Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Οι τελευταίες ''στάλες'' του 2011!

  Χρόνια πολλά σε όλους!!! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές που μου στέλνετε και τα καλά σας λόγια!!! Η επιθυμία μου και η προσπάθειά μου να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας είναι μεγάλη. 
  Όλες αυτές τις ημέρες τις αφιερώσαμε στο μικρό μας τερατάκι. Δεν αφήσαμε τρενάκι για τρενάκι...από Πειραιά μέχρι Μεταμόρφωση! Αδυναμία στα τρενάκια βλέπετε και όλα αυτά τα Χριστουγεννιάτικα χωριουδάκια που στήθηκαν στην Αθήνα ήταν ο παράδεισος του!
 Σήμερα, λοιπόν, μετά από αρκετές ημέρες απουσίας ξαναμπήκα στο εργαστήριο. Αυτός ο πίνακας πρέπει να είναι μαγικός τελικά. Ενώ είχα ξεκινήσει να ζωγραφίζω άρχισε μια δυνατή καταιγίδα που μου έκανε συντροφιά αρκετή ώρα. Τέλειος συνδυασμός ήχου και εικόνας! Έτσι εκεί αριστερά άρχισαν να φαίνονται κάποιες πινακίδες και φώτα από μαγαζιά ή είναι αυτοκίνητα που περνούν...δύσκολο να ξεχωρίσεις με τόσο νερό που πέφτει και κυλάει στο τζάμι. Στη μέση του δρόμου, πάντως, σίγουρα είναι άνθρωποι... δυο φιγούρες αλλά που να δεις αν είναι γυναίκες ή άντρες! Δεξιά μάλλον είναι γυναίκα...τι σημασία έχει. Πίσω από το νερό όλα χάνουν το περίγραμμά τους και δείχνουν να ενώνονται χωρίς να υπάρχουν σαφή σχήματα! 
  Πόσο υποκειμενικός είναι ο κόσμος μας! Πραγματικό για μας, είναι αυτό που βλέπουμε κάθε φορά. Πόσες αλήθειες υπάρχουν τελικά, αφού ο κάθε ένας μας βλέπει πίσω από το δικό του παράθυρο...






  Από αύριο αφήνω και πάλι τα μολύβια μου για να πιάσω τις κουτάλες και τα μαγειρέματα!!! Οπότε νεότερα από την άλλη εβδομάδα! Έχουμε εορταστικό διήμερο περιμένοντας τον Άη Βασίλη. Και τι θα μας φέρει; Ένα τρενάκι φυσικά...τι άλλο! Καλά να περάσετε όλοι και με το καλό να υποδεχθούμε το 2012 που δεν θα είναι μια εύκολη χρονιά αλλά σίγουρα θα έχει κι αυτή τα όμορφα της και τα καλά της!!!

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Βροχή παντού...μέρος δεύτερο!

  Καλύτερες μέρες για να φτιάξω αυτόν τον πίνακα δεν θα μπορούσα να βρω!!! Είτε κοιτώ τον πίνακα, είτε έξω από το παράθυρό μου, το ίδιο σκηνικό (περίπου δηλαδή γιατί αντί για Λονδίνο βλέπω Μοσχάτο...εντάξει αλλά η παραμόρφωση λόγω της βροχής τα κάνει όλα ίδια!!!). Ευχαριστώ πολύ όλους για την ενθάρρυνση και την εμπιστοσύνη σας! 
  Δεύτερο στάδιο και κάτι αρχίζει να φαίνεται στο κέντρο του πίνακα...το νερό παραμορφώνει τα πάντα, ανθρώπινες φιγούρες πρέπει να είναι!




  Να σας ευχηθώ καλά Χριστούγεννα γιατί μάλλον θα τα ξαναπούμε την άλλη εβδομάδα. Να περάσετε όμορφα μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάτε και όσοι έχετε παιδάκια δώστε τους όμορφες αναμνήσεις να'χουν να θυμούνται στην πορεία της ζωής τους.
  Κανένα δεν θα θυμάται με νοσταλγία το τεράστιο κουτί με το πανάκριβο επώνυμο διαφημιζόμενο παιχνίδι που δεν παίξατε ποτέ τελικά μαζί του γιατί έπρεπε να δουλεύετε υπερωρίες για να του το αγοράσετε! Η σκηνή όμως με την οικογένεια χαρούμενη μαζεμένη στο σπίτι που μυρίζει φρεσκοψημένα γλυκά και η βόλτα στους γιορτινούς δρόμους κρατώντας το χέρι σας θα το συντροφεύει για πάντα!!!

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Πίνακας...στάλα-στάλα!

  Σήμερα αποφάσισα να βάλω σε μια δοκιμασία τον εαυτό μου. Έχω ξεκινήσει έναν πίνακα λίγο ''πρόκληση'' για μένα. Πρόκειται για ένα βροχερό αστικό τοπίο (Λονδίνο ας πούμε) το οποίο το κοιτάζουμε μέσα από ένα παράθυρο! Αυτό που θέλω να δώσω στον πίνακα είναι η αίσθηση του νερού που κυλάει στο τζάμι και παραμορφώνει τις εικόνες! Σκέφτηκα λοιπόν να το παρακολουθήσουμε μαζί βήμα-βήμα.
   Δεν ξέρω εάν το αποτέλεσμα θα είναι πετυχημένο αλλά έτσι κι αλλιώς η προσπάθεια είναι που μετράει. Το υλικό που θα χρησιμοποιήσω, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Θα ζωγραφίσω με χρωματιστά μολύβια πάνω σε pastelbord (είναι σταθερή επιφάνεια με τραχιά υφή) , οπότε τα υλικά δεν θα με βοηθήσουν στο να δώσω την αίσθηση του νερού αφού είναι εντελώς ματ! 
  Τι ζόρι κι αυτό θα μου πείτε Χριστουγεννιάτικα βρε κορίτσι μου! Τι να κάνω...όταν του καλλιτέχνη του έρχεται μην τον σταματάτε! Εάν το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό ο πίνακας αυτός πιθανόν να συμμετέχει σε μια έκθεση τον Φεβρουάριο στην οποία δήλωσα μεν συμμετοχή, αλλά δεν ξέρω ακόμη με ποιο έργο και για την οποία θα σας ενημερώσω σύντομα.
   Η αρχή έγινε και η πρώτη φάση του πίνακα είναι αυτή:



Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Μια αγκαλιά γεμάτη χρώματα!!!

  Την περασμένη Τετάρτη, όπως σας είχα προαναγγείλει, έγινε η παράδοση μέρους των  έργων που είχαν συγκεντρωθεί στην έκθεση  του Οκτωβρίου από την ομάδα εθελοντών ''Ζωγράφοι σε δράση για τα Παιδιά'', στο ''Ζάννειο'' ίδρυμα στην Εκάλη. 
  Να σας πω δυο λόγια για το ίδρυμα  όπως κι εμείς τα ακούσαμε από το διευθυντή του τον κ. Μενέλαο Τσαούση (είναι εντυπωσιακό πόσο τον αγαπούν τα παιδιά!). Το ''Ζάννειο'' ξεκίνησε ως ορφανοτροφείο (δωρεά της Ελένης Ζαννή) στα τέλη του 19ου αιώνα και μετά τον πόλεμο του '40 βρέθηκε να φιλοξενεί πάνω από 400 παιδιά. Το 1970 μεταφέρθηκε στην Εκάλη στο χώρο όπου λειτουργούσαν οι κατασκηνώσεις. Ήταν ίδρυμα αρρένων μέχρι και σήμερα που σιγά σιγά τα ιδρύματα αρχίζουν να γίνονται μεικτά (καιρός ήταν!). Πλέον δεν λειτουργεί ως ορφανοτροφείο (η προσπάθεια είναι  τα παιδιά να δίνονται σε οικογένειες κι έτσι τα ορφανοτροφεία σταδιακά έκλεισαν) αλλά φιλοξενεί παιδιά ηλικίας 6 έως 18 ετών που έχουν οικογένειες οι οποίες όμως αντιμετωπίζουν διάφορα οικονομικά ή κοινωνικά προβλήματα. Τα παιδιά έχουν επαφή με τις οικογένειές τους  και τις επισκέπτονται τακτικά, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια να υποστηριχθεί και η ίδια η οικογένεια ώστε να ξεπεράσει τα τυχόν προβλήματα που αντιμετωπίζει.   
  Όλα αυτά φυσικά έχουν πολλές παραμέτρους και κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή κι έχει τις ιδιαιτερότητές της. Είναι πολύ μεγάλο το θέμα για να το αναπτύξουμε εδώ. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τρόπους να δώσουμε χαρά και ζεστασιά σ'αυτά τα παιδιά που δεν είχαν την τύχη των περισσοτέρων και βρέθηκαν από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τη σκληρή πλευρά της ζωής. Δεν χρειάζονται πάντα χρήματα (πολύτιμα κι αυτά γιατί τα λειτουργικά έξοδα είναι πολλά), υπάρχουν όμως πολλοί τρόποι να κάνουμε αυτά τα παιδιά να χαμογελάσουν. Εμείς διαλέξαμε πινέλα, μολύβια, χρώματα και ξεκινήσαμε. 
  Ήταν η πρώτη μου επαφή με έναν τέτοιο χώρο και ομολογώ πως, έχοντας στο μυαλό μου όσα συνειρμικά έρχονται στο νου ακούγοντας τη λέξη ''ίδρυμα'', ήμουν λίγο αγχωμένη. Τετάρτη μεσημέρι ξεκίνησε το ταξίδι (από τη θάλασσα βρέθηκα στο βουνό!) για να φτάσουμε στην ώρα μας. Ο προορισμός τόσο κόντρα...Εκάλη...έχει μια ειρωνεία ο συσχετισμός...Επιστρατεύτηκαν τα ΙΧ μελών και φίλων, φόρτωσε η Ειρήνη μας τους πίνακες κι άρχισε η ανάβαση. Εμένα με  φορτώθηκε η ''ποδηλάτισσα'' η Βικούλα. Ναι, πήγαμε με το ποδήλατο στην Εκάλη διότι έχουμε και μια φυσική κατάσταση μαραθωνοδρόμου!!! Η Βίκυ οδηγούσε κι εγώ πάνω στο τιμόνι τραγουδούσα!!! Και τώρα εσείς θα θέλετε να δείτε και φωτογραφίες απ'αυτό!!! Θα σας απογοητεύσω γιατί τελικά σας είπα ψέματα. Πήγαμε σαν φυσιολογικοί άνθρωποι με το αυτοκίνητο! Πλάκα θα 'χε όμως! Ήρθε μαζί μας και μια παραμυθού η Εύα η Πετροπούλου που γράφει καταπληκτικά παραμύθια. Την αρχή την έκανε εκείνη με τα παιδιά διαβάζοντάς τους παραμύθι κι έτσι έσπασε ο πάγος γρήγορα και τα πρώτα διστακτικά χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στα προσωπάκια. 
  Στη συνέχεια καθίσαμε μαζί με τα παιδιά και ζωγραφίσαμε ό,τι μας ζητούσαν. Δεν ήταν όλα πρόθυμα από την αρχή αλλά σιγά σιγά ανοίχτηκαν. Αυτό που τα ξετρέλανε ήταν το face painting που τους έκανε η Ελένη (η Αστερόσκονη) με την Ιωάννα. Έγινε ουρά και παραλίγο να μείνουν νηστικά για να προλάβουν όλα . Ο Γιώργος, η Βίκυ, η Κατερίνα, η Μαρία ζωγράφιζαν ασταμάτητα με τα παιδιά, η Σοφία έβγαζε φωτογραφίες, η Ειρήνη έλαμπε από τη χαρά της κι όλοι γίναμε μια παρέα! Θα θέλαμε περισσότερη ώρα για να κάνουμε πολλά πράγματα με τα παιδιά αλλά ο χρόνος τρέχει γρήγορα όταν περνάς καλά κι έτσι φύγαμε με την σκέψη να ξαναγυρίσουμε μόλις οι περιστάσεις το επιτρέψουν.
   Πόσο γεμάτος είσαι μετά από μια τέτοια εμπειρία, δε περιγράφεται! Αυτή είναι η πραγματική χαρά της ζωής...να δίνεις χωρίς ανταλλάγματα, με μόνη αποζημίωση ένα χαμόγελο!!!






Τα έργα μας έτοιμα για την παράδοση!!!



Τα χαρούμενα σχέδια και χρώματα απαραίτητα για έναν παιδικό πινακάκι!



Ήρθαν έργα από όλη την Ελλάδα! Αυτό το τρενάκι μας ήρθε από τη Βέροια!



Ο πίνακας της Νίκης από το ''ονειροποιείο''! Μου είχε ξεφύγει στην έκθεση οπότε οφείλω να επανορθώσω! Πανέμορφος!!! Φιλιά στη Βυτίνα! 



Η μαγισσούλα μας από τη Ρόδο!!!



Η φαντασία περισσεύει! Εκπληκτικός πίνακας!!!


Ε,δε γινόταν να μη ποζάρουμε!



Η Βίκυ αφηγείται το παραμύθι στα παιδιά! 



Η Μαρία κάνει κολάζ!



 Η Κατερίνα ζωγραφίζει Χριστουγεννιάτικες εικόνες!



 Ο Γιώργος (έχουμε κι άλλους άντρες αλλά δεν μπόρεσαν να 'ρθουν, μη διστάσετε νομίζοντας πως θα μπλέξετε μόνο με γυναίκες!) ζωγραφίζει εικόνες από παραμύθια!



Παλεύω να φτιάξω ένα παιδάκι αλλά οι ξυλομπογιές δεν με βοηθούν! Την άλλη φορά θα κρατώ δικές μου...χι,χι...



 Μια κουκλίτσα που μόλις τέλειωσε το face painting! Πανευτυχής!!!



 Η Αστερόσκονη μας εν δράσει!



 Ε καλά, ο τύπος πολύ προχωρημένος!!!



 Έτοιμο και το αυτοκίνητο που παράγγειλε ένας μικρός κύριος!!! Τα τέλη τα πλήρωσες νεαρέ; Το βλέπω λίγο ακριβό!



 Γράφτηκαν οι σχετικές αφιερώσεις και οι ζωγραφιές δόθηκαν στα παιδιά.

  Δεν σταματάμε εδώ. Υπάρχει η σκέψη να γίνουν και κάποιες τοιχογραφίες στο χώρο. Οι άνθρωποι εκεί είναι πολύ φιλόξενοι και ενθουσιάστηκαν με την ιδέα! 
  Αν σας άρεσε όλο αυτό ελάτε να ενωθούμε. Δεν υπάρχουν κανόνες ούτε υποχρεώσεις. Όσο κι όταν μπορεί ο καθένας προσφέρει. Δεν είναι απαραίτητο να ζωγραφίζετε, υπάρχουν πολλά που μπορείτε να προσφέρετε και πάνω απ'όλα χρειαζόμαστε την καλή σας διάθεση και την αγάπη σας.


Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα στις καρδιές μας...

  Παρατηρώ τις τελευταίες ημέρες πως κανένας δεν έχει διάθεση να ασχοληθεί με τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, αντίθετα το γιορτινό κλίμα ολοένα και απλώνεται! Δεν νομίζω πως πρόκειται για στρουθοκαμηλισμό (όλοι έχουμε καταλάβει τι γίνεται, όλους μας έχει αγγίξει η κρίση αρκετά, όλοι γνωρίζουμε που οδηγούμαστε), απλά είναι η ανάγκη μας να νιώσουμε λίγη χαρά και ξενοιασιά, κάνοντας για λίγο πως δεν βλέπουμε, πως δεν ακούμε. 
  Βέβαια η προσαρμογή είναι εντυπωσιακή! Έτσι είναι από τη φύση του ο άνθρωπος, προσαρμόζεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες που βρίσκεται κάθε φορά. Άλλα πράγματα αρχίζουν να έχουν αξία πια και άλλους τρόπους βρίσκουμε όλοι για να περάσουμε καλά. Αυτό για μένα θα είναι και το όφελος αυτής της δοκιμασίας που περνάμε και θα περνάμε για αρκετά χρόνια ακόμη. Καιρός ήταν ο σύγχρονος Έλληνας να πάψει να αναζητά την ευτυχία στα υλικά και πολύ συχνά πολυτελή αγαθά που πάντα ήταν περισσότερα και ακριβότερα από αυτά που άντεχε η τσέπη του και θα ψάξει να βρει χαρά σε απλά καθημερινά πράγματα που γίνονται χωρίς ή με ελάχιστα χρήματα. 
  Εφέτος είχα πολύ όρεξη πραγματικά να στολίσω το σπίτι μου, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αρχικά για όλα τα παραπάνω, έπειτα γιατί πέρυσι δε στόλισα όχι γιατί κρατώ τα έθιμα περί πένθους (ήταν πρόσφατη η απώλεια του πατέρα μου), αλλά γιατί πραγματικά δεν είχα καμία διάθεση και τρίτον γιατί νοιώθω και πάλι τον ενθουσιασμό των Χριστουγέννων μέσα από τα μάτια του μικρού μου που τώρα φτάνοντας στα τρία άρχισε να καταλαβαίνει  την εορταστική ατμόσφαιρα. Παρόλα τα απρόοπτα και τα εμπόδια που εμφανίστηκαν (επειδή δεν είχαμε τίποτα να μας δυσκολεύει τη ζωή, η καλή μου η μανούλα βρέθηκε με μία λάμα στο ισχίο και σε ακινησία για αρκετό καιρό!), κατάφερα να στολίσω!!! 
  Από τη χαρά μου, λοιπόν, είπα να σας δείξω το σπιτάκι μου και να πάρω και μέρος στο διαγωνισμό της Ρένας http://rena-wwwrena.blogspot.com/ !!! Ο στολισμός περιλαμβάνει δύο θέματα. Το πρώτο είναι το δεντράκι, κλασικό και απαραίτητο σε κάθε Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση. Η θέση του κάτω από τον αγαπημένο μου πίνακα, γνωστό σε όλους σας από το προφίλ μου,  στη γωνία που κανονικά υπάρχει μια καρέκλα αντίκα:













  Το δεύτερο θέμα μου είναι το χωριό μου. Όχι αυτό που κατάγομαι, αλλά αυτό που στήνω κάθε χρόνο στις γιορτές. Παλαιότερα ούσα νεώτερη (?) και πιο ευέλικτη το τοποθετούσα κάτω από το δέντρο και ήταν πολύ όμορφο. Δύσκολο όμως να παλεύεις κατάχαμα, να περνάς φωτάκια μέσα στα σπιτάκια και να έχεις και την απειλή πως κάποιος θα βάλει τα χεράκια του και θα το καταστρέψει! Έτσι το χωριουδάκι στήθηκε στην κουζίνα. Μου αρέσει αρκετά και σε αυτή τη θέση γιατί έτσι στολίζεται όλο το σπίτι. 
  Κεραμικά σπιτάκια, παιδάκια που παίζουν στους δρόμους, μια άμαξα που περνά από μπροστά, η εκκλησία στο λόφο του χωριού, στολισμένα ελατάκια, ένας χιονάνθρωπος και φυσικά ο Άη Βασίλης, συνθέτουν το σκηνικό μου που με τον κατάλληλο φωτισμό (εδώ είναι τα δύσκολα, φωτίζω όλα τα σπιτάκια), φαίνεται να ζωντανεύει και σε κάνει να θέλεις να περπατήσεις μέσα στο χιόνι και να παίξεις σα μικρό παιδί. Έβγαλα αρκετές φωτογραφίες για να μπορέσω να σας το δείξω. Είναι πολύ διαφορετικό όταν κλείνουμε τα φώτα και αλλιώς όταν ο χώρος φωτίζεται. Πάρτε μια ιδέα και πείτε μου αν σας αρέσει:
















  Την Τετάρτη οι ''Ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά'' θα παραδώσουμε τους πίνακες που συγκεντρώθηκαν από την έκθεση, στο ''Ζάννειο''΄ ίδρυμα στη Δροσιά. Δεν ξέρω αν θα επιτραπούν φωτογραφίες στο χώρο. Αν έχω υλικό θα σας το δείξω. Κάποιους από εσάς ίσως σας δω εκεί. Έχω πάρα πολλά, καλλιτεχνικά και μη, να κάνω αυτό τον καιρό και ο χρόνος λίγος. Σας εύχομαι να περνάτε καλά και να απολαύσετε αυτά τα Χριστούγεννα μαζί με δικούς σας αγαπημένους ανθρώπους.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

''Ο απών, ο ιός και το άγιο θέμα''

  Καλημέρα σας! Μήπως επιθυμεί κανείς από εσάς να γίνει πρωθυπουργός; Αν ναι, αφήστε μήνυμα σ'αυτήν την ανάρτηση ή κάντε like στη σελίδα μου στο  facebook και θα σας βάλω στην κλήρωση! Επίσης έχω να προτείνω αν δεν τα καταφέρουμε με την κλήρωση (γιατί νομίζω πως δεν θα έχω συμμετοχές), να κάνουμε ένα Big Brother βρε αδερφέ, κάτι να βοηθήσουμε τον τόπο μας! Δυστυχώς η μέθοδος ''απ'ευθείας ανάθεση'', που στέφθηκε με επιτυχία στη Eurovision, εδώ δεν πιάνει με τίποτα! Δεν ξέρω βέβαια αν το πρότειναν στο σωστό πρόσωπο...έχουμε τόσους...δεν έχουμε; Τόση ανεργία και να έχουμε τέτοια θέση και να μην την παίρνει κανείς! Άσε που άκουσα πως θα παραιτηθεί κι ο πρόεδρος...ξέρετε αυτός με τις πολλές αρμοδιότητες, που λύνει και δένει, που παίρνει την πρωτοβουλία και την κάνει κτήμα του...αυτός! Φαντάσου να ψάχνουμε και για τέτοιον! Λοιπόν νομίζω πως πίσω από όλα αυτά είναι ...θα το πω κι ας με τρέχουν στους ανακριτές...είναι αυτός ο ύπουλος ο Σύριζας!!! Αυτός, που ''άμα τον δω στην Πανεπιστημίου'', όπως λέει και μία φίλη μου, θα τον αρχίσω και δεν θα σταματώ!!! 
  Για να μη συγχυστώ άλλο θα αλλάξω εντελώς θέμα. Για να είμαι ακριβής δεν έχω ένα θέμα αλλά πολλά. Ας αρχίσω πρώτα με τα δικά μας εδώ στο blogging  Πολλά βραβεία γυρνάνε αυτές τις μέρες και γεμίζουν τις σελίδες μας. Να ευχαριστήσω όσους με προτιμούν, παρόλο που εγώ δεν  έχω δώσει ούτε ένα. Και ούτε θα σας δώσω! Θα τα κρατάω όλα για μένα! Πλάκα κάνω μη θυμώνετε. Δεν σας πειράζει που δεν τα δίνω έτσι; Δεν μπορώ να διαλέξω. Είναι για όλους σας. Την εκτίμησή μου νομίζω πως τη βλέπετε όταν επικοινωνούμε είτε μέσω σχολίων είτε προσωπικά. 
  Συνεχίζω με το επόμενο θέμα που είναι πολύ σημαντικό και αφορά όλους όσους κινούνται στο διαδίκτυο. Κυκλοφορούν πολλοί ιοί! Έχουν μπει πολλοί χάκερ και στέλνουν μηνύματα με link που περιέχουν προφανώς ιούς. Είχα πρόβλημα στο twitter πριν λίγο καιρό. Κάποιος έστελνε μηνύματα στις επαφές μου με ύποπτο link. Άλλαξα κωδικούς και σταμάτησε. Τώρα διαπιστώνω πως το ίδιο γίνεται και σε κάποια email. Πήρα τέτοιο μήνυμα από φίλη blogger. Την ενημέρωσα και το λύσαμε. Εάν πάρετε μήνυμα από κάποια επαφή σας που δεν ταιριάζει στο ύφος που συνήθως επικοινωνείτε και περιέχει σύνδεσμο (στους συνδέσμους είναι οι ιοί), μην τον πατήσετε. Καλύτερα επικοινωνήστε με τον αποστολέα. Συνήθως αυτά τα email είναι στα αγγλικά. 
  Πάμε τώρα στο τρίτο θέμα και πιο σπουδαίο. Η ομάδα ''Ζωγράφοι σε δράση για τα Παιδιά΄΄ συνεχίζει τις δραστηριότητές της κι επειδή πολλοί μου είπατε να σας ενημερώνω, το κάνω με μεγάλη μου χαρά. Πρώτα θέλω να σας πω πως την Κυριακή το απόγευμα θα συναντηθούμε σε κεντρικό καφέ στην Αθήνα για να γνωριστούμε και να συζητήσουμε διάφορα θέματα κι απόψεις γύρω από τη δράση της ομάδας. Όποιος επιθυμεί να έρθει ας μου το γνωστοποιήσει εδώ κι εγώ θα του στείλω email (χωρίς ιό) με τις λεπτομέρειες. Έπειτα έχει ξεκινήσει μια δεύτερη προσπάθεια συλλογής έργων, με παιδικά πάντοτε θέματα, τα οποία θα συμμετέχουν σε έκθεση μαζί με έργα παιδιών που νοσηλεύονται στο ογκολογικό τμήμα του νοσοκομείου ''Αγ. Σοφία''. Τα έργα θα είναι προς πώληση και με τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα αγοραστούν υλικά ζωγραφικής για τα παιδιά. Η έκθεση θα γίνει 11 με 24 Φλεβάρη και μπορείτε να συμμετέχετε με όσα έργα θέλετε. Επίσης εάν κάποιος εθελοντικά θέλει να κάνει μαθήματα ζωγραφικής ή κατασκευών στα παιδιά αυτά, έστω και περιστασιακά, μπορεί να επικοινωνήσει με την Κουρτζέλλη Ειρήνη και να δηλώσει την επιθυμία του. Πολλοί από αυτούς που συμμετείχαν στην πρώτη έκθεση δεν έχουνε ενημερωθεί για τα παραπάνω, γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία. Έτσι σας ενημερώνω εγώ από εδώ και για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία το email της Ειρήνης είναι: irenekourtz.art@gmail.com . Αυτά προς το παρόν, όσο για μένα έχω πολλά πράγματα σε εξέλιξη αλλά δεν είναι ακόμη έτοιμα για να σας τα δείξω.



Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Σε χρώμα λευκό...

  Σήμερα θα σας δείξω μια νεκρή φύση με αντικείμενα λευκά και διάφανα. Το λιγοστό χρώμα των λουλουδιών και των φύλλων υπάρχει για να μας δείξει πως δεν πρόκειται για ασπρόμαυρο έργο. Είναι αρκετά δύσκολο να μπορέσεις να ξεχωρίσεις τους τόνους και τις αποχρώσεις σε αντικείμενα του ιδίου χρώματος ή σε διάφανες επιφάνειες. 
  Ας μιλήσουμε λίγο για το λευκό ως χρώμα. Το λευκό προκύπτει από την ανάμειξη όλων των βασικών και συμπληρωματικών χρωμάτων σε ίσες αναλογίες. Υπάρχουν πολλές αποχρώσεις του λευκού στη φύση και κατά συνέπεια στη ζωγραφική (χιόνι, ελεφαντόδοντο, οστά, σύννεφα κλπ) . Πολλές φορές το λευκό παίρνει την απόχρωση των διπλανών χρωμάτων του. Ένα σύννεφο που φωτίζεται από τον ήλιο θα κιτρινίσει ή θα γίνει πορτοκαλί στο ηλιοβασίλεμα, το λευκό πορσελάνινο βάζο θα χρωματιστεί από τις αντανακλάσεις των αντικειμένων που βρίσκονται κοντά του. 
  Για να κάνουμε τις σκιές σε ένα λευκό αντικείμενο θα χρησιμοποιήσουμε διάφορες αποχρώσεις του γκρίζου και απαλές πινελιές από τα χρώματα που υπάρχουν γύρω του. Όσο πιο γυαλιστερό είναι αυτό που θέλουμε να ζωγραφίσουμε, τόσα περισσότερα χρώματα θα αντανακλώνται πάνω του. 
  Τα διάφανα αντικείμενα όταν είναι άχρωμα τα ζωγραφίζουμε με γκρίζο πάλι χρώμα αφήνοντας έντονες λευκές λάμψεις. Όταν υπάρχει πίσω άλλο αντικείμενο τα σημεία που φαίνονται μέσα από τη διαφάνεια πρέπει να θαμπώνουν λίγο ή να σκουραίνουν και αν η διαφάνειά μας είναι γυαλί να παραμορφώνεται και το σχήμα τους. 
  Αυτός ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος με χρωματιστά μολύβια σε claybord 3/4, μια επιφάνεια ξύλινη και με βάθος (μοιάζει με τελάρο ζωγραφικής), ώστε να μπορεί να κρεμαστεί στον τοίχο χωρίς κορνίζα. Επίσης είναι περασμένος με βερνίκι για να προστατευθούν τα χρώματα χωρίς να χρειάζεται τζάμι. Σας δείχνω πως φαίνεται και από το πλάι για να καταλάβετε καλύτερα:







Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

''Ζωγράφοι σε δράση για τα Παιδιά''...Η έκθεση...

  Σας έχω ενημερώσει για την ομάδα ΄΄Ζωγράφοι σε δράση για τα Παιδιά''. Αυτό το Σ/Κ έγινε η έκθεση με τους παιδικούς πίνακες που έστειλαν ερασιτέχνες κι επαγγελματίες ζωγράφοι από όλη την Ελλάδα. Τα έργα αυτά στη συνέχεια θα στολίσουν τα δωμάτια των παιδιών σε διάφορα ιδρύματα. Έμαθα πολύ πρόσφατα γι'αυτή τη δραστηριότητα και πρόλαβα να στείλω ένα μόνο πινακάκι. Την Κυριακή κατάφερα να πάω και στην έκθεση. Και λέω κατάφερα γιατί ο καιρός δεν βοηθούσε (είμαι και μηχανόβια, μη το ξεχνάμε, βροχή και μηχανή δεν πάει!), η πρόσβαση με τα μέσα μεταφοράς δύσκολη (δεν βόλευε κανένας σταθμός ΗΣΑΠ) και τελικά έφτασα στον πιο κοντινό σταθμό και μετά περπατούσα γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω την απόσταση και ταξί δεν φαινόταν πουθενά, μέσα στη βροχή με την ομπρελίτσα μου, ανάμεσα σε τόνους σκουπιδιών (ερχόμενη και από Βέροια που είναι πεντακάθαρη, πολύ μου κακοφάνηκε) και τελικά έφθασα στο ''Παναιτώλειο'' στην Αλσούπολη για να διαπιστώσω πως άξιζε τον κόπο και πολύ καλά έκανα που ξεκίνησα. 
  Εκεί, λοιπόν, εκτός από τα πολύ ωραία έργα που είδα (εντυπωσιακά μπορώ να πω), γνώρισα και μερικά από τα παιδιά που συμμετέχουν περισσότερο καιρό και προσφέρουν πολλά και στον τομέα των πρακτικών ζητημάτων. Όπως καταλαβαίνετε το να στείλουμε εμείς έναν πίνακα είναι το πιο εύκολο. Χρειάζονται άνθρωποι για να τα συλλέξουν, να βρουν το χώρο της έκθεσης, να τα στήσουν, να παρευρίσκονται εκεί σ'όλη τη διάρκεια, να τα μαζέψουν στο τέλος, να βρουν τα ιδρύματα που θα παραδοθούν και άλλα τόσα πράγματα που με πολύ κόπο κι εντελώς εθελοντικά άνθρωποι σαν κι εμάς έχουν αναλάβει και δίνοντας την ψυχή τους και τον χρόνο τους έχουν καταφέρει να κάνουν τόσα πολλά. 
  Γι'αυτό δεν χρειάζεται να είστε ζωγράφοι για να συμμετέχετε σ'αυτήν την ομάδα. Οποιαδήποτε βοήθεια είναι σημαντική και πολύτιμη. Επίσης εάν κάποιος έχει πρόσβαση σε οποιοδήποτε ίδρυμα για παιδιά και μπορεί να μας φέρει σε επαφή, θα ήταν μεγάλη βοήθεια γιατί δεν είναι και το πιο εύκολο να μπορέσεις να προσεγγίσεις τέτοιους χώρους. Τα παιδιά είναι σίγουρα τα μόνα που υποδέχονται με τόση χαρά τέτοιες δραστηριότητες.
   Η Ειρήνη Κουρτζέλλη είναι η ''μαμά'' της ομάδας, καθώς σ'αυτήν ανήκει η ιδέα και η πρωτοβουλία και αυτό είναι το e-mail της για να μπορέσετε να επικοινωνήσετε για οτιδήποτε σκέφτεστε ή θέλετε να ρωτήσετε: irenekourtz.art@gmail.com . Βέβαια σε καμία περίπτωση μη σκεφτείτε πως υπάρχουν ιεραρχίες, όλοι είναι το ίδιο και μπορούν να προσφέρουν και να αναλάβουν όσα περισσότερα μπορούν. Επίσης εάν κάποιος θέλει να δραστηριοποιηθεί εκτός Αθηνών με χαρά θα του δοθούν όσες πληροφορίες χρειάζονται και φυσικά θα τον ενισχύσουμε όλοι με τα έργα μας. Ιδρύματα δεν υπάρχουν μόνο στην Αθήνα. Λίγη χαρά μπορούμε όλοι να δώσουμε και να κάνουμε τους χώρους αυτών των παιδιών λίγο πιο ευχάριστους γιατί δυστυχώς τις περισσότερες φορές είναι απίστευτα θλιβεροί. 
  Εκτός από πίνακες μπορούμε να φτιάξουμε και τοιχογραφίες, αυτό είναι και το κομμάτι που με ενδιαφέρει περισσότερο, ειδικά στους κοινόχρηστους χώρους γιατί τα δωμάτια συνήθως είναι μικρά.  Αρκετά σας είπα και μπορεί και να σας κούρασα αλλά θα σας αποζημιώσω με τις φωτογραφίες από την έκθεση. Βρήκα και πολλούς πίνακες που στείλανε φίλοι blogger και θα σας τους δείξω. Αν μου ξέφυγε κανένας συγχωρέστε με. Δεν είναι όλα τα έργα αλλά ένα καλό δείγμα για να δείτε πόσο αξιόλογη δουλειά έγινε. Θαυμάστε:


  Η αφίσα-πανό που ζωγράφισε ο Γιάννης Σκόρδας, από τα πολύ ενεργά μέλη!





  Τα έργα του Γιάννη Σκόρδα για την έκθεση. Και η νεραϊδούλα. Απίστευτες λεπτομέρειες πάνω στους πίνακες! Μπράβο Γιάννη!




  Οι δύο πίνακες της  Χρύσας Χρηστάκη που την γνώρισα από κοντά πριν λίγες ημέρες στη Βέροια και νοιώθω πως την γνωρίζω από πάντα! Είναι δασκάλα κι ερασιτέχνης ζωγράφος αλλά η δουλειά της είναι εξαιρετική. Δεν φαίνονται στη φωτογραφία αλλά υπάρχουν τρισδιάστατες λεπτομέρειες στα πινακάκια. Τέλεια! 




  Ο Γιώργος Κοντομηνάς με ένα από τα έργα του. Ένα νέο παιδί που γνώρισα εχθές και που είναι από τα οργανωτικά στελέχη της ομάδας. Ειδικός στις τοιχογραφίες, φτιάχνει εκπληκτικά πράγματα αλλά το πιο σημαντικό, έχει απίστευτη όρεξη να προσφέρει. Πολύ ελπιδοφόρο να βλέπεις νέα παιδιά με ευαισθησίες! 




  Έργα μαθητών της ζωγράφου Σταυρούλας Βλάχου στο Βελβεντό Κοζάνης! Μπράβο στα παιδιά! Πολύ καλές δουλειές! Μπράβο και στη δασκάλα!




   Τα έργα της Ειρήνης Κουρτζέλλη. Δεν την γνώρισα εχθές αλλά ελπίζω πως θα γίνει σύντομα. Στην Ειρήνη ανήκει αυτή η πρωτοβουλία και από τα έργα της βγαίνει αυτό που πρέπει να χαρακτηρίζει και την ίδια. Ευαισθησία και απλότητα. Ευχαριστούμε Ειρήνη για το παράδειγμα που δίνεις σε όλους μας!




  Τα δύο αυτά πινακάκια είναι της εικονογράφου Έρσης Σπαθοπούλου. Από τα πιο εντυπωσιακά στην έκθεση. Η Έρση φαίνεται να γνωρίζει καλά τι είναι αυτό που ανταποκρίνεται απόλυτα στη φαντασία του παιδιού. Είναι άλλωστε και το αντικείμενό της. Δεν την γνώρισα προσωπικά αλλά το εύχομαι. Πραγματικά πολύ καλή δουλειά!




  Ακόμη ένας εικονογράφος, ο Δημήτρης Καρατζαφέρης, με έναν πίνακα ονειρεμένο! Τον Δημήτρη δεν τον γνωρίζω, αν και έχει  κι αυτός καταγωγή από την Σαλαμίνα όπως διάβασα στο βιογραφικό του. Καμαρώνω για τα πατριωτάκια μου όταν μαθαίνω πως πετυχαίνουν και ξεχωρίζουν στην δουλειά τους αλλά και σαν άνθρωποι. Τι ωραίο πράγμα να διασταυρώνονται οι δρόμοι ανθρώπων που έζησαν στον ίδιο τόπο και μεγάλωσαν με την ίδια κουλτούρα!





  Τα πινακάκια της Ελένης Βασιλείου γνωστής ως ''αστερόσκονη''! Από τα ενεργά μέλη της ομάδας. Την γνώρισα κι αυτήν εχθές από κοντά μαζί με τον σύζυγό της και τα δύο ζουζούνια τους. Η Ελένη ζωγραφίζει, γράφει και γενικώς ασχολείται πολύ με τα παιδιά. Μια κοπέλα γεμάτη ενέργεια. Πολύτιμη η προσφορά της στην ομάδα! Πανέμορφοι οι πίνακές της!





  Άλλη μία κοπέλα που γνώρισα εχθές, είναι η Βίκυ Παπαδοπούλου. Η Βίκυ συμβάλει ενεργά στην προσπάθεια αυτή και είναι από τα άτομα που βοηθάνε σε όλους τους τομείς. Ήταν παρούσα συνεχώς στην έκθεση και μας κατατόπισε όλους εμάς τους καινούριους. Μια γλυκιά νέα κοπέλα με θέληση να προσφέρει και με πολύ ταλέντο! Κοιτάξτε τα όμορφα έργα της! Πολύ χαρούμενα και ιδανικά για τα παιδάκια που στερούνται τόσα πολλά!





 Να και τα παιδιά τα δικά μας! Ο πίνακας της Φανής Παπαγεωργίου δίπλα σ'αυτόν της Ρένας Χριστοδούλου! Τυχαίο, δεν νομίζω! Είναι οι Σαλονικιές μας, οι δικές μας φίλες από την μπλοκογειτονιά όπως συνηθίζετε να λέμε! Μπράβο κορίτσια και θέλουμε να δούμε και στην Θεσσαλονίκη δραστηριότητα! Θα έρθουμε όλοι να βοηθήσουμε! Αρκεί να μας φιλοξενήσετε (ουπς,την πατήσατε!).





  Άλλη μια κυρία που γνώρισα εχθές, η Σοφία Χριστοδούλου, που προσφέρει ποικιλοτρόπως. Και ζωγραφίζει (τα έργα της είναι ακριβώς από πίσω) και φτιάχνει τα βίντεο με τις δραστηριότητες και βοηθάει στις αγγαροδουλειές, μιας και είναι από τα πρώτα μέλη και φίλη της Ειρήνης. Χάρηκα πραγματικά που σε γνώρισα Σοφία.
 Αριστερά η ξανθιά νεραϊδούλα είναι της φίλης μας της Νατάσσας που δεν το ήξερα πως είχε στείλει έργο της και πολύ χάρηκα που μου το υπενθύμισε. Η αλήθεια είναι πως όταν είδα αυτόν τον πίνακα μου φαινόταν γνωστός. Μάλλον κάπου τον είχα δει στο μπλογκ της!




  Άλλες δύο φίλες μας από τα μπλοκ. Αριστερά ο πίνακας είναι της Μαριέλας Κωνσταντινίδου από το ''εικαστικό καφενείο'' και δεξιά το έργο (το γνωρίσατε αμέσως νομίζω) της Ελένης Τσαμπαζή, της γνωστής μας ''A pink dreamer'' από την οποία κι έμαθα για όλη αυτή τη δραστηριότητα και την ευχαριστώ πολύ. Τι να πω τώρα εγώ την Μαριέλα με τέτοιο βιογραφικό που έχει! Όσοι βλέπετε τη δουλειά της και παρακολουθείτε τα μαθήματά της, ξέρετε καλύτερα. Όσο για την Ελένη, μια νεράιδα-μαγισσούλα που μας γεμίζει ενέργεια και ζωντάνια στο διαδύκτιο! 




  Κι εδώ ο δικός μου Πίτερ Παν που βρήκε την παρεούλα του και δέσανε. Το πινακάκι με την Τίνκερμπελ το ζωγράφισε η 10χρονη κόρη της φίλης μας της Νίκης από τη Βυτίνα! Η ίδια η μικρή εξέφρασε την επιθυμία να συμμετέχει όπως μας είπε η Νίκη. Μπράβο στην μικρή μας φίλη!


  Αυτό είναι μόνο ένα δείγμα από την έκθεση. Υπήρχαν πολλά ωραία έργα ακόμη. Κάποιες φωτογραφίες μου όμως ήταν κακές και δεν τις ανέβασα. Τα συγχαρητήρια ανήκουν για όλους! 
Τώρα θα μου πείτε όλα καλά τα είδα; Δεν υπήρχε τίποτα αρνητικό; Τι αρνητικό να υπάρχει σε μια τέτοια κίνηση! 
  Μια μόνο σημαντική λεπτομέρεια θα θίξω σχετικά με τα θέματα των έργων. Επειδή τα πινακάκια θα διακοσμήσουν δωμάτια ιδρυμάτων που δυστυχώς είναι αρκετά άχαρα συνήθως κι επειδή τα παιδιά που μένουν εκεί δεν χρειάζονται άλλους προβληματισμούς και στεναχώριες, οι ψυχολόγοι συμβουλεύουν τα χρώματα και τα σχέδια στους πίνακες να είναι χαρούμενα κι αισιόδοξα. Όσο πιο ζωηρά και φωτεινά, τόσο το καλύτερο. Δεν χρειάζεται εδώ να βγάλουμε τις καλλιτεχνικές μας ανησυχίες, αλλά το παιδί που έχουμε μέσα μας! 
  Αυτά μου εξήγησαν τα παιδιά που γνώρισα εχθές και την επόμενη φορά θα τα έχω στο μυαλό μου όταν θα ετοιμάζω κάτι ανάλογο.
   Αν σας άρεσε αυτό που είδατε, ελάτε στην παρέα μας. Τα παιδιά μας χρειάζονται όλους!

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Γνωρίζετε ότι...;

  Αν πιστέψατε πως πάω να τη γλιτώσω κάνατε λάθος. Είμαι διακοπές απλά (χι,χι,χι) και αν κι έχω υπολογιστή, όπως καταλαβαίνετε μου είναι δύσκολο να βρω χρόνο για τέτοια παιχνιδάκια. Θα ξεκινήσω κι αν τα καταφέρω καλώς. Αλλιώς, όταν επιστρέψω (περιττό να σας πω πως περνάω τέλεια! Η Β.Ελλάδα μας και συγκεκριμένα η Μακεδονία είναι ένα όνειρο, ειδικά τώρα το φθινόπωρο). Λοιπόν, για να ξεκινήσουμε, στο παιχνίδι αυτό με προσκάλεσαν πολλοί. Πρώτη η Φανή μας, αν δεν κάνω λάθος, μετά η  Έφη , ακολούθησε η Φιλία , η  Λίτσα  και τέλος η Ευσταθία. Αν ξέχασα καμία συγχωρέστε με, δεν μπαίνω συχνά αυτές τις μέρες. 
 Τώρα πρέπει να σας πω 7 πράγματα για μένα ώστε να γνωριστούμε καλύτερα (όσο είναι εφικτό). Πάμε...
1. Είμαι ψηλή, ξανθιά, γαλανομάτα,
2. Μένω σε ένα νεοκλασικό που κληρονόμησα από την βαθύπλουτη νονά μου μαζί με όλα τα μετρητά και τα χρυσαφικά.
3. Μου αρέσει να περνάω τις διακοπές το καλοκαίρι με το κότερό μου στα νησιά μας, αλλά το χειμώνα προτιμώ τα σαλέ μου στα ορεινά.
4. Το μεγαλύτερο ελάττωμά μου είναι πως είμαι πολύ καλή.
5. Το μεγαλύτερο προτέρημα η  μετριοφροσύνη...
...μετά... ξύπνησα!!!
  Πάμε τώρα να πούμε αλήθειες (από τα παραπάνω ισχύει το ξανθιά και γαλανομάτα μόνο,το ψηλή και τα υπόλοιπα ξεχάστε τα):
1) Οδηγώ μηχανάκι και λατρεύω γενικώς τα δίκυκλα!
2) Πήρα από πολύ νωρίς τη ζωή στα χέρια μου από επιλογή κι όχι αναγκαστικά, φεύγοντας από το σπίτι λίγο πριν τα 20!
3) Έχω κάνει απίστευτες δουλειές για επιβίωση αλλά τα τελευταία 7 χρόνια ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνο με τη ζωγραφική και τα μαθήματα σχεδίου!
4) Η άλλη μου μεγάλη αγάπη είναι η Αρχαιολογία.
5) Δεν θέλω να κάνω πολλά λεφτά. Δεν νομίζω κιόλας...
6) Δεν θα παντρευόμουν ποτέ αν δεν έβρισκα το άλλο μου μισό!
7) Φοβάμαι μέχρι θανάτου τις κατσαρίδες!

   Δεν είναι σαν τα πρώτα αλλά κάτι μάθατε για μένα...

  Αυτή η ανάρτηση διακόπηκε πολλές φορές και μάλιστα κόλλησε και ο υπολογιστής αλλά τελικά τα κατάφερα. Τέλειωσαν και οι διακοπές μας μέχρι να την ετοιμάσω κι αύριο επιστρέφουμε!!! Την Κυριακή θα επισκεφθώ την έκθεση της ομάδας ''ζωγράφοι σε δράση για τα παιδιά''Τελευταία ημέρα αλλά ευτυχώς προλαβαίνω. 
  Αυτό είναι και το βραβείο που μου έδωσαν οι φίλες για να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι. Ευχαριστώ πολύ όλες σας και με τη σειρά μου να παραδώσω τη σκυτάλη...που; Δεν ξέρω, νομίζω πως οι πιο πολλοί πήραν το βραβείο τους.  Αν κάποιος δεν το πήρε και δει την ανάρτησή μου, θα χαρώ να το παραλάβει.


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

''Λόγω Τέχνης'' διαγωνισμός διηγήματος

  Σήμερα ανακοίνωσε το ''artspot'' την έκδοση του e-book με διηγήματα του διαγωνισμού που διοργάνωσε το 2010. Αν θυμάστε κι αν είχατε δει σε παλαιότερη ανάρτησή μου εδώ, είχε ακολουθήσει ένας δεύτερος διαγωνισμός για την εικονογράφηση των 5 πρώτων. Είχα στείλει ένα θέμα για το διήγημα ''Τάγκο Νοτούρνο'' την Έλενας Κοτσίφη, το οποίο τελικά ήταν αυτό που επιλέχθηκε. Η επιτροπή που επέλεξε τους νικητές ήταν πέντε καταξιωμένοι άνθρωποι των γραμμάτων: Ελένη Γκίκα, Λεία Βιτάλη, Μάνος Κοντολέων, Θανάσης Χειμωνάς , όλοι συγγραφείς και ο Γιάννης ο Φαρσάρης από το artspot
   Ήρθε, λοιπόν, και η έκδοση! Όλο το βιβλίο περιέχει 20, εξαιρετικά κατά τη γνώμη μου, διηγήματα που θα σας πρότεινα να διαβάσετε. Τώρα θα μου πείτε γιατί ηλεκτρονικά; Εδώ χωράει πολύ κουβέντα. Είμαι λάτρης του βιβλίου και δεν νομίζω πως μπορεί να το αντικαταστήσει τίποτα. Όμως κάτι αντίστοιχο δεν θα μπορούσε να γίνει (και δεν έχει γίνει ποτέ) με έντυπη έκδοση γιατί το κόστος είναι απαγορευτικό και γιατί οι εκδοτικές εταιρείες είναι επιχειρήσεις που δεν μπορούν να χρηματοδοτούν νέους συγγραφείς. Γι'αυτό όταν είναι να προωθούνται νέοι άνθρωποι και τόσο καλές δουλειές, κάθε μέσο είναι ευπρόσδεκτο. 
  Ας μη ξεχνάμε πως κι εμείς με τα blog, θα θέλαμε ατελείωτες ώρες και κόπο για να δουν την δουλειά μας τόσοι άνθρωποι και μάλλον οι περισσότεροι δεν θα τα καταφέρναμε καν. Ούτε εγώ θα είχα την δυνατότητα να συμμετέχω σε μια τέτοια έκδοση γιατί απλά δεν θα τους ήξερα και δεν θα με ξέρανε. Είναι πολύ δυνατό αυτό το πραγματάκι που έχουμε απέναντί μας και μπορεί να κάνει θαύματα αν το χρησιμοποιούμε σωστά. Ναι λοιπόν και στο e-book γιατί δίνει απίστευτες δυνατότητες. Σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την υφή, την μυρωδιά και την συντροφιά ενός βιβλίου, αλλά έχει τα δικά του πλεονεκτήματα.
   Αν θέλετε να δείτε τα διηγήματα και τις εικονογραφήσεις μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ. Η δική μου ζωγραφιά είναι αυτή:



Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

''Και οι 7 ήταν υπέροχες;''

  Όταν είδα πρώτη φορά αυτό το παιχνιδάκι με τις αναρτήσεις δεν μου πέρασε από το μυαλό να το παίξω κι εγώ. Αν έχετε προσέξει δεν έχω μπει και ποτέ στη διαδικασία να δώσω βραβεία παρόλο που τα δέχομαι με χαρά. Ο λόγος είναι πως δεν θέλω να ξεχωρίσω ή να διαλέξω είτε πρόκειται για φιλικά blog είτε για αναρτήσεις. Πιστεύω πως όλα έχουν την αξία και τη σημασία τους. Θα ήμουν φοβερά αναποφάσιστη και θα περνούσα πολλές ώρες στην προσπάθειά μου να επιλέξω. 
  Μετά όμως από την πρόταση της φίλης Ρένας και επειδή βρήκα αρκετό χρόνο σήμερα (ξύπνησα πολύ νωρίς!),  μου μπήκε η ιδέα να το προσπαθήσω και διαπίστωσα στην πορεία πως είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναδώ και να θυμηθώ όλα αυτά που έχω καταγράψει αυτούς τους μήνες. Πίστευα πως επειδή το blog μου είναι σχετικά καινούριο δεν θα είχε και πολύ ενδιαφέρον. Όμως πρόσεξα πως πολλοί δεν έχουν δει τις πρώτες αναρτήσεις μου γιατί ήρθαν πολύ αργότερα και πως ακόμη κι εγώ είχα ξεχάσει κάποιες λεπτομέρειες και μου ήταν χρήσιμο να τις ξαναδώ. 
  Δείτε τι συμπεράσματα έβγαλα μετά από αυτό το flash back:

1) Η πιο όμορφη ανάρτηση (εντελώς υποκειμενικά τα κριτήρια):
 ΄΄Τα χρόνια της αθωότητας''                                                        




  Υπάρχουν δύο λόγοι που επέλεξα αυτή την ανάρτηση. Ο πρώτος είναι προσωπικός και χαζός (βλέπετε: μαμά, χαζομαμά, μοναχογιός, κλπ), ο δεύτερος, πιο ουσιαστικός, γιατί πιστεύω πως πέτυχα με την σταδιακή φωτογράφηση να δώσω κίνηση και ζωντάνια στην εικόνα αλλά και να δείξω την δύναμη της ζωγραφικής που δίνει ζωή σε μονόχρωμες , άψυχες επιφάνειες!

2) Η πιο δημοφιλής ανάρτηση:



  Εδώ δεν είχα κάτι να σκεφθώ, είναι απλά νούμερα. Είναι μακράν η πρώτη σε επισκέψεις ανάρτηση. Το ενδιαφέρον για την κλασσική ελαιογραφία είναι μεγάλο. Να σημειώσω πως παρόλο που είναι από τις πρώτες μου αναρτήσεις, κάθε μήνα είναι πρώτη στα στατιστικά!!!


3) Η πιο χρήσιμη ανάρτηση:






  Συνηθίζω να δίνω πληροφορίες σχετικά με τα υλικά που χρησιμοποιώ σε κάθε ανάρτησή μου αλλά σ'αυτήν είδα πως δείξατε ξεχωριστό ενδιαφέρον. Θεωρώ πως αυτή ήταν πιο χρήσιμη για τους φίλους blogger μιας και οι κατασκευές που παρουσιάζονται με οδηγίες είναι πρώτες στην προτίμησή σας.

  Να συμπληρώσω με την ευκαιρία πως το κοινό στα ''καλλιτεχνικά'' blog είναι δύο κατηγοριών, αυτό των φίλων που  έχουν παρόμοιες ασχολίες κι ενδιαφέρονται για οδηγίες και ιδέες, κι αυτό των ανθρώπων που ψάχνουν απλά να βρουν πράγματα που τους αρέσουν. Γι'αυτό και η πρώτη στην προτίμηση ανάρτηση με τις ελαιογραφίες δεν έχει πολλά σχόλια (σχόλια αφήνουν συνήθως οι blogger) αλλά το κοινό που την επισκέφθηκε ήταν μεγάλο. 

Συνεχίζουμε...


4) Η ανάρτηση που με έκανε περήφανη:




  Εδώ έχω να πω πολλά. Αυτός ο πίνακας στάλθηκε σε έναν διαγωνισμό στην Αγγλία. Το θέμα το διάλεξα έχοντας στο νου μου την Ελλάδα μας που τόσο έχει κακοποιηθεί στο εξωτερικό τελευταία.
  Αυτό που μου έδωσε μεγάλη χαρά ήταν η συμπαράσταση όλων σας, οι ευχές και τα καλά σας λόγια. 'Ήταν εκπληκτικό το πόσο θερμά το υποστηρίξατε σαν να ήταν δικό σας! Κι όταν δεν διακρίθηκε, ακόμη περισσότερο με εμψυχώσατε και με κάνατε να νιώθω νικήτρια. 
  Λέω συνεχώς πως τα βραβεία πρέπει να είναι το κίνητρο κι όχι ο μοναδικός σκοπός όταν συμμετέχουμε σε διαγωνισμούς. Επίσης δεν θέλω όταν δεν κερδίζω να αρχίζει η συζήτηση περί αδικιών και στημένων. Δικό μας κουσούρι είναι κι αυτό, Ελληνικό. Καιρός να απαλλαγούμε από μερικά γιατί έχουμε μαζέψει πολλά!!!

5) Η πιο αμφιλεγόμενη ανάρτηση:




  Αμφιλεγόμενη όχι ως ανάρτηση αλλά ως προς το ίδιο το θέμα της. Όταν αντιγράφεις το έργο ενός άλλου ζωγράφου δημιουργείς ή όχι; Πολύ θεωρούν πως όσοι το κάνουν δεν είναι ζωγράφοι αλλά απλά αντιγραφείς. Προσωπικά πιστεύω πως μπορούν να βγουν αριστουργήματα από αυτή τη διαδικασία και πως ο κάθε καλλιτέχνης βάζει την ψυχή του σε ό,τι κάνει, πράγμα που του δίνει μοναδική αξία.

6) Η ανάρτηση που δεν της δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή:




  Εδώ είναι μια ανάρτηση που δεν είχε αρκετά σχόλια ίσως γιατί δεν είχε αποκτήσει φίλους ακόμη το blog μου. Στην πορεία όμως δέχτηκε και δέχεται πολλές επισκέψεις γιατί πολλοί ψάχνουν στο διαδύκτιο για τοιχογραφίες και τεχνοτροπίες. Δεν θεωρώ πάντως, την ποσότητα των σχολίων ενδεικτική για την αξία του θέματος. Περισσότερο το περιεχόμενο  έχει σημασία. Πολλές φορές κι εγώ βλέπω πράγματα που μου αρέσουν αλλά δεν αφήνω κάποιο σχόλιο λόγο χρόνου ή γιατί με έχουν καλύψει οι προηγούμενοι και δεν έχω κάτι ουσιαστικό να πω.

7) Η ανάρτηση που με ξάφνιασε με την επιτυχία της:




  Αυτή η αγαπημένη ανάρτηση έγινε τον Μάιο, όταν οι φίλοι του blog ήταν ελάχιστοι. Τα σχόλια όμως ήταν αρκετά και πολύ όμορφα. Πραγματικά μου έκανε εντύπωση πως όλοι σχεδόν οι τότε φίλοι έγραψαν κάτι. Βέβαια συνετέλεσε και το μουτράκι της Αναστασίας που ως τσαχπίνικο και παιχνιδιάρικο δεν άφησε ασυγκίνητο κανέναν!!!

  Εδώ τελειώνει το παιχνίδι των αναρτήσεων. Όποιος συνεχίσει μετά από μένα καλό κουράγιο γιατί θέλει αρκετή ώρα και ψάξιμο. Τελικά νομίζω πως είχε ενδιαφέρον. Αν αντέξατε να τα δείτε και να τα διαβάσατε όλα  περιμένω την γνώμη σας...