Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Προσωπογραφίες παιδιών

 

 Άλλο ένα έργο με την τεχνική του κόκκου. Πρόκειται για μια προσωπογραφία που έφτιαξα δοκιμάζοντας λευκή σινική μελάνη σε σκούρο καφέ φόντο. Αυτό που είναι ξεχωριστό με τη λευκή μελάνη είναι πως ζωγραφίζεις ανάποδα. Στην κανονική τεχνική ( με μαύρη μελάνη ) πυκνώνεις τον κόκκο για να δώσεις τους πιο σκουρόχρωμους τόνους. Εδώ πυκνώνεις τον κόκκο στα πιο φωτεινά σημεία. Ήταν περίεργο στην αρχή και δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έπρεπε να κάνω. Είναι κάτι σαν το αρνητικό στη φωτογραφία.
  Η συγκεκριμένη τεχνική δεν γνωρίζω να έχει χρησιμοποιηθεί ξανά. Ίσως να έχω και την πρωτιά. Γενικότερα η χρήση του κόκκου με τη σινική μελάνη και τον ραπιδογράφο χρησιμοποιείται για σκίαση συμπληρωματικά και δύσκολα εξ ολοκλήρου σ' ένα ζωγραφικό έργο. Για όσους θέλουν να δοκιμάσουν να αναφέρω πως οι ραπιδογράφοι και η μελάνη που δουλεύω είναι της εταιρείας rotring http://www.rotring.com/. Όσοι από εσάς κάνατε ποτέ γραμμικό σχέδιο θα τους γνωρίζετε. Δίνω πάντα στοιχεία για τις μάρκες των υλικών γιατί είναι πολύ σημαντικό, όπως έχω ξαναπεί, να έχει κάποιος τα σωστά και να μπορεί να αποφύγει τους πειραματισμούς και τις σπατάλες. Οι μαθητές μου θα γελάνε αν διαβάσουν αυτά που γράφω γιατί αστειεύονται μαζί μου πως οι εταιρείες αυτές είναι σπόνσορές μου. Σκεφτείτε όλοι αυτοί οι κολοσσοί  να περίμεναν από  εμένα να τους  προωθήσω !!!
  Πέρα από την τεχνική ας μιλήσουμε λίγο για το θέμα. Τα παιδικά πρόσωπα έχουν για μένα μεγάλο ενδιαφέρον. Η ιστορία του συγκεκριμένου χάνεται κάπου στη Ρωσία και αρκετές δεκαετίες πριν. Δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο. Η φωτογραφία βρέθηκε στο οικογενειακό άλμπουμ κάποιων φίλων και μου έκανε εντύπωση το τόσο ανοιχτό χρώμα των ματιών, τα κατάξανθα, σχεδόν λευκά, μαλλιά  μα πάνω απ' όλα το αινιγματικό βλέμμα αυτού του παιδιού. Λατρεύω τις παλιές φωτογραφίες. Είναι στιγμές από διαδρομές ανθρώπων και τόπων και κρύβουν ιστορίες που ίσως να μη μάθουμε ποτέ.




                                                                                                 

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Οι δηµοσιογράφοι του µέλλοντος


  Εχθές, 26/4/2011, η εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ'', ανακοίνωσε τα φετινά βραβεία για τις σχολικές εφημερίδες. Στην κατηγορία '' ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΘΕΜΑΤΩΝ'' βραβεύτηκε η δική μας εφημερίδα. Συγχαρητήρια στην Κα Παπαδά και τους μαθητές της . Ίσως και η εικονογράφηση να έβαλε ένα μικρό λιθαράκι στην όλη προσπάθεια. Και πάλι μπράβο στα παιδιά.
  Ακολουθεί το κείμενο από την παρουσίαση στην εφημερίδα και για όσους  θέλουν να διαθέσουν λίγο περισσότερο χρόνο αξίζει να μεταβούν στο σύνδεσμο http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4628138  και να δουν όλες τις βραβευμένες εφημερίδες των παιδιών. Τέτοιες προσπάθειες είναι που μας δίνουν ελπίδα. Συγχωρέστε με αν γίνομαι κουραστική, αλλά δεν θα σταματήσω να λέω πως τα γράμματα και οι τέχνες είναι το φως για το μέλλον του κόσμου. Οι Έλληνες δεν έπρεπε να το ξεχάσουν ποτέ αυτό:


ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΘΕΜΑΤΩΝ «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΠΕΝΑΚΙΑ», Δηµοτ. Σχολείο Παλουκίων Σαλαµίνας
Οι µαθητές της τελευταίας τάξης του σχολείου Παλουκίων Σαλαµίνας απέδειξαν ότι µπορούν επάξια να στελεχώσουν και την πιο απαιτητική εφηµερίδα. Κι επειδή εφηµερίδα σηµαίνει επικαιρότητα, οι µικροί δηµοσιογράφοι δεν θα µπορούσαν να µην ασχοληθούν µε τα όσα συνέβησαν στην Ιαπωνία τον περασµένο µήνα. Γνωρίζουν, όµως, παράλληλα πως για να κερδίσουν το αναγνωστικό κοινό, θα πρέπει να ρίξουν το βάρος και στην εικονογράφηση. Ετσι, παρουσιάζουν ιστορίες µε τον Καραγκιόζη αλλά και την Ελληνική Επανάσταση σε µορφή...

κόµικς.





Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Caran d' ache, luminance 6901

  Πριν λίγο καιρό παρέλαβα τα καινούρια μου χρωματιστά μολύβια. Είναι τα νέα μολύβια της Ελβετικής εταιρείας caran d'ache, η σειρά luminance 6901     (http://www.carandache.ch/m/la-couleur/artistes-et-professionnels/les-crayons/luminance-6901/index.lbl ). Οι προσδοκίες μου, ξέροντας ό,τι πρόκειται για τη μεγαλύτερη εταιρεία στο είδος και για την πιο εξελιγμένη σειρά της, ήταν όπως καταλαβαίνετε μεγάλες.
  Περίμενα ,λοιπόν, να μου δοθεί η ευκαιρία να τις δοκιμάσω. Είχα αναλάβει το εξώφυλλο του νέου τεύχους μιας μαθητικής εφημερίδας που εδώ και λίγα χρόνια συνεργάζομαι στο εικαστικό της κομμάτι . Πρόκειται για μια εφημερίδα πολύ αξιόλογη, που δημιουργείται με πολύ μεράκι κι αγάπη από την κα Παπαδά και τους μαθητές της, στη Σαλαμίνα και που συχνά διακρίνεται σε διάφορους διαγωνισμούς. Το θέμα παιδικό και με πολλά χρώματα, ιδανικό για την πρώτη μου αυτή δοκιμή μιας και οι συγκεκριμένη σειρά ξεχωρίζει, όπως ομολογεί και ο τίτλος της, για τη φωτεινότητα των χρωμάτων της.
  Κι έτσι πραγματικά είναι! Είναι εκπληκτικά φωτεινά και αναμειγνύονται τέλεια μεταξύ τους δημιουργώντας ένα ενιαίο χρώμα. Ενθουσιάστηκα από την πρώτη κιόλας εφαρμογή. Θα μιλήσουμε αργότερα και για την απόδοσή τους σε πορτραίτα που είναι για μένα και το πιο σημαντικό. Όσοι χρησιμοποιούν χρωματιστά μολύβια θα καταλάβουν πόσο σπουδαίο είναι να έχεις τα σωστά. Το κόστος αγοράς τους είναι πολύ υψηλό για να μπορείς να δοκιμάζεις διαφορετικές μάρκες και είδη. Για έναν επαγγελματία όμως, είναι απαραίτητο να επενδύει στα υλικά του. Επίσης σημαντικό είναι να αντέξει το έργο στο χρόνο χωρίς να αλλοιωθούν οι αποχρώσεις. Αυτό είναι ένα ακόμη πλεονέκτημα της συγκεκριμένης σειράς.
  Το μόνο μειονέκτημα, για  να είμαστε δίκαιοι,  δεν έχει να κάνει με την απόδοση και την ποιότητά τους αλλά με την πρακτικότητα. Δεν είναι ευανάγνωστα τα γράμματα που αναφέρουν το χρώμα πάνω στο κάθε μολύβι και σε συνδυασμό με το ό,τι είναι βαμμένο με το αντίστοιχο χρώμα μόνο ένα μικρό κομμάτι στο πίσω μέρος του κάθε μολυβιού, δυσκολεύει κάπως το χρήστη. Πιστεύω όμως πως χρειάζεται λίγος χρόνος μόνο για να εξοικειωθεί κάποιος και να μην το αντιμετωπίζει ως πρόβλημα.
  Ελπίζω στις φωτογραφίες να μπορείτε να ξεχωρίσετε το πόσο λαμπρά είναι όλα τα χρώματα. Θα δείτε την εξέλιξη του έργου σε 4 στάδια:













Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Το κατάστημα "Aurelia"

  Η επιλογή κάποιου θέματος στη διακόσμηση ενός επαγγελματικού χώρου είναι μια πολύ καλή επιλογή για τον επιχειρηματία που επιδιώκει πραγματικά να ξεχωρίσει, που τον ενδιαφέρει η αισθητική των πραγμάτων και που δεν θέλει ο χώρος του να είναι ένα τυποποιημένο αντίγραφο.
   Θα σας παρουσιάσω ένα κατάστημα ρούχων που πραγματικά είναι ξεχωριστό.  Η Μάνια πήρε ένα νεραϊδοπαραμύθι και το ζωντάνεψε φτιάχνοντας ένα μαγαζί πραγματικό στολίδι. Η αρχική ιδέα ήταν δική της και μου ζήτησε να αναλάβω την πραγματοποίησή του σε ό,τι αφορά στο εικαστικό κομμάτι. Το όνομα του παραμυθιού και του καταστήματος ''Aurelia''. Η "Aurelia" δεν μοιάζει με κανένα άλλο.  Θα προσπαθήσω να το περιγράψω πριν δείτε τις φωτογραφίες. Αρχικά φτιάξαμε μια ξύλινη ταμπέλα ζωγραφισμένη στο χέρι με την ονομασία του μαγαζιού. Στο εσωτερικό κατασκευάστηκε ένα ξύλινο δεντρόσπιτο στο οποίο επάνω ζωγράφισα λουλούδια του δάσους. Στη κεντρική κολόνα έγινε τεχνοτροπία και ζωγραφική επίσης με λουλούδια. Ένας ξύλινος πίνακας με την νεράιδα συμπληρώνει την εσωτερική διακόσμηση. Στην βιτρίνα τοποθετήθηκε μια κατασκευή από 5 ξύλινα παραδοσιακά πατζούρια που επάνω ζωγράφισα το νεραϊδοδάσος. Τέλος, φτιάξαμε ένα βιβλίο με το παραμύθι και το τοποθετήσαμε σε ένα αναλόγιο. Όλος ο χώρος, τα έπιπλα, τα μικροαντικείμενα, διάφορα άλλα διακοσμητικά που τοποθετήθηκαν, είναι σε απόλυτη αρμονία με όλο το σκηνικό και όταν μπαίνεις στο κατάστημα δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις. Στην όλη επιτυχία του μαγαζιού, φυσικά, συντελούν πάνω απ' όλα τα εξαιρετικά ρούχα και αξεσουάρ που προσφέρει.
   Χαίρομαι, πραγματικά, όταν μου δίνεται η ευκαιρία να συνεργαστώ με ανθρώπους που διαθέτουν φαντασία, ανθρώπους που ονειρεύονται, που ψάχνουν το διαφορετικό.











Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Δωμάτιο στη Μονεμβασιά.

  Η πρώτη μορφή τέχνης πάνω στην γη είναι οι βραχογραφίες στα σπήλαια της παλαιολιθικής εποχής. Στα χρόνια που ακολουθούν η τέχνη της τοιχογραφίας εξελίσσεται και αποτελεί βασικό στοιχείο διακόσμησης των κτισμάτων. Στην Ελλάδα βρίσκονται οι πιο γνωστές  τοιχογραφίες του αρχαίου κόσμου, αυτές της Κνωσού και της Σαντορίνης. Αργότερα στα Bυζαντινά χρόνια και κυρίως στην Aναγέννηση, η τέχνη της τοιχογραφίας θα φθάσει στο απόγειό της.  Πόσα θαυμαστά μπορεί να φτιάξει ο άνθρωπος όταν χρησιμοποιεί τις ικανότητές του δημιουργικά, αρκεί μια επίσκεψη στη Ρώμη για να το διαπιστώσουμε.  Όταν κοιτάζεις αυτά τα αριστουργήματα αρχιτεκτονικής με τις απίστευτες τοιχογραφίες, συνειδητοποιείς πως δεν είμαστε μόνο καταστροφικά όντα.
  Σήμερα η τέχνη αυτή δεν έχει την ανάλογη θέση. Δυστυχώς ο σύγχρονος άνθρωπος στο βωμό της  ταχύτητας και του χρήματος θυσίασε την καλαισθησία του κι έφτιαξε κτίσματα άχαρα, άχρωμα, ανούσια, έργα που κανένας τουρίστας του μέλλοντος δεν θα σταθεί να θαυμάσει. Οι πόλεις μας έχασαν το ύφος τους κι έγιναν κακά αντίγραφα η μία της άλλης. Τα περισσότερα σπίτια  είναι ίδια τόσο εξωτερικά όσο και  εσωτερικά, άχαρες απομιμήσεις περιοδικών. Όπου υπάρχει προσωπικότητα και γούστο θα διαπιστώσουμε πως η τέχνη είναι πρωταγωνιστής. Μπορούμε, λοιπόν, να δώσουμε ύφος και ζωή στο χώρο μας αν αφήσουμε την τέχνη να μπει στην καθημερινότητα μας και δεν την περιορίσουμε μόνο σε εκθέσεις και gallery. Γιατί, λοιπόν, να μην έχουμε μια τοιχογραφία στο σπίτι μας; Ας δούμε μια τέτοια απόπειρα:
   Ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας και πολύ αγαπημένο, είναι η Μονεμβασιά. Τόσο η θέση που είναι χτισμένη, όσο και η αρχιτεκτονική της, είναι κάτι ξεχωριστό. Το πιο καταπληκτικό όμως είναι η ολοκληρωτική απουσία κάθε είδους μηχανοκίνητου οχήματος. Από αγάπη, λοιπόν, στον τόπο αυτό και λόγω των πολύ καλών αναμνήσεων θέλησα να φτιάξω μια τοιχογραφία με αυτό το θέμα σε κρεβατοκάμαρα. Στο κεφαλάρι του κρεβατιού έφτιαξα δύο παράθυρα με θέα στη θάλασσα και ακριβώς απέναντι ένα μεγάλο παράθυρο που βλέπει σε σοκάκι της Μονεμβασιάς. Οι τοίχοι έγιναν τεχνοτροπία για να μοιάζουν παλιοί.





Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Δώρα για του μικρούς μας φίλους.

  Έχετε καταλάβει όσοι μου κάνατε την τιμή να ξεφυλλίσετε τις σελίδες του blog μου, πως ασχολούμαι με αρκετά διαφορετικά πράγματα (η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κι άλλα που φτιάχνω, όπως κοσμήματα, αλλά δεν έχω προλάβει να τα παρουσιάσω όλα). Πραγματικά μου αρέσουν πολλά  είδη σ' ότι αφορά στην ζωγραφική και θέλω να δοκιμάζω πάντα καινούριες ιδέες.
   Δεν ανήκω σίγουρα σ αυτούς τους καλλιτέχνες που ειδικεύονται σε ένα είδος, φτιάχνουν μόνο πίνακες ή τοιχογραφίες ή ασχολούνται με την παιδική ζωγραφική αποκλειστικά.  Κάθε δουλειά είναι για μένα μια νέα πρόκληση, ένας νέος δρόμος που μου δίνει ενέργεια και με συναρπάζει μέχρι τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί και να γίνει κομμάτι μου. Δεν θεωρώ πως μειώνεται η αξία του δημιουργού όταν το έργο του είναι πάνω σε μια ταμπέλα σε κάποιο κατάστημα ή σ ένα κουτάκι για κοριτσίστικα κοσμήματα, ή σε μια λαμπάδα. Γι' αυτό θα βλέπετε συχνά τέτοιες δουλειές μου και ελπίζω να τις αγαπήσετε.
   Μια ωραία ιδέα ήταν τα ξύλινα ζωγραφιστά ρολόγια που θα δείτε παρακάτω. Τα συγκεκριμένα δόθηκαν ως δώρο σε παιδικό πάρτι γενεθλίων. Το ροζ, με την άμαξα - κολοκύθα από την σταχτοπούτα, για τα κοριτσάκια και ο αγαπημένος μου μικρός πρίγκιπας για τα αγοράκια.
  Είναι μια πρωτότυπη ιδέα για δωράκι και θα είναι μια ευχάριστη έκπληξη για το μικρό παραλήπτη αν ζωγραφιστεί με το αγαπημένο του θέμα.






Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Τεχνική κόκκος

  Να μιλήσουμε λίγο για την τεχνική το πουαντιλισμού ( pointillisme) ή πουαντιγισμού που αναπτύχθηκε από νεο-ιμπρεσιονιστές στα τέλη  του 19ου αιώνα με κύριο εκφραστή τον Γάλλο ζωγράφο Georges-Pierre Seurat. Πρόκειται για μια τεχνική όπου μικροί κόκκοι διαφορετικών καθαρών χρωμάτων παραθέτονται ώστε να συνθέσουν ένα νέο χρώμα. Με πιο απλά λόγια όταν έπρεπε να δοθεί ένα χρώμα ροζ για παράδειγμα σε ένα πρόσωπο ο ζωγράφος έβαζε μικρές πινελιές από άσπρο και κόκκινο τη μία δίπλα στην άλλη δίνοντας την αίσθηση του ροζ. Βέβαια είναι λίγο πιο περίπλοκο γιατί δεν αποτελείται από ένα μόνο χρώμα ένα πρόσωπο. Με τον ίδιο τρόπο δίνονται οι σκιές ή οι λάμψεις.  Αν κάποιος γνωρίζει από φωτογραφία κι εκτύπωση θα καταλάβει πως αυτό ακριβώς συμβαίνει κι όταν τυπώνουμε ένα χρώμα. Μικροί κόκκοι από τα βασικά χρώματα συνθέτουν κάθε εικόνα που εκτυπώνεται. Η πυκνότητα αυτών των κόκκων δίνει και την υψηλή ή χαμηλή ανάλυση όπως λέμε.
  Η τεχνική που χρησιμοποιώ εγώ κι ονομάζω κόκκο στηρίζεται πάνω σ' αυτό αλλά διαφέρει σε κάποια βασικά σημεία. Το πιο σημαντικό είναι η απουσία χρώματος. Τα δικά μου έργα έχουν ένα χρώμα (άσπρο, μαύρο ή καφέ) και χρησιμοποιώ ραπιδογράφο και σινική μελάνη κι όχι πινέλο. Με μικρές κουκίδες από μελάνη που αλλού είναι πιο πυκνές κι αλλού λιγότερο δίνω τους τόνους και τις σκιές στον πίνακα. Καταλαβαίνει κανείς πως όταν μιλάμε για ένα έργο 50εκ.x70εκ. κι ένα ραπιδογράφο με μύτη 0.3, δεν είναι και ο πιο γρήγορος τρόπος για να ζωγραφίζει κανείς. Είναι όμως μια τεχνική που μου αρέσει πολύ και όταν μπορέσω να την εφαρμόσω σε υλικό που δεν θα είναι χαρτί (έχω μιλήσει γι' αυτό σε προηγούμενες αναρτήσεις για τα χρωματιστά μολύβια), θα πάρει και την αξία που του αναλογεί.
  Να λοιπόν το πρώτο που έργο με κόκκο που έφτιαξα πριν αρκετά χρόνια. Συγχωρέστε μου την ποιότητα της φωτογραφίας. Είναι τραβηγμένη με μια απλή κλασική φωτογραφική μηχανή και την έχω σκανάρει.







Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Νέα υλικά για τα χρωματιστά μολύβια

  Αυτό που λατρεύω πραγματικά είναι να ζωγραφίζω πορτραίτα με χρωματιστά μολύβια (δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από τα περισσότερα, προσπαθώ να βρω κάποια από αυτά που έχω κάνει για λογαριασμό φίλων και να τα φωτογραφίσω).  Η ζωγραφική με τα μολύβια ή τη μελάνη είναι πολύ κοπιαστική και απαιτεί αρκετές ώρες δουλειάς, χάνει όμως την αξία της επειδή δημιουργείται πάνω σε χαρτί και κινδυνεύει από τη φθορά του χρόνου
  Πάντα έψαχνα, λοιπόν, έναν τρόπο να μπορώ να ζωγραφίζω με ξυλομπογιές σε υλικό που να μην φθείρεται όπως το χαρτί. Με την βοήθεια κάποιων blogs του εξωτερικού, προς μεγάλη μου χαρά, πληροφορήθηκα πως τέτοια υλικά υπάρχουν. Είναι κάτι παρόμοιο με τα τελάρα ή τις καρτολίνες που χρησιμοποιούμε στις ελαιογραφίες, αλλά η επιφάνεια τους είναι κατάλληλη για ξυλομπογιές ή σινική μελάνη.
  Στην Ελλάδα όμως ενώ ό,τι αφορά στις νέες τεχνολογίες φθάνει πριν προλάβεις να το ακούσεις, ό,τι έχει να κάνει με τέχνες και πολιτισμό καθυστερεί απελπιστικά ή δεν φθάνει ποτέ! Έχω ξεκινήσει ήδη την διαδικασία για να φέρω αυτά τα υλικά από την Αμερική (δυχτυχώς ούτε στην Ευρώπη μπόρεσα να τα εντοπίσω). Το κόστος φυσικά για την μεταφορά δεν είναι αμελητέο αλλά πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα με αποζημιώσει. Όταν τα παραλάβω και ολοκληρώσω κάποιο έργο, θα σας το παρουσιάσω αμέσως. Νομίζω πως θα είναι η πρώτη φορά που θα δούμε κάτι τέτοιο στην χώρα μας.
  Ακολουθούν 2 έργα μου με χρωματιστά μολύβια, ένα παιδικό πορτραίτο και ένα θέμα για μουσικόφιλους:






Σημ: Ο πιτσιρίκος παραπάνω είναι το έργο της ζωής μου. Το μοντέλο του πίνακα αυτού μου γεμίζει όλες σχεδόν τις υπόλοιπες ώρες που δεν είμαι στο εργαστήριο (  θα ήθελε πολύ να με ακολουθεί κι εκεί αλλά ο συνδυασμός ομολογώ πως είναι καταστροφικός!).