλειψη αντίληψης, αφέλεια, ανάγκη. Ανάγκη περισσότερο, να ξεφύγουμε. Όταν λείπεις από το σπίτι σου νομίζεις πως όλα όσα γίνονται δεν αφορούν εσένα. Ναι, το έχουμε ανάγκη, ο χειμώνας που θα έρθει δεν θα είναι ό,τι πιο εύκολο για όλους μας. Όσοι μπορέσουν να ξεφύγουν για λίγο θα είναι καλή ένεση για να συνεχίσουν. 
  Την αγαπάμε όμως την Ελλάδα μας έτσι δεν είναι; Δεν θέλουμε να την χάσουμε. Θα τη βρίσκουμε όπου μπορούμε. Στην αρμύρα της θάλασσα, στον ήλιο, στις μυρωδιές του βουνού, στο λευκό των Κυκλάδων, στη γεύση του ούζου, στο πράσινο της ελιάς , στο ζυμωτό ψωμί ...υπάρχει κι αυτή η πλευρά ακόμη. Ας προστατεύσουμε ό,τι μας έχει μείνει. Ούτε ένα κλαράκι να μη χάσουμε, ούτε μια σταγόνα καθαρό νερό να μη μολύνουμε άλλο. Δεν είναι απέραντη η θάλασσα, ούτε ατελείωτα τα δάση. Λιγόστεψαν όλα τόσο που δεν έχουμε άλλο χρόνο. Δικά μας είναι όλα. Σε μας ανήκουν. Τους εαυτούς μας βλάπτουμε. Το σπίτι μας δεν είναι τα τετραγωνικά που γράφει το Ε9! Ας ξεφύγουμε από αυτή τη στενή αντίληψη της ιδιοκτησίας. Δεν αρκεί το σπίτι μας να είναι καλά. Πρέπει να είναι και του διπλανού!!! 
   Γυρίζω στη ζωγραφική μου  να πω όσα δεν μπορώ με τα να πω με τα λόγια. Μια γεύση από Ελλάδα, ένα θέμα από τα νησιά μας. Ελαιογραφία σε καμβά:




Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Φάνηκε στο χειροκρότημα...

  Εχθές το βράδυ έγινε η παράσταση των παιδιών του 3ου Γυμνασίου Σαλαμίνας. Πρώτα πρώτα να πω πως  όλα πήγαν καλά και χωρίς τεχνικά προβλήματα τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερό το εαυτό. 
  Το ''Ευριπίδειο"" θέατρο είναι για την Σαλαμίνα ένα πραγματικό στολίδι. Είναι ανοιχτό σαν αρχαίο θέατρο, πέτρινο και σε μια θέση εξαιρετική. Είναι χτισμένο πάνω σε λόφο κι έχει θέα στον κόλπο του νησιού. Με μόνο μειονέκτημα τα λίγο άβολα καθίσματα (φεύγεις με μια μικρή καμπουρίτσα!), τα τελευταία χρόνια δίνει πνοή στα καλοκαίρια του νησιού , αφού εκτός από τις τοπικές εκδηλώσεις σχολείων και άλλων τοπικών φορέων, φιλοξενεί  θεατρικά έργα μεγάλων θιάσων και συναυλίες  γνωστών καλλιτεχνών. Πάρτε μία γεύση από το θεατράκι:





  Από την Σαλαμίνα έφυγα σχεδόν αμέσως μετά  τα μαθητικά χρόνια. Κάθε φορά που επιστρέφω συναντώ μέρη και ανθρώπους έντονα δεμένους με τη ζωή μου κι αυτό βγάζει μια γλυκιά νοσταλγία. Τι διαπίστωσα ,λοιπόν, αυτή τη φορά που ήρθα και σε άμεση επαφή με σχολείο:
  Πρώτον οι περισσότεροι καθηγητές μου είναι ακόμη ενεργοί σε διευθυντικές θέσεις πια κι όπως ακριβώς τους θυμάμαι! Για να χρησιμοποιήσω και μια φράση που αντιπαθώ αλλά πάει γάντι ''δεν υπάρχει ''!!! Είναι απίστευτο πόσο ίδιοι είναι!!! Και δεν έχουν περάσει και λίγα χρόνια...πιστέψτε με! 
 Δεύτερον πολλοί συμμαθητές μου, αλλά και μικρότεροι, είναι πλέον οι ίδιοι καθηγητές και δάσκαλοι και βέβαια γονείς πολλών παιδιών που είναι τώρα μαθητές ( ο δικός μου θέλει χρόνια ακόμη για να πάει νηπιαγωγείο! Κάποιοι βιάστηκαν, κάποιοι αργήσαμε... όπως τα φέρει του καθενός η ζωή...). Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα μου φαίνεται κάπως περίεργο κάθε φορά που συνειδητοποιώ πως δεν είμαι με τα παιδιά αλλά με τους ''μεγάλους''. 
  Κλείνω εδώ με τις προσωπικές εξομολογήσεις για να γυρίσω στο βασικό μας θέμα που είναι η παράσταση. Είχε γίνει πολλή δουλειά πραγματικά και οι ερμηνείες των παιδιών ήταν  εξαιρετικές. Μια Μαντάμ Σουσού ονειρεμένη, ένας Παναγιωτάκης φατσούλα και όλα τα παιδιά πολύ διαβασμένα στους ρόλους τους.  Δεν κατάλαβα πουθενά να χάνουν τα λόγια τους και αν έγινε δεν το έπιασε κανείς. Δεν κόμπλαραν πουθενά και παρόλο που κάποιες φορές τους ξέφυγαν κάποια γελάκια (συμβαίνει και στους καλύτερους ηθοποιούς) δεν τα έχασαν ούτε μια στιγμή. Μοναδικό μειονέκτημα οι πολλές εναλλαγές στα σκηνικά (όχι στα σταθερά, εκεί ήταν μόνο δύο φορές η αλλαγή, αλλά στα μικροέπιπλα που έπρεπε να μπαίνουν και να βγαίνουν στη σκηνή) που δημιουργούσε κενά και τράβηξε λίγο τη διάρκεια του έργου. Ίσως αν ήταν όλα τοποθετημένα και απλά οι ηθοποιοί να άλλαζαν θέσεις να ήταν πιο ξεκούραστο για όλους. Η πρόθεση όμως ήταν να γίνει όσο πιο επαγγελματικά γίνεται και τα παιδιά που είχαν αναλάβει τα σκηνικά έτρεξαν απίστευτα για να είναι όλα γρήγορα και σωστά.
  Ας μη μείνουμε στις λεπτομέρειες γιατί η ουσία είναι αλλού. Το επίπεδο της μαθητικής αυτής παράσταση ήταν πολύ ανεβασμένο και τα συγχαρητήρια ανήκουν στα παιδιά που κουράστηκαν πολύ δίνοντας ώρες ακόμη και από τις διακοπές τους και που δεν ξέχασαν  να ευχαριστήσουν τις δύο καθηγήτριές τους κα Ψαράκη και κα Παπαδά που τους ''ανέχτηκαν όλον αυτόν τον καιρό'' όπως είπαν τα ίδια, χαριτολογώντας , στο τέλος της παράστασης. Όσο για τα σκηνικά μου θα τα δείτε ολόκληρα πια κι ελπίζω να με συγχωρέσετε που σας κούρασα τόσο καιρό με το κρυφτούλι μου. Είπαμε, καμιά φορά μπερδεύομαι με τα παιδιά και ξεχνάω το κουσούρι μου ( ''μεγάάάάλη''...): 







































Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Σκηνικά θεάτρου 2

  Τα σκηνικά  ολοκληρώθηκαν! Την προηγούμενη εβδομάδα ξέχασα να βγάλω φωτογραφίες κι έτσι δεν είχα τίποτα καινούριο να σας δείξω. Θα δείτε  κάποια μέρη πάλι γιατί ολόκληρα θα σας τα παρουσιάσω μετά την παράσταση. Την Παρασκευή λοιπόν, 24/06 και στις 8.30μμ στο ''Ευριπίδειο'' θέατρο Σαλαμίνας, τα παιδιά του 3ου Γυμνάσιου Σαλαμίνας θα ανεβάσουν το θεατρικό έργο '' Μαντάμ Σουσού'' του Δ.Ψαθά. Όποιοι μπορέσετε να παρευρεθείτε  θα ήταν μεγάλη μας χαρά.
   Ένα μεγάλο μπράβο πρώτα στα παιδιά που έχουν προσπαθήσει πολύ όλον αυτόν τον καιρό και το δεύτερο μπράβο στις καθηγήτριες τους Κατερίνα Ψαράκη και Ειρήνη Παπαδά, που αφιέρωσαν πολλές ώρες πέραν του ωραρίου τους για να στηθεί όλη αυτή η παράσταση. Τα παιδιά μας είναι η μόνη ελπίδα και μόνο με σωστή παιδεία θα μπορέσουν να ξανακερδίσουν τις χαμένες αξίες της ζωής. Παιδεία βέβαια δεν παίρνουμε μόνο απ'τα σχολεία, ούτε μόνο από τα μαθήματα. Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να τις επικροτούμε και να τις ενθαρρύνουμε. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε το σχολείο με τις νέες μεθόδους διδασκαλίας και τα νέα βιβλία, να βομβαρδίζει τα παιδιά με γνώσεις, άλλες σημαντικές, άλλες ασήμαντες, άλλες άχρηστες χωρίς φιλτράρισμα, χωρίς τα παιδιά να προλαβαίνουν να τις συγκρατήσουν, να τις επεξεργαστούν και να οδηγούνται σ' αυτήν την απίστευτη Ελληνική πατέντα που ονομάζουμε ''φροντιστήριο'' και που μόνο στόχο έχει τους βαθμούς, τις εξετάσεις, τα μόρια, να βάλει τα παιδιά μας στις λίστες των επιτυχόντων για να γίνει μια πιο κερδοφόρος επιχείρηση. 
  Δεν τα βάζω με τους εκπαιδευτικούς που εργάζονται και πολλοί απ'αυτούς δίνουν την ψυχή τους, ούτε ακόμα και με τους επιχειρηματίες που κάνουν την δουλειά τους αλλά με αυτούς που άφησαν τα σχολεία μας να διαλυθούν. Έχω εργαστεί κι εγώ σ'αυτόν τον χώρο της παραπαιδείας, όπως συνηθίζεται να  λέμε, κάνοντας ένα μάθημα (ελεύθερο σχέδιο) πανελλαδικών εξετάσεων το οποίο ποτέ δεν έχει διδαχθεί κανένα παιδί σωστά στο σχολείο ή και καθόλου τις περισσότερες φορές. Και δεν είναι μόνο αυτό αλλά όλα τα ειδικά μαθήματα που για τα Ελληνικά πάντα δεδομένα πρέπει το παιδί να ψάχνει μόνο του που θα τα μάθει, να πληρώνει, κι αν ζει στην επαρχία να μην υπάρχει καμία δυνατότητα να ασχοληθεί.
  Επανέρχομαι στο θέμα μας που είναι η προσπάθεια  των παιδιών. Την επόμενη εβδομάδα θα σας έχω φωτογραφίες από την παράσταση. Προς το παρόν πάρτε μια δεύτερη γεύση από τα σκηνικά:












Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Η ζωγραφική πάει θέατρο


   Η σημερινή ανάρτηση αφορά κάτι τελείως διαφορετικό απ' όσα σας έχω δείξει μέχρι τώρα. Είναι ένας ξεχωριστό κεφάλαιο στην τέχνη με το οποίο κι εγώ ασχολούμαι για πρώτη φορά. Πρόκειται για τη σκηνογραφία. Δεν θα πω πως είμαι σκηνογράφος φυσικά, γιατί αυτό απαιτεί πολύ μεγάλη εμπειρία και πολλές και διαφορετικές γνώσεις. 
  Πριν χρόνια πέρα από τη ζωγραφική ασχολήθηκα και με έναν άλλον κλάδο. Σπούδασα σχέδιο μόδας και ιστορία κοστουμιού. Για το κεφάλαιο αυτό μπορεί να κάνω κάποια άλλη ανάρτηση στο μέλλον και να σας δείξω τι σχεδίαζα την δεκαετία του '90! Ένα κομμάτι λοιπόν της σκηνογραφίας είναι και τα κοστούμια. Το άλλο είναι τα ίδια τα σκηνικά. Χρειάζεται να γνωρίζεις αρκετά πράγματα και τεχνικά αλλά και ιστορικά για να στήσεις ένα σκηνικό. 
 Στην συγκεκριμένη περίπτωση  ανέλαβα να φτιάξω ένα σκηνικό ως ζωγράφος περισσότερο. Πρόκειται για μία σχολική παράσταση που θα ανέβει στο τέλος του Ιουνίου στο  ''Ευριπίδειο'' θέατρο Σαλαμίνας (είναι για τις 24 Ιουνίου και θα σας δώσω στο μέλλον όλες τις λεπτομέρειες αν θελήσει κάποιος να έρθει να δει τα παιδιά. Τέτοιες προσπάθειες πρέπει να τις ενθαρρύνουμε όλοι μας!) . Το έργο είναι η ''Μαντάμ Σουσού'' του Δημήτρη Ψαθά. Ξεκίνησα να φτιάχνω τα σκηνικά το Σ/Κ που πέρασε και θα συνεχίσω το επόμενο γιατί πρέπει να δουλεύω στη Σαλαμίνα. 
  Όλο το έργο θα ζωγραφιστεί σε 16 ξύλινα πλαίσια. Στα πρώτα 8 θα φτιάξω τη  φτωχογειτονιά του Κολωνού (Βούθουλας) που βρισκόταν αρχικά το σπίτι της πρωταγωνίστριας. Στο δεύτερο σκηνικό  θα ζωγραφίσω το σπίτι της Μαντάμ Σουσού στο Κολωνάκι. Η δουλειά είναι αρκετά μεγάλη αν σκεφθεί κανείς πως είναι δύο σκηνικά μήκους 11 μέτρων  το κάθε ένα και στο ύψος ξεπερνούν τα 2. Υπάρχει και το προβληματάκι της απόστασης  αλλά πιστεύω πως όλα θα είναι έτοιμα στην ώρα τους. Ήδη ολοκλήρωσα το 1/3 δουλεύοντας (ασταμάτητα!!!) αυτές τις δύο ημέρες.
  Θα σας δώσω ένα μικρό δείγμα μόνο και θα υπάρξει και συνέχεια το επόμενο Σ/Κ. Ολόκληρο το σκηνικό θα μου επιτρέψετε να σας το δείξω μετά την παράσταση για να κρατήσουμε αμείωτο το ενδιαφέρον όσων θα την δουν: